ตอนที่ 607-608

ตอนที่ 607 แผนร้าย “ข้างนอก?” หลี่หยวนเฟิงตะลึงจนพูดไม่ออก แสงแดดจ้าทำให้เขารู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย มีแสงแดด แต่ไม่มีดวงอาทิตย์ในทุ่งน้ำแข็ง แสงมาจากค่ายกลบนเพดาน ท้องฟ้าแจ่มใสถูกสร้างขึ้น แต่แหล่งกำเนิดแสงนั้นมองไม่เห็น พวกเขาทำมันจากทางออกนั้นเหรอ? โฮก! อสูรร้ายที่หมอบอยู่ที่นั่นสังเกตเห็นการปรากฏตัวของมนุษย์อย่างกะทันหัน อสูรร้ายตัวหนึ่งยืนขึ้น มันดูเหมือนหมาป่ากับสิงโตผสม ดาบคมบนหลังของมันยื่นออกมาขณะที่มันจ้องมาที่ผู้มาใหม่ เสียงคำรามของอสูรร้ายทำให้อสูรที่อยู่ใกล้ๆตื่นตกใจ อสูรร้ายเหล่านั้นยืนขึ้นทีละตัว มันเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ “ราชาอสูรร้าย…เจ็ดตัว” ซูผิงรู้สึกโล่งใจ อสูรร้ายส่วนใหญ่ที่รวมตัวกันในที่ราบอยู่ในระดับกิตติมศักดิ์ มีเพียงราชาอสูรร้ายเจ็ดตัวในหมู่พวกมัน แต่อาจมีราชาอสูรร้ายอื่นซ่อนอยู่ ที่เขาไม่สามารถสังเกตเห็นได้ ราชาอสูรร้ายเหล่านี้ส่วนใหญ่อยู่สภาวะสมุทร มีเพียงราชาอสูรร้ายที่ดูเหมือนหมาป่าเท่านั้นที่ดูเหมือนจะอยู่ในสภาวะว่างเปล่า “เราออกไปจากที่นี่กันเถอะ” หลี่หยวนเฟิงมีใบหน้าเคร่งขรึมขณะที่มองไปรอบ ๆ เขาคว้าไหล่ของซูผิงและซูหลิงเยวี่ย อากาศรอบตัวพวกเขา เริ่มบิดเบี้ยว โฮก! อสูรร้ายที่ดูเหมือนหมาป่าตัวนั้นคำรามใส่พวกเขาทั้งสาม เมื่อพวกเขากำลังจะหนีไป อากาศเริ่มบีบทั้งสามคน หลี่หยวนเฟิงสูดลมหายใจ อากาศสั่นสะเทือน และการโจมตีของอสูรร้ายที่เหมือนหมาป่าก็หายไป หลี่หยวนเฟิงรวมทั้งซูผิงและซูหลิงเยวี่ยหายตัวไปจากจุดนั้น พวกเขาโผล่ออกมาอีกครั้ง ห่างออกมาหลายพันเมตร พวกเขาเคลื่อนย้ายเป็นครั้งที่สอง หวืด! หวืด! หวืด! พวกเขาออกจากที่ราบในทันที หลี่หยวนเฟิงใช้เวลาสักครู่เพื่อสูดลมหายใจเมื่อพวกเขามาถึงที่ที่ปลอดภัย ราชาอสูรร้ายไม่ได้ติดตามพวกเขามา การแบกคนสองคนขณะเคลื่อนย้ายเป็นเรื่องยาก เขาสามารถฆ่าอสูรร้ายทั้งหมดบนที่ราบได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากทำให้อสูรตัวอื่นตื่นตัว ราชาอสูรร้ายสภาวะว่างเปล่านั้นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา เขาประจำการอยู่ในถ้ำลึกมาแปดร้อยปีแล้ว และการต่อสู้ทำให้เขาเป็นหนึ่งในนักรบอสูรสภาวะว่างเปล่าที่ดีที่สุด! “ผมคิดว่านี่คือภูเขาหินทะเล!” หลี่หยวนเฟิงหยุดกะทันหันเมื่อเขาสังเกตเห็นสภาพแวดล้อม ซูผิงมองเขาด้วยคำถาม “ภูเขาหินทะเล?” หลี่หยวนเฟิงกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เขาตื่นเต้นและพูดกับซูผิง “ใช่ ภูเขาหินทะเล! เราอยู่ข้างนอก! เราอยู่ข้างนอกจริงๆ!” เขายังไม่แน่ใจเพราะมันดูเหนือจริงเกินไป แต่เขาไม่เคยลืมภูเขาหินทะเล พวกเขาอยู่ข้างนอก! “มันดูแตกต่าง ผมคิดว่ามีป่ามากกว่าเดิม แต่ภูเขายังคงเหมือนเดิม นี่คือที่ที่ผมเติบโตมา ที่นี่คือภูเขาหินทะเล ที่นี่คือบ้าน… เมืองฐานกรงเล็บทมิฬอยู่ใกล้ที่นี่มาก!”