ตอนที่ 615-616

ตอนที่ 615 กลับ ซูผิงต้องพึ่งพาระบบเพื่อให้โครงกระดูกน้อยและสุนัขมังกรดำมีวิวัฒนาการ แต่มังกรจันทราเหมันต์ของซูหลิงเยวี่ยวิวัฒนาขึ้นโดยบังเอิญ เธอโชคดีขนาดนี้เลยหรอ ขนาดมีระบบโครงกระดูกน้อยกับสุนัขมังกรดำยังต้องผ่านความผันผวนมากมายเพื่อที่จะเกิดการวิวัฒนาการ พวกมันเกิดมาเป็นอสูรขั้นต่ำ ซูผิงได้ทุ่มเททั้งแรงกายและแรงใจเพื่อฝึกฝนพวกมัน…คนที่ไม่รู้จักคงนึกไม่ถึงว่าพวกมันผ่านอะไรกันมาบ้าง “ฉันให้สุดยอดมังกรไปเหรอเนี่ย” ซูผิงยกมือขึ้น มังกรทะเลเยือกแข็ง(ขอแก้ชื่อจากตอนที่แล้วน้า)สัมผัสได้ถึงความรู้สึกคุ้นเคยจากซูผิง และมันขยับเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเพื่อที่เขาจะได้ลูบหัวของมัน “นี่คือทะเลเยือกแข็งอสูรร้ายที่มีสายเลือดสภาวะชะตากรรม เธอต้องรักษามันให้ดี” ซูผิงพูดกับซูหลิงเยวี่ย เธอสับสน “สภาวะชะตากรรมคืออะไร?” “ระดับตำนานมีสามสภาวะและสภาวะชะตากรรมสูงที่สุด” ซูผิงอธิบาย “อาจารย์ใหญ่อยู่สภาวะสมุทร ซึ่งเป็นสภาวะที่ต่ำที่สุดในระดับตำนาน ในดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ฉันคิดว่าจำนวนนักรบอสูรในตำนานที่สภาวะชะตากรรมนั้นมีอยู่ไม่เกินสามคน” ตอนที่เขาไปหอคอย เขาไม่พบใครที่อยู่สภาวะชะตากรรม ถึงกระนั้นเขาเพิ่งเรียนรู้จากอวิ๋นว่านหลี่ว่าเจ้าหอคอยอยู่ที่สภาวะชะตากรรม เขาไม่รู้ว่ามีคนอื่นที่เขาไม่เคยได้ยินอีกหรือเปล่า “ไม่เกินสาม?” ซูหลิงเยวี่ยไม่อยากจะเชื่อ ทั่วโลกมีนักรบอสูรระดับตำนานที่สภาวะชะตากรรมน้อยกว่าสามคน! อสูรของเธอมีสายเลือดของสภาวะชะตากรรม กล่าวคือเธอจะมีโอกาสได้ยืนเคียงข้างนักรบอสูรที่ทรงพลังที่สุดในอนาคต แน่นอน… เธอนึกถึงระดับของตัวเอง เธอจะต้องไปถึงระดับตำนานในเมื่ออสูรของเธออยู่ในระดับนั้น เธอจะต้องยกเลิกสัญญากับมังกรถ้าเธอทำไม่ได้ มิฉะนั้นเธอจะถ่วงมังกรของตัวเอง ซูหลิงเยวี่ยจ้องมองที่มังกรทะเลเยือกแข็ง ความคิดเหล่านั้นทำให้เธอหนักใจ การไปถึงระดับตำนาน… นั่นคือสิ่งที่เธอคิดไม่ถึง เป้าหมายสูงสุดของเธอคือการไปถึงระดับกิตติมศักดิ์! เท่าที่เธอรู้ เหล่านักรบอสูรกิตติมศักดิ์ควรค่าแก่การชื่นชมจากผู้คนนับไม่ถ้วน วันนี้เธอตระหนักว่าเธอต้องไปถึงระดับตำนาน มิฉะนั้นในอนาคตเธออาจต้องแยกทางกับมังกร! เธออยู่กับมังกรของเธอมาเป็นเวลานาน และมังกรก็ทำให้ทุกคนตะลึงงันในช่วงลีกสูงสุด