ตอนที่ 623-624

ตอนที่ 623 ต้านทาน เพื่อความแข็งแกร่ง การเปลี่ยนแปลงเชิงปริมาณจะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ แต่การเรียนรู้ทักษะใหม่อาศัยโอกาส บางคนอาจใช้เวลาทั้งชีวิตแต่ไม่เรียนรู้แม้แต่ทักษะเดียว … ซูผิงสงบสติอารมณ์ลง ยิ่งเขาวิตกกังวลมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งไม่มีอะไรดีขึ้นสำหรับเขา เขาต้องสงบสติอารมณ์เพื่อคิดให้รอบคอบ อย่างแรก เขาต้องเชี่ยวชาญทักษะที่เขามี เขาได้เรียนรู้กฎสายฟ้าขั้นพื้นฐานและเปลวเพลิง ส่วนธาตุอื่นๆ เขายังไม่ถึงขั้นพื้นฐานด้วยซ้ำ สิ่งเหล่านี้เป็นทักษะของผู้ฝึกสอน แต่เขาสามารถใช้พวกมันในการต่อสู้ได้เช่นกัน เขาได้เรียนรู้ดาบแห่งบาปจากมัวหมอง และเขาได้หมัดขับไล่วิญญาณจากระบบ! เขามีทักษะการต่อสู้อื่นๆ เช่นดาบแห่งเลือด และปีศาจครอบงำซึ่งเขาสอนให้ถังยู่หราน เขามีทักษะในการช่วยเหลืออสูรของเขา เช่น ทักษะการเสริมพลังและเจตนาฆ่าที่สามารถสร้างแรงกระตุ้นให้อสูรได้ เขามีสิ่งพิเศษอีกอย่างหนึ่งคือสนามพลัง … ซูผิงได้ยินเสียงของตี้ฉงในใจ “เราอยู่ที่นี่ เจ้าจะอยู่ที่นี่ครึ่งวัน จะไม่มีใครมารบกวน” ซูผิงลืมตาขึ้น เขาเห็นพื้นผิวของใบไม้ ตรงปลายใบที่ใกล้ที่สุดมีรังหรูหราด้วยด้ายสีทอง อีกาทองคำบางตัวอ้อยอิ่งอยู่ราวกับผู้พิทักษ์ ตี้ฉงบินไปที่รัง ความร้อนที่แผดเผาของรังทำให้ซูผิงรู้สึกว่าเขากำลังจะถูกเผา ลูกบาศก์สีทองนั้นกันความร้อนออกไปได้มาก นั่นคือเหตุผลที่เขาสามารถมาถึงที่นี่ได้ “ฝ่าบาท” อีกาทองคำบินผ่าน “ท่านกลับมาแล้ว” ”ใช่ นี่คือแขกของข้า เราจะพักที่นี่สักหน่อย”ตี้ฉงกล่าว อีกาทองคำมองซูผิงด้วยความประหลาดใจ แขกของตี้ฉงไม่สามารถเป็นสิ่งมีชีวิตทั่วไปได้ แต่อีกาทองคำก็ไม่พบสิ่งใดที่พิเศษเกี่ยวกับซูผิง แต่อีกาทองคำไม่ถามอะไร มันโค้งคำนับและขอตัว ตี้ฉงโยนซูผิงเข้าไปในรังและพูดกับเขาว่า “อยู่นี่และอย่าเดินเตร่ ไม่มีใครจะมารบกวนเจ้าที่นี่ แต่ข้าไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยได้หากเจ้าออกไปข้างนอก” ซูผิงไม่มีอารมณ์จะโต้เถียงกับตี้ฉง รังนี้กว้างใหญ่และเขาไม่รู้ว่าด้ายสีทองคืออะไร เปลวเพลิงสีทองลุกโชนบนเส้นด้ายสีทอง ตี้ฉงไปที่มุมอื่นของรังและอาบไฟ ตี้ฉงไม่รู้สึกอะไรกับความร้อน หากจะรู้สึกมันจะเป็นความรู้สึกที่พอใจ ซูผิงรู้สึกว่าเขากำลังปวดหัว ความร้อนนี้ทนไม่ได้ เขารู้สึกว่าเขาถูกวางอยู่บนตะแกรง “มังกรเพลิงนรก!” ซูผิงเรียกมังกรเพลิงนรกออกมา และนั่งบนไหล่ข้างหนึ่งของมัน เพื่อให้อสูรช่วยบรรเทาความร้อนของเขา เขาแทบจะไม่มีสมาธิในขณะที่ทนความเจ็บปวดแสนสาหัสนี่ เท้าของมังกรเพลิงนรกลุกเป็นไฟทันทีที่เท้าของมันเข้ามาในรัง เมื่อได้ยินคำสั่งของซูผิง มังกรเพลิงนรกก็ปล่อยเปลวเพลิงสีดำเพื่อต่อสู้กับเปลวเพลิงสีทอง ตี้ฉงสังเกตเห็นสิ่งนี้ในระยะไกล มันมองอย่างดูถูก “ข้าคิดว่าอสูรของเจ้าดูน่ากินมาก”ตี้ฉงแสดงความคิดเห็น ซูผิง: “…” ซูผิงไม่มีอารมณ์จะพูดคุยกับนก เขาต้องจดจ่อที่ตัวเอง เขาไม่มีเวลาให้เสีย มังกรเพลิงกำลังช่วยต้านทานความร้อน แต่อุณหภูมิในรังยังสูงอยู่ ซูผิงรู้สึกว่าเขาอยู่ในห้องซาวน่าซึ่งมีอุณหภูมิถึงขีดจำกัด คิ้วของเขาขมวดแน่น เหงื่อออกตามเสื้อ เขาตระหนักว่าการจดจ่อเป็นสิ่งที่ยากสำหรับเขา แต่เขาบ่นไม่ได้ ซูผิงต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อที่เขาจะได้สงบสติอารมณ์ได้อย่างแท้จริง ”อะไร?” ตี้ฉงสังเกตว่าซูผิงค่อยๆผ่อนคลาย และในขณะเดียวกันก็ดูเหมือนจะมีร่างจาง ๆ อยู่ข้างหลังเขา บางอย่างเหมือนกับสนามพลัง “ผู้ชายคนนี้…” ตี้ฉงไม่ดูถูกซูผิงอีกต่อไป ตี้ฉงสามารถบอกได้ว่าสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่ามนุษย์นี้ไม่คุ้นเคยกับอุณหภูมิสูง แต่เขาก็สามารถตั้งสมาธิได้แม้จะมีสิ่งรบกวน มันหายากและน่ากลัว ตี้ฉงมองเขาเงียบ ๆ … ฉันใช้ประโยชน์จากแผนภูมิดวงดาวโกลาหล ถ้าฉันก้าวหน้ามากพอ ฉันจะสามารถไปถึงระดับตำนานได้ แต่ฉันไม่ใกล้… ซูผิงจดจ่ออยู่กับร่างกายของเขา เขาสามารถมองเห็นโลกอันกว้างใหญ่ในตัวเขา แต่ละเซลล์เปล่งประกายราวกับดวงดาว และแสงมาจากพลังดวงดาวภายในเซลล์เหล่านั้น มีกระแสน้ำวนเล็กๆ หมุนวนอยู่ในแต่ละเซลล์ เมื่อเขาสามารถสร้างกระแสน้ำวนดวงดาวขนาดใหญ่ได้ จากนั้นเขาจะเข้าสู่สถานะกระแสน้ำวนดารา เขาจะไปถึงระดับตำนาน พลังดวงดาวของเขาจะลึกซึ้งกว่านักรบทั่วไปที่สภาวะสมุทร ฉันมีเวลาแค่สิบวัน ฉันไม่มีเวลามากพอที่จะทะลุระดับ… ในที่สุดซูผิงก็ล้มเลิกความคิดนั้น เขามีเวลาน้อยเกินไป และเขาไม่คิดว่าเขาจะสามารถพัฒนาระดับของเขาได้เร็วขนาดนั้น เขากลับมามีสติ เขานั่งอยู่บนผืนดินที่กว้างใหญ่ไพศาลและมีภาพเสมือนจริงมากมายรอบตัว ขณะมองด้วยสายตาครุ่นคิด ทุกภาพของซูผิงกำลังใช้ทักษะคนละทักษะ นั่นรวมถึงดาบแห่งบาป หมัดขับไล่วิญญาณและอื่นๆ ซูผิงจ้องไปที่ภาพซึ่งใช้ดาบแห่งบาป ร่างเสมือนของเขาเคลื่อนไหวเร็วขึ้นและเร็วขึ้น การพัฒนาดาบแห่งบาปนั้นยากเกินไป ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร… การจะควบคุมหมัดขับไล่วิญญาณขั้นสามนั้นยากเช่นกัน! ซูผิงขมวดคิ้ว การพัฒนาแต่ละทักษะเป็นเรื่องยาก แน่นอนว่าพลังต่อสู้ของเขาจะเพิ่มขึ้นถ้าเขาก้าวหน้า! แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่มั่นใจว่าเขาจะสามารถพัฒนาทักษะใด