ตอนที่ 599 -600

ตอนที่ 599 ส่วนลึกของทางเดิน หลังจากที่ซูผิงและหลี่หยวนเฟิงซ่อนตัวสำเร็จ ซูหลิงเยวี่ยก็กพูดว่า “ขอโทษ ฉันสร้างปัญหาอีกแล้ว…” เธอดูซีดเซียวและแทบจะยืนไม่ไหว เธอรู้ว่าซูผิงมาที่นี่ด้วยเหตุผลเดียวก็คือเพื่อตามหาเธอ เธอปวดใจเมื่อคิดว่าซูผิงเดินทางมาไกลจากเมืองฐานหลงเจียง ซึ่งเป็นความพยายามที่เสี่ยงอันตราย เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเขา ”ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?” ซูผิงมองเธอ เขาโกรธเธอและเป็นห่วงในเวลาเดียวกัน ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยหยุดสร้างปัญหาเลย “พวกเขาหลอกให้บอลหิมะมาที่นี่ และฉันก็มาหาเธอ…” เสียงของซูหลิงเยวี่ยลดต่ำลงเรื่อยๆ เธอเข้ามาในสถานที่นั้นเพื่อค้นหาบอลหิมะ แต่แล้วราชาอสูรร้ายก็โผล่ออกมาและล้อมเธอไว้ เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องวิ่งไปข้างหน้า เธอจึงมาลงเอยที่นี่ เธอตระหนักว่าสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยราชาอสูรร้าย เธอไม่สามารถไปไหนได้ เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เธอจึงซ่อนตัวและรอให้ความตายมาถึง เธอหมดหวังแล้ว แต่เมื่อเธอคิดว่าความตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอก็มองเห็นซูผิง “พวกเขา?” ซูผิงใช้เวลาสักครู่ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “เธอหมายถึงนักเรียนที่ชื่อหนานจากสถาบันนั่นใช่ไหม?” “พี่รู้เรื่องนั้นด้วยเหรอ” ซูหลิงเยวี่ยตระหนักในทันทีว่าซูผิงต้องไปที่สถาบันมา ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่มาที่นี่ “พวกมันจับบอลหิมะไปได้ยังไง? นอกจากนี้สถานที่นี้ไม่อยู่ในสถาบันของเธอ ไม่รู้หรือไงว่ามันอันตรายแค่ไหน? แค่อสูรมันคุ้มแล้วเหรอ?” ซูผิงโกรธเธอ พวกเขาสามารถหาอสูรตัวใหม่ได้ตลอดเวลา อสูรเพลิงมายาแบบก้อนถ่านนั้นไม่มีสายเลือดหายากด้วยซ้ำ “ฉันรู้ แต่บอลหิมะเป็นอสูรของฉันมาตลอด… และนายก็ฝึกบอลหิมะ ดังนั้นเธอจึงดีขึ้นกว่าเดิม ฉันไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับเธอหรอก…” ซูหลิงเยวี่ยกัดปาก น้ำตาของเธอเอ่อล้น เธอไม่ได้เสียใจที่ผิงดุเธอ เป็นเพราะเธอรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เธอทำ ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวให้ซูผิงมาอยู่ที่นี่ เธอรู้ว่าสถานที่นี้คืออะไร เธอคิดว่าซูผิงคงเข้ามาได้ แต่กลับออกไปไม่ได้ “เธอเลยอยากมาที่นี่ และตายไปพร้อมกับบอลหิมะของเธอหรือไง?” ซูผิงกล่าวอย่างไม่พอใจ เขาอยากจะระบายความเดือดดาล แต่สีหน้าของเธอทำให้เขาหยุด