หลี่หยวนเฟิงตัวสั่นเมื่อเขาพูดมาถึงตรงนี้ แปดร้อยปี! เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะสามารถกลับบ้านได้หลังจากต่อสู้ในถ้ำลึกมาเป็นเวลาแปดร้อยปี! จริงๆเขาจะต้องเกษียณและกลับบ้านมาเป็นเวลานานแล้ว แต่เขาไม่ต้องการทิ้งคู่หูในถ้ำลึกของเขา เขาจะต้องช่วยฝึกผู้มาใหม่ด้วย แต่เมื่อผู้มาใหม่คุ้นเคยกับถ้ำลึกและถึงเวลาที่พวกเขาต้องจากไป ผู้มาใหม่ก็กลายเป็นคู่หูของเขาไปแล้ว และเขาก็ลังเลที่จะจากไปโดยไม่มีพวกเขา! เขาไม่อยากปล่อยให้เพื่อนของเขาตาย! ด้วยเหตุผลหลายอย่าง เขาจึงไม่เคยออกจากถ้ำลึกเลยแต่วันนี้ วังวนพาเขาออกมาข้างนอกโดยตรง มายังสถานที่ที่ใกล้กับบ้านของเขา!ในที่สุดเขาก็สามารถกลับบ้านได้หลังจากผ่านมาแปดร้อยปี!ซูผิงมั่นใจว่าพวกเขาอยู่ข้างนอกจริงๆ เขารู้สึกว่าในที่สุดเขาก็สามารถหายใจได้อีกครั้ง แต่ความคิดที่ว่าโครงกระดูกน้อยยังคงอยู่ในทางเดินนั้นทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดหลังจากหายใจเข้าลึก ๆ ซูผิงกล่าวว่า “พี่หลี่ ไปเตือนหอคอยเกี่ยวกับถ้ำลึก ผมต้องกลับไป ผมต้องหาทางเข้าไปในถ้ำลึกเพื่อช่วยอสูรของผม”เมื่อคิดว่าอสูรของเขาเสี่ยงมากที่ต้องอยู่ขัดขวางอสูรพันตา มันทำให้หลี่หยวนเฟิงหยุดตื่นเต้นอย่างกะทันหัน เขาพยักหน้า “ผมจะบอกหอคอยเกี่ยวกับถ้ำลึก แต่น้องซู ผมจะไปกับคุณถ้าคุณจะกลับไปในถ้ำลึก ผมอยากไป!”ซูผิงแย้ง “คุณอยู่ที่นั่นมาแปดร้อยปีแล้ว ถึงเวลาที่คุณต้องพักผ่อนแล้ว”“ใช่ แต่มันเพิ่งผ่านไปแปดร้อยปีเท่านั้น ผมสามารถอยู่ที่นั่นนานขึ้นอีกหน่อย” หลี่หยวนเฟิงหัวเราะ คำตอบของเขาฟังดูสบายๆ และไร้กังวลซูผิงพยักหน้าหลี่หยวนเฟิงถามว่า “น้องซูคุณมาจากเมืองไหน? ผมจะไปเยี่ยมคุณหลังจากที่ผมแวะไปที่ตระกูลของผมแล้ว” ซูผิงตอบกลับ “ผมมาจากเมืองฐานหลงเจียง ถามคนแถวนั้น แล้วคุณจะพบผม”“เมืองฐานหลงเจียง? ผมเคยได้ยินเกี่ยวกับชื่อนั้น ผมคิดว่ามันอยู่ทางเดียวกัน น้องซู ไปเยี่ยมตระกูลกับผมก่อนไหม? ถ้าผมจำไม่ผิด เราจะไปถึงเมืองฐานกรงเล็บทมิฬก่อน ถัดจากนั้นเป็นทางเข้าที่เจ็ดของถ้ำลึกแล้วก็จะเป็นเมืองฐานหลงเจียง”หลี่หยวนเฟิงเสนอซูผิงไม่รู้ว่าหลี่หยวนเฟิงยังจำที่ตั้งของเมืองฐานได้ดี เมื่อเป็นเช่นนี้ซูผิงจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ“ได้สิ” ซูผิงตกลงสถาบันผู้กล้าอยู่หลังเมืองฐานกรงเล็บทมิฬ เขาสามารถแวะที่นั่นเพื่อคิดบัญชี! ความคิดที่ว่าซูหลิงเยวี่ยหายไปทำให้ซูผิงโกรธหลี่หยวนเฟิงเป็นผู้นำทาง ทั้งสามคนตรวจสอบสภาพแวดล้อมขณะที่พวกเขาบินไป คราวนี้พวกเขาไม่ได้เคลื่อนย้าย อสูรร้ายไม่ได้ติดตามพวกเขาแล้ว ซึ่งทำให้โล่งใจอย่างมาก“ผมคิดว่าราชาอสูรร้ายฉลาดพอที่จะไม่ไล่ตามพวกเรา” หลี่หยวนเฟิงหัวเราะซูผิงพยักหน้า “แต่ผมคิดว่าคุณบอกว่าวังวนในโถงทางเดินน่าจะเชื่อมกับทุ่ง แต่เรามาที่บนพื้นผิวได้ยังไง? ทำไมจึงมีอสูรร้ายมากมายมารวมกันที่นั่น?”