ตอนที่ 597-598

ตอนที่ 597 ร่องรอย ทางแยกระหว่างทางทำให้ทางเดินซับซ้อนมากขึ้น หลี่หยวนเฟิงกับผิงต้องต่อสู้และพยายามหาที่ซ่อนเป็นระยะๆ ผ่านไปครึ่งวัน แม้แต่หลี่หยวนเฟิงก็ยังหลงทาง “ผมคิดว่า… ผมหลงทาง” ระหว่างทางแยกลี่หยวนเฟิงหยุด และเกาหัวของเขา ซูผิงไม่เชื่อ หลงทาง? คุณคิดว่า? “ผมมาที่นี่เมื่อหลายร้อยปีก่อน ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเมื่อไหร่ แต่ผมไม่คิดว่าทางเดินเป็นแบบนี้ โครงสร้างเปลี่ยนไป ผมคิดว่าอสูรร้ายตระกูลหินต้องเป็นคนทำสิ่งนี้” หลี่หยวนเฟิงฝืนยิ้มขมขื่น เขาทำเสียงราวกับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่คิ้วของเขาขมวดแน่น การหลงทางในนี้หมายถึงอันตราย! ก่อนที่พวกเขาเข้ามาในทางเดิน หลี่หยวนเฟิงบอกว่าพวกเขาจะต้องเดินอ้อมหากพวกเขาหลงทาง ที่นั่นพวกเขาจะพบอสูรร้ายมากมายและส่วนใหญ่จะอยู่ในระดับอสูรร้าย รวมทั้งอสูรที่อยู่ในสภาวะว่างเปล่า พวกเขาจะได้พบกับราชาอสูรที่สภาวะว่างเปล่าในบางจุด! ซูผิงพูดไม่ออก แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดที่จะตำหนิหลี่หยวนเฟิงในเรื่องนี้ เวลาสามารถลบหลายสิ่งหลายอย่างได้ เขาเป็นหนี้หลี่หยวนเฟิงอยู่นิดหน่อยเพราะเขาเต็มใจเสี่ยงชีวิตเพื่อทำหน้านำทางให้ซูผิง “ผมกลับไปกับคุณก่อนดีไหม?? ผมสามารถกลับมาใหม่ด้วยตัวเองได้” ซูผิงเสนอ ซูผิงบอกให้สุนัขมังกรดำทำเครื่องหมายระหว่างทาง แน่นอนว่าไม่ใช่เครื่องหมายปกติอย่างปัสสาวะสุนัขแน่ สุนัขมังกรดำได้เรียนรู้ทักษะการทำเครื่องหมายพิเศษด้วยตัวมันเอง มันไม่ได้อยู่ที่ปัสสาวะ แต่ทักษะนั้นเกี่ยวข้องกับน้ำลาย พวกเขาหาทางไปต่อไม่ได้ แต่เครื่องหมายนั้นจะทำให้แน่ใจว่าพวกเขาจะหาทางกลับได้ “ไม่” หลี่หยวนเฟิงส่ายหัว เขาไม่สามารถนำทางต่อได้ แน่นอนว่าจะไม่มีปัญหาที่ซูผิงที่จะพาเขากลับไปอย่างปลอดภัย แต่เขาไม่ยอมรับข้อตกลงนั้น “เราต่อสู้เพื่อมาที่นี่ เรารบกวนอสูรอื่นที่อยู่ใกล้เคียง เรายังได้ฆ่าอสูรร้ายในรังของมัน และที่ว่างเหล่านั้นก็จะถูกอสูรอื่นๆครอบครองในไม่ช้าเช่นกัน การกลับไปจะอันตรายกว่า เราควรเดินหน้าต่อไป” หลี่หยวนเฟิงกล่าวต่อ “ตอนนี้ผมไม่รู้เรื่องทิศทางมากนัก แต่ผมมีประสบการณ์ที่สามารถช่วยคุณได้ ผมเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดไว้ตั้งแต่ก่อนที่จะมากับคุณแล้ว หากเกิดอะไรขึ้นกับผม น้องซูผมหวังแค่ว่าคุณจะเลิกตามหาน้องสาว ออกจากที่นี่และใช้ชีวิตต่อไป!” ซูผิงถึงกับพูดไม่ออก “ผมแน่ใจว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ” ซูผิงกล่าวหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกขอบคุณสำหรับการสนับสนุนของหลี่หยวนเฟิง อย่างไรก็ตามเนื่องจากเขายอมรับข้อเสนอของหลี่หยวนเฟิงในการมากับเขา ซูผิงจึงตัดสินใจว่าเขาจะช่วยหลี่หยวนเฟิง หากมีคนส่งหยดน้ำมาให้ตอนลำบาก ฉันจะตอบแทนน้ำใจของคนๆนั้นด้วยน้ำพุ นั่นคือหลักการที่ซูผิงยึดถือมาตลอด