เขาอาจจะทำแบบเดียวกันถ้าบอลหิมะเป็นอสูรของเขา “เธอพบบอลหิมะหรือยัง?” ”เจอแล้ว” “พวกมันจับบอลหิมะมาได้ยังไงตอนแรก? บอลหิมะไม่ได้อยู่ในพื้นที่สัญญาของเธอหรอ?” “…บอลหิมะชอบออกไปเที่ยว และฉันก็ปล่อยให้บอลหิมะอยู่ข้างนอกกับฉันเสมอ” ซูหลิงเยวี่ยกระซิบ ซูผิงกลอกตา บอลหิมะชอบออกไปเที่ยวข้างนอก เพียงเพราะเรื่องนี้มันเกือบจะฆ่าเจ้านายของมัน เขาตระหนักว่าเขาอาจฝึกบอลหิมะได้ไม่ดีนัก “เอาบอลหิมะมาให้ฉันตอนที่เรากลับไป ฉันจะฝึกมันให้มากกว่านี้” ซูผิงเค้นคำพูดออกจากปากของเขา ซูหลิงเยวี่ยจ้องมองเขา อย่างไรก็ตามเธอพบว่าคำพูดของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า! แต่… พวกเธอจะกลับไปได้หรอ? เธอหลับตาลง “ฉันขอโทษที่ลากนายมาลำบากอีกแล้ว…” “ฉันดีใจที่เธอรู้ตัว คิดว่าลืมไปแล้วซะอีก?” ซูผิงขัดคำขอโทษของเธอ ซูหลิงเยวี่ยเป็นผู้หญิงที่ภูมิใจในตัวเอง การขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดี เธอเสียใจจริงๆ อย่างไรก็ตามซูผิงเชื่อว่าเขาต้องทำให้เธอเข้าใจ ท้ายที่สุดแล้วถ้ำลึกไม่ใช่สถานที่ที่จะมาหาความสนุก หลี่หยวนเฟิงยิ้มเมื่อเห็นพี่น้องคุยกัน “เราควรกลับกันได้แล้วในเมื่อคุณเจอน้องสาวของคุณแล้ว” เขากล่าวกับซูผิง ”ครับ” เสียงของหลี่หยวนเฟิงทำให้ซูผิงใจเย็นขึ้น “นี่ไม่ใช่ที่ที่เราจะคุยกัน ฉันจะพาเธอออกไปข้างนอกก่อน” เขาพูดกับซูหลิงเยวี่ย ในที่สุดซูหลิงเยวี่ยก็เงยหน้าขึ้น “มีราชาอสูรร้ายอยู่ห้าตัวในบริเวณนี้ เราเจอต้องเจอพวกมันถ้าเราออกไป” “งั้นเราจะวิ่ง” ซูผิงไม่สนใจที่จะต้องเสียเวลาในสถานที่นี้ เขาเปิดม้วนภาพ “เข้าไปพักผ่อนเถอะ””ฉันช่วยนายได้ จันทราได้เรียนรู้ทักษะซ่อนตัวที่ทรงพลังมาก เช่นเดียวกับที่ฉันใช้ ทักษะนี้สามารถปกปิดลมหายใจและเสียงของเราได้อย่างสมบูรณ์ นี่คือวิธีที่ฉันสามารถเอาชีวิตรอดโดยที่ราชาอสูรร้ายไม่เจอฉัน แต่ฉันไม่สามารถเคลื่อนที่ได้เร็วพอเมื่อใช้มัน…” เธอปฏิเสธที่จะเข้าไปในม้วนภาพซูผิงยังสังเกตเห็นว่าทักษะที่เธอเพิ่งใช้นั้นค่อนข้างแปลก แม้ว่าเธอจะให้เหตุผลที่ค่อนข้างน่าเชื่อ เขาก็ไม่ยอมให้เธออยู่ข้างนอก “เธอไม่มีพลังดวงดาวมากนัก ไปพักผ่อนเถอะ เราหาทางออกได้ เธออยู่ข้างนอกจะทำให้เราช้าลง”ซูหลิงเยวี่ยพยายจะเถียงแต่หลี่หยวนเฟิงแนะนำเธอว่า “แค่ฟังพี่ชายของคุณ เราอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว และเราออกไปได้”ซูหลิงเยวี่ยต้องยอมจำนนเพราะชายทั้งสองยืนยัน เธอเข้าไปในม้วนภาพ แต่ก่อนที่เธอจะเข้าไป เธอจ้องไปที่ซูผิงเป็นครั้งสุดท้าย “ถ้านายตกอยู่ในอันตราย ให้หนีออกไปจากที่นี่ ไม่ต้องกังวลฉัน ฉันวางใจให้นายดูแลพ่อแม่ของเรา…”“เธอต้องโดนลงโทษก่อน หุบปากซะ” ซูผิงหยุดเธอเขาดันหัวของเธอเข้าไปในม้วนภาพซูหลิงเยวี่ยตกลงไปในม้วนภาพซูผิงปิดม้วนภาพด้วยความรุนแรง หลี่หยวนเฟิงไม่รู้ว่าจะพูดอะไร “เอาล่ะ ได้เวลากลับกันแล้ว” ซูผิงพูดกับหลี่หยวนเฟิงหลี่หยวนเฟิงถามคำถามแปลก ๆ “น้องซู คุณมีแฟนหรือยัง?”