รอยยิ้มของหลี่หยวนเฟิงหายไป “นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมกังวล มันไม่สมเหตุสมผล คุณบอกว่าคุณไม่เห็นนักรบอสูรในตำนานระหว่างทางเข้าไปข้างใน และตอนนี้สิ่งนี้ก็เกิดขึ้น ผมคิดว่าอสูรเหล่านั้นที่เราเห็นบนพื้นผิวนั่นมาจากถ้ำลึก!”ซูผิงเลิกคิ้วแต่ไม่พูดอะไรเขาเชื่อว่านั่นไม่ใช่แค่ความคิด อสูรร้ายเหล่านั้นมาจากถ้ำลึกจริงๆ! พวกมันมีกลิ่นของถ้ำลึก!“พวกมันอยู่ที่นั่นแต่ไม่ได้ไปไหน พวกมันแค่รอ ผมคิดว่าพวกมันกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง นี่อาจเป็นหายนะที่รอเวลาอยู่!” หลี่หยวนเฟิงกล่าว ความกังวลซ่อนอยู่ระหว่างคิ้วของเขา นั่นเป็นเหตุผลที่เขาบอกว่าเขาต้องการกลับไปที่ถ้ำลึกหลังจากไปเยี่ยมตระกูลของเขาแล้ว!เขาไม่สามารถทำใจให้สบายได้!ทุกอย่างแปลก!อสูรร้ายที่อนู่ข้างนอกต้องเป็นกองกำลังแนวหน้าที่ถูกส่งมาจากถ้ำลึกเพื่อปูทาง!เขาต้องรายงานเรื่องนี้ให้หอคอย และให้พวกเขาส่งนักรบอสูรในตำนานไปฆ่าอสูรร้ายแล้วตรวจถ้ำลึก“น้องสาวของคุณถือเป็นผู้ให้ข่าวนี้กับเรา!”หลี่หยวนเฟิงกล่าวในทันใดซูหลิงเยวี่ยผู้ก้มหน้าก้มตา เธอโทษตัวเองตั้งแต่พวกเขาออกมาจากถ้ำลึกเธอรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างซูผิงกับอสูรของเขาแน่นแฟ้นแค่ไหนอสูรของเขาอยู่ในถ้ำลึกเพื่อที่เขาจะได้ช่วยชีวิตเธอ เขาได้แลกชีวิตอสูรของเขากับเธอโชคดีที่อสูรของซูผิงนั้นทรงพลังมากพอ มิฉะนั้นจะไม่มีใครได้ออกมา“คุณอย่าล้อเลียนฉัน ฉันเกือบจะฆ่าคุณแล้ว…” ซูหลิงเยวี่ยลดเสียงของเธอ “ฉันมันตัวนำหายนะ…”หลี่หยวนเฟิงยิ้ม “นั่นไม่ถูกหรอก พี่ชายของคุณจะไม่เข้าไปในถ้ำลึกเพื่อค้นหาคุณ ถ้าคุณไม่ไปที่นั่น เราก็จะไม่สังเกตเห็นว่าไม่มีนักรบอสูรในตำนานหรือกลุ่มอสูรร้ายที่เราเพิ่งเจอ ตอนนี้เราทราบแล้วว่าอสูรร้ายเหล่านั้นอาจกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง ผมไม่รู้ว่าพวกมันต้องการจะทำอะไร แต่มันไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเราอย่างแน่นอน มันไม่ดีสำหรับมนุษยชาติ แต่เราจะสามารถช่วยโลกได้ถ้าเราสามารถดำเนินการได้ทันเวลา!”ซูหลิงเยวี่ยเปิดปากของเธอแต่ไม่พูดอะไร เธอฝืนยิ้มนั่นฟังดูดี แต่เธอไม่ได้ช่วยอะไร เธอสร้างแต่ปัญหาความจริงที่ว่าพวกเขาได้สังเกตเห็นสิ่งแปลกประหลาดเหล่านั้นนั้นเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างมาก เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ซูผิงจ้องมองไปที่เธอ “เธอรู้ว่าทำผิด ดังนั้นในอนาคตจงฉลาดกว่านี้ อย่าทำให้ฉันต้องลำบากอีก”ซูหลิงเยวี่ยเม้มปาก เธอรู้ว่าเขามีสิทธิทุกอย่างที่จะตำหนิเธอ สิ่งที่เกิดขึ้นในครั้งนี้สอนบทเรียนล้ำค่าแก่เธอ และเธอจะไม่มีวันลืมมันเธอใช้เวลาเจ็ดวันในการซ่อนตัวอยู่ในถ้ำลึกตัวคนเดียว นั่นเป็นบทเรียนที่ยากจะลืมเลือน แต่ในตอนนั้นเธอไม่รู้ว่าเธอจะมีโอกาสแก้ไขความผิดของเธอเธอไม่รู้ว่าซูผิงจะไปช่วยเธอ“ฉันเข้าใจ…” เธอพูด