ตอนที่ 595-596

ตอนที่ 595 แผนร้าย “การเดินผ่านทางผ่านเพื่อไปถึงทุ่งไฟนั้นอันตรายเกินไป ฉันบอกเพื่อนของฉันในทุ่งไฟให้หาเธอแล้ว” เย่อู่ซิวปลอบซูผิง “นานแค่ไหนกว่าผมจะได้ข่าวจากพวกเขา” “คิดว่าน่าจะสองหรือสามวัน”เย่อู่ซิวเดา หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ซูผิงก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดว่า “ผมต้องไปหาเอง ผมไม่สามารถรอได้แม้แต่วันเดียว ไม่ต้องพูดถึงสองถึงสามวัน!” ซูหลิงเยวี่ยหายตัวไปหนึ่งสัปดาห์ โอกาสรอดของเธอมีน้อยอยู่แล้วที่จะบอกว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ แต่สองถึงสามวันสามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งนั้นได้! ซูผิงรู้ว่าเขาไม่สามารถกระตุ้นให้คนอื่นรีบได้ พวกเขาทำดีที่สุดแล้ว เขาสามารถเห็นได้จากทุ่งแห่งน้ำแข็งว่านักรบอสูรในตำนานต้องคอยป้องกันการโจมตี พวกเขาสามารถช่วยเขาตามหาซูหลิงเยวี่ยได้ แต่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถทำแบบนั้นได้ การค้นหาจะดำเนินไปอย่างช้าๆ “น้องซู ใจเย็นไว้ก่อน จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเขาพบเธอ?” เย่อู่ซิวพูดอย่างเร่งรีบ “ผมรู้ว่าคุณเก่ง แต่นี่คือถ้ำลึก ขนาดผมแทบจะเอาตัวไม่รอดจากทางเดิน! ราชาอสูรร้ายอยู่รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ และมีราชาอสูรร้ายนับไม่ถ้วน พื้นที่ก็ซับซ้อนเช่นกัน จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผู้คนในทุ่งไฟพบน้องสาวของคุณ แต่มีบางอย่างเกิดขึ้นกับคุณ? มัน…” หลี่หยวนเฟิงพยักหน้าเห็นด้วย “หัวหน้าเย่พูดถูก น้องซู ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงน้องสาวของคุณ แต่ความกังวลของคุณอาจรบกวนจิตใจ ผมว่าเราควรจะคุยกัน” ”ใช่ น้องซูอย่ายอมแพ้ต่อแรงกระตุ้นเลย” คนอื่นๆ หยุดกินซี่โครงของพวกเขา และพยายามพูดกับซูผิง ชายหนุ่มช่วยพวกเขา พวกเขาไม่ต้องการเห็นเขาเสี่ยงชีวิต! ในบรรดาทุกคนที่นี่รู้ว่าทางเดินนั้นอันตรายแค่ไหน พวกเขาจะไม่ไปที่นั่นหากไม่จำเป็น ใครไปที่นั่นคงไม่มีวันได้กลับมา! พวกเขายังเก็บสิ่งที่ยังไม่ได้พูดไว้ น้องสาวของซูผิงบุกเข้ามาในถ้ำลึกด้วยตัวเอง และเธอก็หายตัวไปเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ โอกาสรอดของเธอมีน้อยมาก… เธออาจจะตายไปแล้วก็ได้! พวกเขาไม่คิดว่ามันสมควรที่อัจฉริยะอย่างซูผิงต้องตายเพราะคนที่น่าจะตายไปแล้ว! ซูผิงเหลือบมองพวกเขา เขาส่ายหัว “ผมจะไปไม่ว่ามันจะอันตรายแค่ไหน ผมจะกลับมาถ้าผมไม่สามารถรับไหว ผมส่งน้องสาวมาเรียน ผมต้องรับผิดชอบ ผมจะไม่มีหน้ากลับไปเจอพ่อแม่ของผมได้ ” นักรบอสูรในตำนานมองหน้ากันแต่ไม่พูดอะไร พวกเขาสูญเสียพ่อแม่ไปนานแล้ว แม้ว่าพ่อแม่ของพวกเขาจะยังมีชีวิตอยู่ พ่อแม่ของพวกเขาคงจะภูมิใจ พวกเขาจะไม่ห้ามหรือขวาง พวกเขาประหลาดใจที่เห็นว่าซูผิงสนใจเรื่องนี้ หลี่หยวนเฟิงถอนหายใจ “ให้ตาย ผมไม่รู้ว่าใครจะกตัญญูได้เท่าคุณ ไม่เป็นไร หัวหน้า ผมจะไปกับน้องซูด้วย คิดซะว่าเรากำลังเดิมพันเพื่ออนาคตที่ดีกว่าอยู่ ว่าไง?” เย่อู่ซิวมองเขา เขาเข้าใจความหมายของหลี่หยวนเฟิง ซูผิงเป็นเพียงนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ มันน่าเสียดายที่จะเห็นเขาตายในถ้ำลึกในวัยแค่นี้! หากซูผิงสามารถอยู่รอด พลังต่อสู้ของเขาจะดีขึ้นมากเมื่อเขาไปถึงระดับตำนาน และเขาจะสามารถมีส่วนร่วมมากขึ้นในถ้ำลึก! นี่คือการพนัน! ไม่มีใครพูดอะไรอีก คนส่วนใหญ่อยู่ที่สภาวะสมุทร มันจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่จะมาเข้าร่วม ใครก็ตามที่อยู่ในสภาวะนั้นที่คิดจะเข้าสู่ ทางเดินเท่ากับเดินเข้าไปหาความตาย “ได้อยู่แล้ว” เย่อู่ซิวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตกลง ซูผิงประทับใจมาก หลี่หยวนเฟิงยิ้มให้เขา เขามองไปที่เย่อู่ซิวและคนอื่นๆ การโจมตีที่อันตรายเพิ่งจบลง เห็นได้ชัดว่าทีมต้องการคนมากกว่านี้ และก็เป็นอย่างนี้เสมอมา! หลี่หยวนเฟิงนักรบในสภาวะว่างเปล่าเป็นกระดูกสันหลังของทีม! เขาจะยอมให้กระดูกสันหลังของทีมเสี่ยงไปกับเขาได้ยังไง? ”คุณ…” ซูผิงส่ายหัว “ขอบคุณมากสำหรับความกรุณา ผมจะไปที่นั่นด้วยตัวเอง” “น้องซู คุณไม่คุ้นเคยกับสถานที่และผู้คน คุณไม่รู้ทางด้วยซ้ำ คุณจะไปถูกได้ไง? คุณจะต้องตายแม้ว่าคุณจะอยู่ในสภาวะชะตากรรมหากคุณไม่ไปให้ถูกทาง” หลี่หยวนเฟิงตบไหล่ของซูผิง“ผมเป็นคนที่โชคดี เพราะผมไปที่ทางเดินและรอดชีวิตมาได้หลายปีแล้ว ผมคุ้นเคยกับสถานที่นั้น อย่างน้อยผมก็สามารถนำทางคุณได้” ซูผิงอยากจะปฏิเสธ แต่เขารู้ว่าเขาทำไม่ได้เมื่อเห็นรอยยิ้มและความมุ่งมั่นในดวงตาของหลี่หยวนเฟิง หลี่หยวนเฟิงบอกชัดเจนว่าทางเดินนั้นอันตรายแค่ไหน แท้จริงแล้วซูผิงต้องการคนนำทางจริง หวืด! ทันใดนั้นชายอีกคนก็มาถึง คือเถียยี่ที่กลับมาจากการไปตรวจสอบทางเข้าเขาวิ่งมาหาฝูงชนดูซีดเซียว “หัวหน้า ผมไม่เห็นใครที่นั่น!””