ๆ ได้ภายในสิบวัน เขาเริ่มกระสับกระส่าย การเสริมแกร่ง, เจตนาฆ่า, ดาบแห่งบาป, สนามพลัง… ทักษะเหล่านั้นแวบเข้ามาในหัวของซูผิง ความคิดของเขากลายเป็นวุ่นวาย ดวงตาของเขากลอกไปมา เร่งการทำงานของสมอง ทักษะทั้งหมดเปิดเผยกลไกการทำงานทั้งหมดในสายตาของซูผิง ร่างที่ยิ่งใหญ่ในสนามพลังทำให้ซูผิงมีแรงบันดาลใจเช่นกัน เขารู้สึกว่ามีบางสิ่งที่มองไม่เห็นซึ่งเขาไม่สามารถเข้าใจได้อย่างเต็มที่ บางทีฉันอาจจะไม่ก้าวหน้าในการฟันดาบโดยใช้ดาบแห่งบาป แต่ฉันสามารถใช้วิธีการของตัวเองเพื่อทำให้มันพัฒนาขึ้น ทำไมดาบจะดุร้ายเท่าหมัดไม่ได้?มันแค่เพราะว่าดาบไม่ทรงพลังมากพอถ้าฉันสามารถรวมเทคนิคมิติบางอย่างในการฟันดาบของฉันได้ การถือดาบหนึ่งเล่มก็เหมือนกับการถือดาบหนึ่งหมื่นเล่ม นั่นจะเร็วและรุนแรงพอ!…เวลาสามวันผ่านไปเดี๋ยวก่อน ดาบที่ผสานเข้ากับความว่างเปล่าอาจมีผลกระทบที่น่าประหลาดใจ แต่ความแข็งแกร่งยังไม่พอ…ฉันต้องทำให้การฟันดาบของฉันมีพลังทำลายล้างมากขึ้น…ในวันที่หกการฟันครั้งเดียวก็พอ!ไม่ ดาบนั้นแข็งแกร่งพอ ๆ กับหมัด แต่ไม่คมพอ…ฉันต้องการอย่างอื่น……ในวันที่เก้าดาบแห่งอันเดธ… ดาบแห่งความเงียบ…การใช้ดาบจะมีประโยชน์อะไรหากดาบไม่สามารถทำให้ตายได้?โครงกระดูกน้อย……ในวันที่สิบ”ตื่น!”ตี้ฉงตะโกน ซูผิงค่อยๆลืมตาขึ้น ทันทีที่เปลือกตาของเขาเปิดออก แสงก็เปล่งประกายในดวงตาเขา จากนั้นก็หายไปทันทีตี้ฉงรู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะผ่านไปเพียงครึ่งวัน และดูเหมือนมนุษย์คนนี้จะแตกต่างออกไปเขาเป็นเหมือนดาบที่ชักออกจากฝักซูผิงค่อยๆกลับมารู้สึกตัว เขาก้มหัวลง ไม่มีอะไรอยู่ในมือของเขา แต่เขารู้สึกว่าเขากำลังถือดาบอยู่เขาศึกษาวิชาดาบในใจตลอดสิบวันที่ผ่านมาเขามีปัญหาในการตัดสินใจในตอนแรก แต่ในที่สุดเขาก็ทำตามหัวใจ และเริ่มแสวงหาความก้าวหน้าในวิชาดาบเขาไม่มีความคิดฟุ้งซ่านอีกหลังเลือกเขารวมทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาได้เรียนรู้ในวิชาดาบ การทดสอบบางอย่างมีผลเพียงเล็กน้อยและการทดสอบบางอย่างไม่ได้ผลอย่างที่เขาต้องการแต่สิบวันผ่านไปแล้ว ซูผิงรู้สึกว่าเขาต้องการเวลามากกว่านี้เขาไม่เคยจดจ่อกับสิ่งไหนเท่านี้มาก่อน“คู่หู ฉันจะพานายกลับมา…” ซูผิงบ่น ขณะที่นึกถึงโครงกระดูกน้อยเนื่องจากเขาคิดถึงโครงกระดูกน้อย ความอ้างว้างนั้นจึงเป็นแรงบันดาลใจให้เขาเขารวมแรงบันดาลใจของเขาเข้ากับวิชาดาบเขาไม่ได้ใช้ดาบแห่งบาปอีกต่อไป เขาได้พัฒนามันหวือ!