เธอได้ตระหนักในตอนนั้นว่าเธอไม่สามารถทิ้งมังกรได้ มังกรไม่ได้เป็นเพียงอสูรของเธอ แต่ยังเป็นเพื่อนและครอบครัวของเธออีกด้วย! ซูหลิงเยวี่ยกำหมัดเบาๆ เธอเป็นแค่ภาระของซูผิง และเธอเพิ่งเกือบจะฆ่าเขา พวกเธอหลบหนีออกมาได้เพราะโชค อย่างไรก็ตามอสูรของซูผิงถูกทิ้งไว้ในถ้ำลึก และเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโครงกระดูกน้อยยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ซูผิงเป็นคนขี้แพ้ และเธอคือความหวังเดียวของครอบครัว เธอพยายามอย่างหนักและตั้งใจเรียนในโรงเรียนเพื่อที่ในวันหนึ่งเธอจะได้เป็นนักรบอสูรกิตติมศักดิ์เพื่อดูแลพ่อแม่และครอบครัวของเธอให้ดีขึ้น! ถึงกระนั้นตอนนี้เธอกลับกลายเป็นภาระ แม้กระทั่งอสูรของเธอ เธอและอสูรของเธอจะต้องแยกทางกันในที่สุดเพราะเธออ่อนแอเกินไป! ซูผิงสังเกตว่าซูหลิงเยวี่ยกำลังมีปัญหาบางอย่าง เขาถามด้วยความสงสัย “เธอคิดอะไรอยู่?” หญิงสาวกำลังคิดอะไรอยู่? ซูหลิงเยวี่ยยักไหล่และส่ายหัว เธอแสร้งทำว่าเป็นไม่เป็นไรและพูดว่า “ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกว่าโลกนั้นกว้างใหญ่ ในขณะที่ฉัน…” เล็กเกินไป! เธอพูดไม่จบประโยค เธอรู้สึกเศร้าและรู้สึกไม่ยุติธรรม “โลกนี้กว้างใหญ่จริงๆ” ซูผิงตอบ เขาเข้าใจเธอดี เขาได้สัมผัสกับโลกนับไม่ถ้วนเพราะมีระบบ เขาคิดว่าโลกที่เขาอาศัยอยู่อาจจะเป็นเป็นเหมือนสนามบ่มเพาะแห่งหนึ่งตามที่ระบบกำหนด “มังกรทะเลเยือกแข็งมีทักษะที่สืบทอดมาซึ่งฉันคิดว่ามันชื่อ ถือกำเนิดในน้ำแข็ง มังกรสามารถเกาะติดกับวัตถุอื่นและปลอมตัวได้ นี่คงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเธอถึงซ่อนตัวได้” ซูผิงกล่าว “ฉันไม่รู้ว่าทักษะนี้สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของการป้องกันได้อีกด้วย” ซูหลิงเยวี่ยพยักหน้า เธอไม่รู้รายละเอียดและเธอเพิ่งรู้เกี่ยวกับทักษะนี้ตอนที่มังกรทะเลเยือกแข็งใช้มัน เธอยังไม่ได้ค้นหาข้อมูลเฉพาะ และเธอรู้ข้อมูลบางส่วนจากประสบการณ์ของเธอเท่านั้น “นั่นเรียกว่าอะไรนะ? ‘คนโง่มักโชคดี’” ซูผิงหัวเราะ ซูหลิงเยวี่ยเม้มริมฝีปาก “ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้นายหัวเราะออกได้ยังไง นายไม่กังวลเกี่ยวกับโครงกระดูกของนายเหรอ?” ซูผิงหุบยิ้ม “แน่นอน ฉันกังวล แต่ความกังวลจะช่วยอะไรได้หรือไง? ฉันต้องหาทางแก้ไข ฉันจะเศร้าตลอดเวลาก็ได้ แต่นั่นจะไม่ช่วยอะไรใช่ไหม?” ซูหลิงเยวี่ยมองเขาแต่ยังคงเงียบ เธอคิดว่าซูผิงแค่แกล้งทำเป็นไม่เป็นไรเพียงเพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องรู้สึกไม่ดี แต่ฉัน… สมควรได้รับสิ่งนี้หรอ? … … เมืองฐานหลงเจียง ร้านขายอสูรดวงดาวเศรษฐกิจของเมืองฐานค่อยๆ ฟื้นตัวหลังจากถูกอสูรร้ายโจมตี การโจมตีที่ผ่านมาทำให้เมืองฐานมีชื่อเสียงชื่อเสียงมีอิทธิพลบางอย่าง เมืองฐานทำข้อตกลงการค้ากับเมืองฐานอื่น ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ นักรบอสูรที่ทรงพลังค่อย ๆ สนใจเมืองฐานมากขึ้นร้านขายอสูรดวงดาวมีชื่อเสียงมากขึ้น และผู้คนในเมืองฐานอื่นๆ รอบเมืองฐานหลงเจียงก็รู้จักร้านของเขาดี ในหมู่นักรบอสูร ตอนพวกเขาพบร้านขายอสูรที่ดี พวกเขาก็จะเล่าให้ต่อๆกันซูผิงและซูหลิงเยวี่ยสังเกตเห็นการผู้คนมากมายบนถนนตอนที่พวกเขาขี่มังกรเพลิงนรกกลับมาอาคารที่เคยเป็นที่อยู่อาศัยของประชาชนทั่วไปถูกนักรบอสูรครอบครอง ถนนสายหลักได้กลายเป็นถนนการค้าที่จัดไว้สำหรับนักรบอสูรหวืด!มังกรเพลิงนรกบินลงมาจากฟากฟ้าและเปลวเพลิงที่ปลดปล่อยออกมาจากร่างของอสูรร้ายได้แจ้งเตือนนักรบอสูรอยู่รอบๆ”มังกร!”“มังกรตัวนั้นคืออะไร? ฉันไม่เคยเห็นมังกรแบบนั้นเลย”“มันเหมือนกับมังกรเพลิงนรก แต่ใช่หรือเปล่า?”ผู้คนพลุกพล่านรอบๆ ร้านขายอสูรดวงดาวฉินตู้หวงซึ่งอาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนสังเกตเห็นความวุ่นวายภายนอก เขายื่นเอกสารให้เลขาและออกจากอาคารเขาได้ดัดแปลงอาคารและทำให้เป็นอาคารที่มีระดับ”เรากลับมาแล้ว”ซูผิงลงจากไหล่ของมังกรเพลิงนรกและจ้องมองไปที่ร้านขายอสูรดวงดาว แม้แต่อากาศก็ยังรู้สึกคุ้นเคยและหอมหวานบ้านที่แสนอบอุ่นดวงจันทร์ที่บ้านสว่างที่สุด“นั่นคุณซู!””คุณซูกลับมาแล้ว!”ฝูงชนบางคนจำเขาได้ และตะโกนอย่างตื่นเต้นตอนที่ 616 ไปโลกอีกาทองคำ”อาจารย์!”ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งออกจากร้านเพื่อมาพบกับซูผิง เธอคือจงหลิงถง เธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นถังยู่หรานออกมาตามหลังเธอ เธอเหลือบมองซูผิงและยิ้ม”ฉันกลับมาแล้ว”ซูผิงอารมณ์ดีขึ้นเมื่อได้เจอพวกเธอ เขายิ้ม พยักหน้าให้พวกเธอที่ร้านเปิดดำเนินการปกติก่อนที่เขาจะจากไปซูผิงบอกให้โจแอนนาดูแลร้าน