ตอนที่ 593-594

ตอนที่ 593 หอคอยที่แท้จริง “เราจะอยู่ที่นี่ พวกนายกลับไปเถอะ ถามน้องซูให้ฉันหน่อย ตระกูลหลินเป็นยังไงบ้าง? พวกเขามีนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ที่โดดเด่นบ้างไหมตอนนี้?” บางคนต้องอยู่ข้างหลังเพื่อป้องกันทางผ่าน เพื่อนของชายคนนั้นสัญญากับเขา และกลับไปที่ฐานกับซูผิง ซูผิงรู้สึกว่าคำถามเหล่านั้นค่อนข้างแปลก “หอคอยไม่ติดต่อพวกคุณเลยหรอตอนพวกคุณอยู่ที่นี่?” นักรบอสูรในตำนานไม่สามารถมองเห็นโลกภายนอกได้ แต่หอคอยเป็นสะพาน พวกเขาไม่ควรแยกข้อมูลภายนอกออกจากพวกเขา “สภาพแวดล้อมของถ้ำลึกนั้นรุนแรงและหอคอยก็ไม่สามารถสื่อสารกับเราได้ตลอดเวลา หอคอยจะติดต่อเราเมื่อมีข้อความสำคัญที่ต้องส่งมาเท่านั้น เราไม่อยากรบกวนหอคอยด้วยเรื่องเล็กน้อย”ชายวัยกลางคนอธิบาย เขามีแขนเพียงข้างเดียว เขาต้องเจอการโจมตีที่ไม่สามารถรักษาได้มาแน่ๆ ชายอีกคนหนึ่งกล่าวเสริมว่า “ฉันอยู่ที่นี่มานานกว่าสามร้อยปีแล้ว และยังถูกมองว่าเป็นเด็กใหม่อยู่ น้องเถียยี่มาที่นี่เมื่อร้อยปีก่อน เขาบอกฉันว่าตระกูลโม่ของฉันสบายดี มีนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ใหม่ในตระกูล ฉันอยากรู้ว่าตอนนี้พวกเขากำลังทำอะไรอยู่” “เมืองฐานยังคงเหมือนเดิมไหม?” มีคนขัดจังหวะ ซูผิงถามชายชราที่อยู่ที่นี้มาสามร้อยปี “สามร้อยปี? ผมคิดว่าคุณอยู่ที่นี่แค่ห้าสิบปีซะอีก” อวิ๋นว่านหลี่ดูเหมือนจะเครียดหลังจากได้ยิน ชายชราคนนั้นส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม “ใช่ คำสั่งบอกว่าห้าสิบปี ฉันวางแผนที่จะกลับไปหลังจากอยู่ที่นี่ได้ห้าสิบปี อย่างไรก็ตาม สิ่งต่างๆ ไม่เป็นไปตามนั้น ปีแรกเป็นเรื่องยากสำหรับฉัน แต่แล้วฉันก็อยู่มาเป็นเวลา 10 ปีและ 20 ปี … เพื่อนเก่าของฉันเสียชีวิตที่นี่ขณะพยายามช่วยฉัน นายก็เห็นมันด้วยตัวเองนิ… ที่นี่มีอสูรร้ายมากมาย! “เรามีนักรบอสูรในตำนานไม่เพียงพอ และมันก็ยากสำหรับนักรบอสูรที่จะไปถึงระดับในตำนาน ใครจะเป็นผู้พิทักษ์ที่นี่ถ้าเราไป? “ถ้าเราไป โลกทั้งโลกจะต้องทนทุกข์ และตระกูลของเราจะต้องทนทรมาน!” ชายหนุ่มพยักหน้า แต่น้ำเสียงของเขาดูแก่ “โม่น้อยพูดถูก ที่นี่มีอสูรร้ายมากเกินไป หอคอยส่งนักรบอสูรในตำนานมาน้อยลงเรื่อยๆ คงมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นถ้าเราตัดสินใจออกไป ฉันอยู่และต่อสู้ที่นี่มาห้าร้อยปีแล้ว นักรบรุ่นพี่หลายคนตายก่อนฉัน เป็นเพราะพวกเขา ฉันจึงมีชีวิตอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ “ดังนั้นฉันจึงไม่ออกไป การอยู่ที่นี่หมายความว่าฉันสามารถปกป้องตระกูลของนักรบผู้ล่วงลับได้!” ”ใช่ เรามาที่นี่และเราจะไม่จากไป!” ชายหัวล้านพูดด้วยความมุ่งมั่น นักรบอสูรในตำนานคนอื่นๆ ยังคงนิ่งเงียบ แต่ความมุ่งมั่นบนใบหน้าของพวกเขาชัดเจนเพียงพอแล้วสำหรับซูผิง ซูผิงไม่อยากจะเชื่อ นักรบอสูรในตำนานเหล่านี้ไม่เหมือนที่เขาเจอในหอคอย พวกเขาปฏิบัติตามเงื่อนไขแล้ว แต่พวกเขายังเลือกที่จะอยู่กับความเสี่ยง ซูผิงเชื่อว่าพวกเขาเหล่านี้ไม่ได้โกหก พวกเขาต้องการที่จะรับผิดชอบอย่างจริงใจ และมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ! เพื่อปกป้องความปลอดภัยและความมั่นคงของโลกเหนือพื้นดิน คนเหล่านั้นเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นไม่มากก็น้อย ซูผิงตกใจจนพูดไม่ออก หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดออกมาได้ “งั้นมีนักรบอสูรในตำนานออกไปก่อนจะครบกำหนดหรือไม่?” ชายชราชื่อโม่น้อยพยักหน้า “แน่นอน บางคนออกไปก่อน แต่ฉันเข้าใจ พวกเขามีสิ่งที่พวกเขาต้องดูแล การอยู่ที่นี่หมายถึงการเสี่ยงชีวิตในทุกวัน ไม่มีใครสามารถพูดได้เต็มปากว่าพวกเขาสามารถมีชีวิตอยู่ได้จนถึงวันพรุ่งนี้ วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะน้องซู อาจมีพวกเราบางคนที่บอกลาโลกนี้ไปแล้ว”พวกเขาพูดว่า “ใช่แล้ว มันเป็นสิทธิ์ของพวกเขาที่จะออกไปถ้าพวกเขาต้องการ” “มันเป็นทางเลือกของเราที่จะอยู่ต่อเอง” “เราไม่ได้บังคับใคร และไม่โทษคนที่ออกไป” ซูผิงมองพวกเขา “คุณมาที่นี่หลังจากเข้าร่วมหอคอยแล้วใช่ไหม?” “แน่นอน นั่นคือกฎ” “คนที่มาที่นี่ทำจะต้องเข้าร่วมหอคอย และสมาชิกอาวุโสของหอคอยบางคนจะมาเยี่ยมเราเป็นระยะๆ มีชายคนหนึ่งชื่ออวิ๋นซึ่งอยู่ในสภาวะว่างเปล่า เขาเข้าร่วมหอคอยเมื่อนานมาแล้ว เขากลับออกไปหลังจากอยู่ในถ้ำลึกครบกำหนด แต่ภายหลังเขาก็กลับมา น่าเสียดายที่เขาเสียชีวิตอย่างกล้าหาญเมื่อสี่ร้อยปีก่อน” ทันใดนั้น ชายชราคนหนึ่งที่มีหูข้างเดียวพูดอะไรบางอย่างที่มีความหมายกับซูผิงว่า “น้องซู ระวังคำถามของนายด้วย” ซูผิงรู้สึกประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่ชายชราคนนี้พูดตั้งแต่พวกเขามาถึง เขาเห็นสายตาของชายชราและซูผิงเข้าใจสิ่งที่เขาจะสื่อ เขานึกถึงหลายสิ่งหลายอย่างในทันใด และเข้าใจอะไรต่างๆมากขึ้น กฎของหอคอยระบุว่านักรบอสูรในตำนานทั้งหมดต้องมารับใช้ถ้ำลึกนักรบอสูรในตำนานบางคนซ่อนความจริงที่ว่าพวกเขาได้มาถึงระดับตำนานแล้วเพื่อหลีกเลี่ยงการเข้าร่วมหอคอย และความรับผิดชอบที่มาพร้อมกับมัน พวกเขายอมใช้ชีวิตในเงามืดเพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงดังกล่าวอย่างเช่นชายชราตระกูลฉินที่ถูกซูผิงฆ่าระหว่างลีกสูงสุดนักรบอสูรในตำนานบางคนได้เข้าร่วมหอคอย แต่พวกเขามุ่งเป้าไปที่ทรัพยากรของหอคอยเท่านั้น ส่วนใหญ่จะทำหน้าที่ตามที่หอคอยสั่ง แต่พวกเขาจะออกมาทันทีหลังจากเสร็จงานถึงกระนั้นก็มีคนที่จะเลือกอยู่อย่างคนเหล่านี้พวกเขาทำตามเงื่อนไขแล้ว แต่พวกเขาก็อยู่บางที… พวกเขาคงอยู่ที่นี่ไปจนตาย!