แน่นอนกฎเดียวกันนี้ใช้กับความชั่วร้ายด้วยเช่นกัน หลี่หยวนเฟิงตบไหล่ผิงเบา ๆ เขามองไปที่ทางข้างหน้า พลังดวงดาวพุ่งออกมาจากหลี่หยวนเฟิง และวูบวาบไปในอากาศ มีบางอย่างดึงพลังดวงดาวไปทางซ้าย หลี่หยวนเฟิงกล่าวว่า “พวกเราไปทางขวากันเถอะ” ซูผิงเข้าใจความตั้งใจของเขาที่ปลดปล่อยพลังดวงดาวออกมา เขาจะใช้วิธีการนั้นเพื่อค้นหาเส้นทางในสนามบ่มเพาะ นักรบที่ช่ำชองมักจะรู้วิธีการที่คล้ายกัน พลังดวงดาวที่ลอยไปทางซ้ายหมายความว่ามีอสูรร้ายที่ดูดซับพลังดวงดาวในทิศทางนั้น ดังนั้นการไปอีกทางหนึ่งจึงปลอดภัยกว่า! “แน่นอน” ซูผิงตบสุนัขมังกรดำและพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับหลี่หยวนเฟิง ภายในม่านพลังในทุ่งน้ำแข็ง ชายหนุ่มหน้าตาดีและมีผมสีเข้มแสดงความกังวล “ฉันอยากรู้ว่าพวกเขาเจอทางออกหรือยัง”? ชายชราคนหนึ่งบอกถึงความกังวลของเขาว่า “ฉันหวังว่าเฒ่าหลี่จะไม่เป็นไรและชายหนุ่มนั่นจะปลอดภัย เมื่อเด็กคนนั้นไปถึงระดับตำนาน เขาจะมีศักยภาพพอเห็นหัวหน้าหอคอย” เขาคือคนที่เตือนซูผิงให้ระวังคำพูดของเขา เย่อู่ซิวถอนหายใจ “ฉันไม่กังวลเกี่ยวกับพวกเขา ฉันกังวลสิ่งที่อสูรร้ายกำลังทำอยู่มากกว่า” “หัวหน้ากังวลว่าทางเข้าอื่นๆ อยู่ในสถานการณ์เดียวกันใช่ไหม?” มีคนถาม เย่อู่ซิวพยักหน้าขณะที่เขาถอนหายใจอีกครั้ง “ถ้าเป็นอย่างนั้น อสูรร้ายจะออกมาจากทางเดินมากขึ้น พวกมันจะกำจัดพวกเรา และในที่สุดก็จะไปโลกภายนอกได้ หอคอยจะไม่มีวันจัดการได้ทันเวลา” คนอื่นๆ มองหน้ากันเงียบๆ ถ้ำลึกเป็นเหมือนเต่าที่บรรจุราชาอสูรร้ายไว้ใต้กระดอง กระดองนั้นแข็งมาก ราชาอสูรร้ายไม่สามารถทำลายกระดองได้ อย่างไรก็ตามช่องเปิดสำหรับแขนขา หาง และคอแสดงถึงโอกาสที่ราชาอสูรจะรอดออกไปนักรบอสูรในตำนานต้องดูแลช่องเหล่านั้น พวกเขาทำงานของพวกเขาได้เพราะพวกเขาต้องจัดการกับราชาอสูรร้ายเพียงไม่กี่ตัวในแต่ละครั้ง ทั้งหมดเป็นเพราะภูมิประเทศอย่างไรก็ตามมันจะแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงหากราชาอสูรร้ายสามารถผ่านพวกเขาและไปถึงโลกภายนอกได้จำนวนนักรบอสูรระดับตำนานในหอคอยมีจำกัด เมืองฐานเหนือพื้นดินจะถูกทำลายเมื่อพวกเขาต้องจัดการกำจัดราชาอสูรทั้งหมด!“ฉันคิดว่าพวกเขาสามารถตรวจสอบสถานการณ์ในทางเดินได้ ถ้าพวกเขาสามารถกลับมา…” ชายวัยกลางคนพูดไม่จบคนอื่นๆ เข้าใจทันทีว่าทำไมเย่อู่ซิวถึงยอมให้หลี่หยวนเฟิงไปกับซูผิงหลี่หยวนเฟิงไม่เพียงแต่ไปเพื่อปกป้องซูผิง แต่ยังไปรวบรวมข้อมูลอีกด้วย!พวกเขาอยู่ในถ้ำลึกนานเกินไปที่จะปฏิเสธความคิดดังกล่าว พวกเขาไม่กังวลเกี่ยวกับชีวิตของตัวเอง พวกเขาแค่หวังว่าความพยายามทั้งหมดของพวกเขาในช่วงหลายปีที่ผ่านมาจะไม่สูญเปล่า!“มีเพียงคนในสหพันธ์เท่านั้นที่ช่วยเราได้…” จู่ๆ ชายคนหนึ่งก็อุทานออกมาด้วยน้ำเสียงขมขื่น“อย่าพึ่งสหพันธ์ พวกเขาคิดว่าดาวเคราะห์สีน้ำเงินเป็นสถานที่ที่ถูกทิ้งร้าง นอกจากรัฐบาลแล้ว คงไม่มีใครอยากจะเสียทรัพยากรไปกับการทำความดีในรูปแบบนี้” ความคิดนั้นถูกปฏิเสธอย่างเย็นชาทุกคนส่ายหัว พวกเขาไม่เคยฝากความหวังไว้กับสหพันธ์เลย สหพันธ์?