ฮะ?”เย่อู่ซิวตกใจ “ไม่มีใคร? นายแน่ใจไหม?”คนอื่นๆ ต่างก็ตกใจ พวกเขาวางอาหารลง และจ้องไปที่เทียยี่ด้วยสายตาเศร้าโศกในดวงตาของพวกเขา“ใช่ ผมแน่ใจ ผมเห็นร่องรอยการต่อสู้ใหม่ ผมคิดว่าน่าจะเป็นร่องรอยของน้องซูและน้องอวิ๋นตอนที่พวกเขาต่อสู้กับอสูรร้ายที่นั่น”เถียยี่มองไปที่ซูผิงและอวิ๋นว่านหลี่อวิ๋นว่านหลี่พยักหน้า “ใช่ เราได้พบกับราชาอสูรร้ายระหว่างทางเข้ามา และผู้ท้าทายโชคชะตาซูจัดการกับพวกมันทั้งหมด”นักรบอสูรในตำนานหันมามองซูผิงด้วยความประหลาดใจ พวกเขาเห็นสิ่งที่อสูรของซูผิงทำได้ มันวิเศษมากที่ได้เห็นนักรบกิตติมศักดิ์มีความสามารถในการฆ่าราชาอสูรหลายตัว“ผมไม่พบนักรบอสูรในตำนานที่ควรจะปกป้องตรงนั้น ผมหาดูทั่วแล้ว” ใบหน้าของเถียยี่ขุ่นมัว“ฉันไม่เชื่อ!” มีคนอุทานเย่อู่ซิวถามซูผิง“มีราชาอสูรร้ายอยู่นอกทางเข้าเหนือพื้นดินหรือเปล่า?” “ไม่” อวิ๋นว่านหลี่ตอบแทน“ผมมีหน้าที่ดูแลทางเข้าซึ่งเป็นศูนย์กลางของเมืองฐาน หอคอยจะรู้ว่ามีการระบาดของราชาอสูรร้ายหรือไหม?”บางสิ่งในคำตอบนั้นเตือนเย่อู่ซิว“ดังนั้น เราสามารถสรุปได้ว่าเพื่อนๆ ของเราที่ดูแลสถานที่นี้เจอกับเรื่องไม่ดีบางอย่าง”เย่อู่ซิวหน้าเครียด “อสูรร้ายโจมตีแต่ไม่ออกไป พวกมันกลัวว่าหอคอยจะรู้และส่งคนมากำจัดพวกมันหรือเปล่า?อสูรร้ายคงกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง…”อวิ๋นว่านหลี่ตะลึง “นั่นเป็นเรื่องบังเอิญเหรอ? คุณกำลังพูดว่าอสูรร้ายโจมตีนักรบอสูรในตำนาน แต่ไม่ได้ออกไปโดยมีเจตนา? พวกมันต้องการรักษาภาพลวงตาว่าถ้ำลึกยังมั่นคงอยู่? นั่น…””ใช่ ผมคิดว่าพวกมันกำลังรอโอกาสบางอย่างอยู่ บางทีพวกมันกำลังรอเวลาที่จะทำลายถ้ำลึกและหลบหนี!”หลี่หยวนเฟิงกัดฟันอวิ๋นว่านหลี่หรี่ตาลงและหน้าซีดหากเป็นอย่างนั้นแสดงว่าอสูรร้ายเจ้าเล่ห์มาก!นอกจากนี้หากเรื่องนั้นเป็นเรื่องจริง อสูรร้ายจะดำเนินการไปได้ไกลแค่ไหน?แผนการของพวกมันใกล้จะสำเร็จหรือยัง?หรือพวกมันเพิ่งจะเริ่ม?หากเป็นอย่างแรก… เมื่อพวกมันทำสำเร็จ และอสูรร้ายทั้งหมดออกจากถ้ำลึก ผลที่ตามมาคงไม่น่าดูมากๆ! โลกทั้งใบข้างบนจะถล่ม!มีราชาอสูรร้ายอยู่ในถ้ำมากกว่าร้อยตัว!หอคอยจะส่งนักรบอสูรในตำนานออกมา แต่นั่นก็ไม่ช่วยอะไรเลย!