เธอเป็นพนักงานอย่างเป็นทางการเพียงคนเดียว และมีสิทธิ์ดูแลร้านในนามของซูผิง เพียงแต่เธอไม่สามารถให้การฝึกมืออาชีพสำหรับอสูรขั้นสูงได้อย่างไรก็ตามเธอสามารถขายอาหารอสูร และดูแลอสูรในคอกเลี้ยงดูได้“นายเจอน้องสาวของนายแล้ว”ถังยู่หรานยิ้มให้ซูหลิงเยวี่ยซึ่งยืนอยู่ข้างหลังซูผิงซูหลิงเยวี่ยกัดปาก และชำเลืองมองซูผิง“gTvเป็นน้องสาวของอาจารย์ของฉัน ฉันควรเรียกgTvว่าอะไรดี?” จงหลิงถงจ้องไปที่ซูหลิงเยวี่ยด้วยดวงตาที่เปียกปอน ผู้หญิงคนนี้อายุใกล้เคียงกับเธอและดูภายนอกน่าจะเป็นคนเงียบๆ ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะขี้อายเล็กน้อย ราวกับว่าเธอรู้สึกแย่ที่ทำผิด”เธออยากจะเรียกยังไงก็เรียกเลย เรียกเธอด้วยชื่อของเธอก็ได้” ซูผิงกล่าว เขาไม่เคยสนใจเรื่องมารยาทมากมาย ไม่จำเป็นเพราะทุกคนในตอนนี้ล้วนยังหนุ่มสาวอยู่จงหลิงถงกระพริบตา จริงหรอ?“เธอเป็นศิษย์ของนายหรอ?” ซูหลิงเยวี่ยจ้องมองที่ซูผิงด้วยความประหลาดใจ ซูผิงมีศิษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่?แต่ความสับสนของเธอคงอยู่ไม่นาน ซูผิงมีคุณสมบัติทุกอย่างที่จะมีศิษย์”ใช่”ซูผิงตอบสั้นๆ เขาเข้าไปในร้านพร้อมกับถามว่า “ตอนที่ฉันไม่อยู่ร้านโอเคดีไหม?””ค่ะ ร้านค้ามีชื่อเสียงไปทั่วเมืองฐานหลงเจียง ไม่มีใครกล้ามาที่นี่เพื่อสร้างความวุ่นวาย นายอาจไม่รู้เรื่องนี้ แต่ร้านค้าของเราถือว่าดีที่สุดในเมืองฐานหลงเจียง มีคนค่อนข้างเยอะที่รอคิวอยู่ข้างนอก และพวกเขามักจะประพฤติตัวดีอยู่เสมอ”ถังยู่หรานตอบซูผิงเลิกคิ้ว มันเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจ แต่ก็คาดเดาได้ในเวลาเดียวกันร้านขายอสูรดวงดาว มีมาตรฐานสูงในทุกด้าน ดีกว่าร้านขายอสูรอื่นๆ เป็นเรื่องธรรมดาที่ร้านค้าจะมีชื่อเสียงตระกูลหลักทั้งห้าควบคุมอุตสาหกรรมและทรัพยากรอื่นๆ พวกเขามักจะแข่งขันกันอย่างดุเดือด แต่พวกเขาจะไม่มาแข่งขันกับซูผิงในธุรกิจร้านขายอสูรนั่นคือเหตุผลที่ไม่มีอะไรขัดขวางความก้าวหน้าร้านขายอสูรดวงดาวอีกต่อไป ร้านค้าเติบโตอย่างรวดเร็วจนเป็นร้านที่ดีที่สุดในเมืองฐานหลงเจียง… แม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องที่น่าประหลาดใจก็ตาม“นายกลับมาแล้ว”โจแอนนาลุกขึ้นจากที่นั่งด้านหลังเคาน์เตอร์”ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง” ซูผิงพยักหน้าให้เธอ“มันเป็นงานของฉัน”