คนเราต่างกัน ความจริงข้อนี้ใช้กับนักรบอสูรในตำนานด้วยนี่คือความจริงของโลกแต่…ซูผิงคิดถึงคนที่เอาแต่ดื่ม สังสรรค์ และเฝ้าดูอสูรของพวกเขาเล่นเกม มันทุเรศ“ผู้ท้าทายโชคชะตาซู…” อวิ๋นว่านหลี่อยากจะพูดแต่หยุดคิด เขากังวลซูผิงเข้าใจทันทีว่าอวิ๋นว่านหลี่ต้องการจะบอกให้เขาคิดให้รอบคอบซูผิงยิ้ม “หอคอยไม่ต้องการนักรบอสูรในตำนาน คนเหล่านั้นอยู่แต่ในหอคอย เล่นกันอย่างสนุกสนานในขณะที่มีคนกำลังเสี่ยงชีวิตอยู่ที่นี่ อะไรทำให้คุณคิดว่าผมจะต้องโกหกเพื่อหอคอย?”อวิ๋นว่านหลี่มองไปรอบ ๆ ไม่กล้าที่จะพูดต่อชายชราที่มีหูข้างเดียวหน้าตึง เขาจ้องซูผิง แต่ในที่สุดก็มองออกไป และส่ายหัวพร้อมถอนหายใจนักรบอสูรในตำนานหยุดพูดพวกเขาสังเกตเห็นความอับอายบนใบหน้าของอวิ๋นว่านหลี่ ไม่นานหลังจากนั้นนักรบอสูรในตำนานก็ตระหนักว่าซูผิงหมายถึงอะไรแม้ว่านักรบเหล่านี้จะไม่ได้มีจิตใจเจ้าเล่ห์… แต่พวกเขาก็ไม่ใช่คนโง่เช่นกันหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ชายที่ชื่อโม่ก็พูดว่า “น้องซู ฉันเข้าใจ เรารู้เรื่องนี้””คุณรู้?” ซูผิงมองเขาและคนอื่นๆ พวกเขาไม่พูดอะไร แต่ดูเหมือนไม่ตกตะลึงหรือโกรธ“เราอยู่ที่นี่มานานแสนนาน เรามีนักรบอสูรในตำนานใหม่ๆเข้ามาเมื่อเวลาผ่านไป แต่เราทุกคนรู้ว่ามันคืออะไร พวกเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ ทุกคนออกไปทันทีหลังจากทำงานเสร็จ โดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ”โม่หัวเราะทันที “แต่อย่างที่ฉันพูด เราไม่โทษพวกเขาที่จากไป เราอยู่เพราะเราเลือกกันเอง”“ใช่” ชายหนุ่มผมดำกล่าว “ฉันยินดีที่จะอยู่และทั้งหมดเป็นเพราะรุ่นพี่หลี่ เขาอยู่ที่นี่มาแปดร้อยปีแล้ว เขามาที่นี่ตั้งแต่แรกเริ่ม นับตั้งแต่เขาไปถึงระดับตำนาน และตอนนี้เขามาถึงสภาวะว่างเปล่าแล้ว รุ่นพี่หลี่แสดงให้ฉันเห็นว่าหลักการถูกผิดคืออะไร และระดับตำนานหมายถึงอะไร!””ใช่แล้ว”ชายวัยกลางคนอีกคนกล่าวเสริมว่า “ระดับตำนานไม่ได้เป็นเพียงระดับ แต่เป็นภาพลักษณ์ของเกียรติยศและความรับผิดชอบ! เรายินดีที่จะอยู่ที่นี่ ฉันรู้ว่าบางคนไม่ต้องการมาและฉันก็ไม่สนใจ แต่ถ้าทุกคนทำอย่างนั้น ความเป็นมนุษย์ในสังคมคงหมดไปนานแล้ว””ใช่ บางคนต้องเสียสละ เรายินดีที่จะอยู่ต่อ”“ฉัยอยู่ได้เพราะพวกนายตามตรง พูดตามตรง ฉันอยากจะออกไปจากที่นี่เมื่อกำหนดการของฉันสิ้นสุดลง แต่ทุกคนก็อยู่ เฒ่าโม่อยู่ที่นี่มาสามร้อยปี โจวอยู่ที่นี่มาห้าร้อยปี และพี่หลี่ก็อยู่ที่นี่มาแปดร้อยปีแล้ว…“แต่ฉันอยู่ที่นี่มาแค่ห้าสิบปี ฉันจะไม่ยอมแพ้พวกเขา!”ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งเอานิ้วก้อยเกี่ยวหูของเขาและเปล่งเสียงไม่เห็นด้วย “อ่า พวกนายนี่ ฉันพูดไปแล้วไง ฉันตัดสินใจอยู่ที่นี่เป็นเวลาแปดร้อยปีเพราะเบื่อกับชีวิตบนพื้นดิน ชีวิตที่นี่น่าตื่นเต้นกว่ามาก เลิกพูดเรื่องของฉันทีเถอะหน่า…” เขาคือรุ่นพี่หลี่ที่ทุกคนพูดถึง เขาเป็นคนที่อยู่ที่นี่มาแปดร้อยปีตอนที่ 594 ข่าวซูผิงพูดไม่ออกทุกคนต่างมีเหตุผลที่จะอยู่แต่สุดท้ายก็มีแค่เหตุผลเดียว