มนุษย์จะถูกกำจัดออกจาดาวเคราะห์สีน้ำเงิน; มันจะกลายเป็นดาวเคราะห์ของอสูรร้าย!ไม่มีใครสามารถแบกรับอนาคตแบบนั้นได้!“เราอาจจะคิดมากเกินไป นี่อาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญ” โม่พยายามให้กำลังใจผู้คน “ผมคิดว่าเราควรไปรายงานที่หอคอย… ผมสงสัยว่าทางเข้าอื่นๆ เป็นแบบนี้อีกหรือเปล่า?”“ผมหวังว่านี่จะเป็นเพียงอุบัติเหตุ แต่อย่าประมาทความฉลาดของพวกมัน บางตัวมีอายุยืนยาวกว่าพวกเราอีก…” เย่อู่ซิวพูดกับอวิ๋นว่านหลี่ “คุณมาจากหอคอยใช่ไหม? ผมจะมอบหมายให้คุณส่งข้อความนี้!”อวิ๋นว่านหลี่กลับมาได้สติอีกครั้ง “ไว้ใจผมได้เลย!””ดี”เย่อู่ซิวตบไหล่ของเขา “เราจะมอบหมายให้ใครบางคนพาคุณออกไป จำไว้ว่าต้องส่งข้อความนี้ นี่คือการอยู่รอดของมนุษยชาติ!”“อย่ากังวล ผมจะส่งข้อความให้สำเร็จแม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม!”อวิ๋นว่านหลี่สัญญาอย่างจริงจัง ความจริงที่ว่าเหล่านักรบอสูรในตำนานเต็มใจที่จะเสี่ยงชีวิตอยู่ที่นี่ทำให้เขารู้สึกทราบซึ้ง เขามีความมุ่งมั่นมากกว่าเดิมเย่อู่ซิวรู้สึกสบายใจ “โม่ เถียยี่พาน้องอวิ๋นออกไป” “ตกลง””ไม่มีปัญหา”ซูผิงกล่าวกับอวิ๋นว่านหลี่ว่า “ขอบคุณที่ส่งข้อความ” “นั่นคืองานของผม” อวิ๋นว่านหลี่อุทาน “ผมรู้สึกโชคดีที่ได้เดินทางร่วมกับคุณ ไม่งั้นเราคงไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องร้ายแรงนี้”ซูผิงไม่ตอบ เขากำลังคิดเรื่องอื่นหอคอยจะไม่เพิกเฉยต่อภัยคุกคามที่กำลังจะเกิดขึ้นหากพวกเขาจับตาดูถ้ำลึก และสื่อสารกับผู้คนที่ปกป้องด้านล่างแทนที่จะจมอยู่กับความสุขหอคอยอาจเคยระมัดระวังและมีสติสัมปชัญญะมาก่อน แต่ภายหลังไม่เป็นแบบนั้นแล้ว“งั้นก็แยกย้ายกันไป ผมจะไปหาน้องสาว ผมจะไปหอคอยและบอกพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยตัวเองถ้าผมสามารถออกจากที่นี่ได้แบบมีชีวิต” ซูผิงกล่าวเย่อู่ซิวพยักหน้า“น้องซู รอผมด้วย ผมจะไปเอาอาวุธ” หลี่หยวนเฟิงกล่าว “ตกลง”ไม่นานหลังจากนั้นเย่อู่ซิวก็ออกไปกับซูผิง และอวิ๋นว่านหลี่และออกจากม่านพลังเถียยี่และเฒ่าโม่ไปกับอวิ๋นว่านหลี่และมุ่งหน้าไปยังเหนือพื้นบน ในขณะที่คนอื่นไปกับซูผิงและหลี่หยวนเฟิง ไปที่ทางเข้าทางเดินในทุ่งแห่งน้ำแข็งนั่นเป็นพื้นที่ที่มีความสำคัญอย่างมาก นักรบอสูรในตำนานต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษตอนที่ 596 ทางเดิน