“ทำไมผมถึงต้องมีแฟน?”ในส่วนลึกของทางเดินมีหลุมขนาดใหญ่ ด้านล่างของมันคือถ้ำที่อสูรทุกตัวในถ้ำลึกรวมตัวกันแน่นอนเมื่ออสูรเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ถ้ำก็ไม่มีพื้นที่เหลือแล้วโดยธรรมชาติแล้ว ผู้อ่อนแอจะถูกรังแกด้วยเหตุนี้อสูรร้ายเหล่านั้นจึงต้องออกจากรังของมัน และมาหาที่อยู่อาศัยในทางเดินกระดูกหลายชิ้นกระจัดกระจายตามขอบหลุมในถ้ำที่มืดมิด เนื้อถูกกัด ดวงตาสีแดงเข้มลืมขึ้นในความมืดรูม่านตาขยายในแนวตั้ง โครงสร้างของมันซับซ้อน นัยน์ตาเย็นชาราวกับน้ำแข็งหวืด!อสูรร้ายมีปีกสี่ปีกบินผ่านมา มันมีร่างกายเป็นสิงโต แต่มีหัวเป็นมนุษย์ อสูรร้ายบินลงด้านหน้าดวงตา และอสูรร้ายก็ใหญ่พอ ๆ กับรูม่านตา! อสูรร้ายสี่ปีกก้มหัวลงและกล่าวด้วยความเคารพ“ท่าน มีอะไรให้ผมรับใช้?”ดวงตาสีแดงเข้มขยับ ได้ยินเสียงที่ลึกและดังก้อง “ฉันได้กลิ่นสิ่งที่อ่อนแอ หาตัวและฆ่าพวกมันซะ!”แม้จะประหลาดใจ แต่อสูรมีปีกก็ยอมรับคำสั่งนั้นทันทีตอนที่ 600 ไล่ล่า“ชู่!”หลี่หยวนเฟิงและซูผิงกำลังเดินทางกลับ ทันใดนั้นหลี่หยวนเฟิงก็ส่งสัญญาณให้ซูผิงเงียบ ซูผิงเข้าใจสัญญาณทันที เขากลั้นหายใจและจมลงไปในกำแพงพร้อมกับหลี่หยวนเฟิงบูม_!อสูรร้ายที่เต็มไปด้วยพลังและความยิ่งใหญ่คลานมาจากทางแยกในถนน ทิ้งกลิ่นเหม็นไว้เบื้องหลัง ซูผิงรู้สึกเวียนหัวเขารีบกลั้นหายใจใช้พลังดวงดาวเพื่อขับสารพิษออกจากร่างกายอสูรร้ายโยกเยกไปมา หลี่หยวนเฟิงและซูผิงรอสักครู่และเริ่มเดินทางต่อ“ผมคิดว่าอสูรเหล่านั้นเริ่มเคลื่อนไหวมากขึ้น” หลี่หยวนเฟิงบอกใบหน้าที่เคร่งขรึมอสูรร้ายส่วนใหญ่หลับตอนที่พวกเขาเข้ามาในทางเดิน แต่จากการนับอสูรร้ายที่พวกเขาเพิ่งเจอ พวกเขาเจออสูรร้ายกว่าสิบสองตัวขณะเดินทางกลับพวกเขาพบอสูรร้ายสี่ตัวที่ตอนเข้ามาหลับอยู่ แต่ตอนนี้พวกมันกำลังเคลื่อนไหวอยู่เมื่อพูดถึงอสูรร้าย พวกมันจะใช้เวลาไปกับการหาอาหารหรือไม่ก็พักผ่อนแต่อสูรร้ายอาจยังคงอิ่มอยู่เป็นเวลาครึ่งเดือนหรือนานกว่านั้นทุกครั้งที่ออกล่า น่าแปลกที่อสูรทุกตัวจะออกมาหาอาหารพร้อมๆกัน“ผมคิดว่าเราต้องออกไปให้เร็วที่สุด” ซูผิงกล่าวเขายังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาไม่สามารถพูดอะไรได้ แต่รู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างกำลังเฝ้าดูพวกเขาอยู่