พวกเขามีคนที่อยู่เหนือระดับตำนาน!หนึ่งในคนดังกล่าวสามารถกักขังอสูรร้ายในถ้ำลึกได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว และแก้ปัญหาที่แสนเจ็บปวดสำหรับดาวเคราะห์สีน้ำเงินซึ่งฝักรากลึกมานานกว่าพันปี!แต่…ไม่มีใครยินดีที่จะเสียพลังงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพวกเขาไปกับดาวเคราะห์สีน้ำเงินมันเหมือนกับมหาเศรษฐีที่ไม่ยอมไปหมู่บ้านบนภูเขาที่ห่างไกลเพียงเพื่อบริจาคเหรียญดวงดาวนั่นแหละพวกเขาไม่อยากตำหนิคนเหล่านั้นเพราะถ้าพวกเขาเป็นคนที่มีอำนาจ พวกเขาจะไม่สังเกตเห็นปัญหาเล็กน้อยบนดาวเคราะห์น้อยเช่นกันสามวันผ่านไปภายในถ้ำลึกซูผิงและหลี่หยวนเฟิงซ่อนตัวอยู่ข้างกำแพงอยู่ครู่หนึ่งพวกเขาไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเขายังไม่พบทางออกหลังจากผ่านไปสามวัน พวกเขายังต้องเล่นซ่อนหาอยู่ในนี้ เมื่อไม่สามารถซ่อนได้ พวกเขาก็จะวิ่งหนี หรือกำจัดอสูรร้ายให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!พวกเขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อต่อสู้ในตอนแรก แต่ภายหลังก็เลือกที่จะวิ่งทุกครั้งที่ทำได้เพื่อเก็บพลังงานเอาไว้“ทางเปิดต้องนำไปสู่ทุ่งพายุซึ่งอยู่ระหว่างทุ่งน้ำแข็งและทุ่งไฟ ผมคิดว่าเราไม่น่าจะอยู่ห่างจากทุ่งไฟมาก” หลี่หยวนเฟิงกระซิบพวกเขาพบวังวนและลองใช้มันเมื่อวันก่อน และมาลงเอยในทุ่งพายุซึ่งเป็นโลกที่ปราศจากดินและน้ำ พวกเขาไม่สามารถหาที่ที่จะเหยียบได้ นักรบอสูรในตำนานจะต้องบินไปในอากาศตลอดทั้งปี พวกเขาใช้สมบัติที่สามารถทำให้พวกเขายืนบนอากาศได้พลังดวงดาวของพวกเขาจะหมดลงหากพวกเขาต้องพึ่งพาตนเองเพียงอย่างเดียวหลี่หยวนเฟิงและซูผิงออกจากทุ่งพายุและค้นหาต่อไปพวกเขาใช้เวลาสามวันที่ผ่านมาด้วยความระมัดระวังอย่างมากบูม_!อสูรร้ายผ่านมาจากมุมหนึ่ง มันเป็นส่วนผสมระหว่างงูกับแมลงมันไม่ได้สังเกตพวกเขาพวกเขาหยุดปิดบังตัวเอง และเห็นทางข้างหน้าเมื่อมันจากไป”เดี๋ยว!”ทันใดนั้น ซูผิงสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างส่องประกายบนทางที่อสูรร้ายเพิ่งผ่านไปเมื่อมองเข้าไปใกล้ ๆ เขาสังเกตเห็นว่ามันเป็นเกล็ดเงิน!ตอนที่ 598 พี่หวืด!ซูผิงเดินไปหยิบเกล็ดเงินและกลับมายังที่ซ่อนของพวกเขาเกล็ดนั้นวาววับ เขาสัมผัสได้ถึงร่องรอยของมังกร “มันดูเหมือนเกล็ดของมังกรจันทราเหมันต์ แต่มีบางอย่างแตกต่าง…”ซูผิงมีสีหน้าเคร่งขรึม การเจอเกล็ดนี่มีทั้งดีและไม่ดีที่ดีคือในที่สุดเขาก็ค้นพบร่องรอยของซูหลิงเยวี่ย สิ่งที่ไม่ดีก็คือเขาเจอเบาะแสในถ้ำลึกซูหลิงเยวี่ยเข้ามาในทางเดินจากทุ่งไฟหรือเปล่า?หากเป็นกรณีนี้ซูผิงจะต้องละทิ้งความหวังสุดท้ายที่เขามีเขาเจอราชาอสูรร้ายทุกที่ในทางเดิน การอาศัยอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ยังเป็นอันตรายสำหรับเขา นับประสาอะไรกับซูหลิงเยวี่ย