สนามพลังแห่งความมืดปรากฏขึ้นแล้วก็หายไปซูผิงมองร่างที่เลือนราง และกล่าวขอบคุณในใจร่างที่ยิ่งใหญ่นั้นให้ความรู้แก่เขาเช่นกันเขายืนขึ้นและถามตี้ฉง“ถึงเวลาแล้วหรือ?”ตี้ฉงยังคงมองซูผิงแปลกๆ “ใช่ มากับข้า””ดี”ซูผิงพยักหน้าเขามองไปที่มังกรเพลิงนรก ด้วยความประหลาดใจ เขาสังเกตเห็นเมล็ดสีทองบนเกล็ดของมังกรเพลิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ขาของมัน ดูเหมือนว่ามันจะมีพลังมากกว่าเมื่อก่อนซูผิงลืมไปว่ามังกรเพลิงนรกได้พยายามปกป้องเขาจากความร้อนในช่วงสิบวันนี้มังกรเพลิงนรกรอดมาได้สิบวันเดี๋ยวนะ…ฉันก็รอดซูผิงมองดูตัวเอง เขาสังเกตเห็นว่าความร้อนที่แผดเผานั้นอ่อนลงไปมาก เขารู้สึกว่าเขากำลังยืนอยู่ในทะเลทราย ไม่ได้อยู่บนตะแกรงอีกต่อไป เขาสามารถจัดการกับความร้อนได้ด้วยตัวเองฉันทนต่อไฟมากขึ้นหรือเปล่า? ซูผิงถามระบบทันทีเขาจำได้ว่าระบบบอกว่าเขาค่อนข้างไม่ทนไฟ เขาสามารถอยู่รอดที่นี่ได้แค่ 15 นาที มันยังบอกด้วยว่าฉันสามารถอยู่บนดาวสวรรค์ได้ถ้าฉันต้านทานไฟได้มากกว่านี้เขานั่งอยู่ที่นี่มาสิบวันแล้ว และเขาไม่ตายความร้อนไม่สามารถฆ่าเขาได้อีกต่อไป!“ใช่” ระบบตอบ “นายกินผลไม้หยางซึ่งช่วยนายได้ นอกจากนี้ร่างกายของนายก็ปรับตัวได้เองเมื่อตกอยู่ในภวังค์ระหว่างการบ่มเพาะ หากจิตใจไม่รบกวนร่างกาย ร่างกายก็จะชินกับความร้อนได้ ในขณะนี้นายทนไฟขั้นสูงได้!”“ผลไม้หยาง?”นั่นเป็นครั้งแรกที่ซูผิงได้ยินชื่อผลไม้นั้น เขาถามว่า “ผลไม้นั้นมีผลอย่างอื่นหรือไม่?””แน่นอน. นายไม่ได้สังเกตว่าไหวพริบของนายเกี่ยวกับกฎแห่งไฟดีขึ้นเลยหรอ?” ระบบถามซูผิงสังเกตเห็นหลังจากที่ระบบบอก เขามุ่งความสนใจไปที่วิชาดาบเพียงอย่างเดียวในช่วงสิบวันที่ผ่านมา โดยพยายามรวมกฎแห่งสายฟ้าและกฎแห่งไฟเข้ากับวิชาดาบ และสังเกตเห็นว่าเขาเข้าใจกฎแห่งไฟมากขึ้นเขารู้สึกว่าสิ่งที่เขาต้องการคือโอกาส และเขาจะสามารถพัฒนากฎแห่งสายฟ้าและกฎแห่งไฟให้อยู่ในขั้นได้!“ดังนั้น อสูรของฉันก็โชคดีเช่นกัน” ซูผิงจำได้ว่ามังกรเพลิงนรกและอสูรตัวอื่นๆ ก็กินผลหยางด้วย พวกมันต้องเรียนรู้ทักษะบางอย่างจากตระกูลอัคคี เป็นเพียงว่าพวกมันไม่ได้ตระหนักว่าเนื่องจากพวกมันไม่ได้พบกับการต่อสู้ใด ๆ ซึ่งในที่สุดจะบังคับให้ทักษะใหม่ออกจากพวกมัน“ทักษะไฟในสภาวะว่างเปล่าตามปกติไม่สามารถทำร้ายนายได้อีกต่อไป ทักษะไฟของคนที่อยู่ในสภาวะชะตากรรมสามารถทำร้ายนายได้ แต่ความเสียหายจะน้อยที่สุด ทักษะไฟระดับดวงดาวเท่านั้นถึงสามารถทำร้ายนายได้อย่างเต็มที่!” ระบบบอกอย่างใจเย็นดวงตาของซูผิงเป็นประกายทักษะไฟของสภาวะชะตากรรมจะทำร้ายเขาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น?นั่นคือเขาถือว่าไร้เทียมทานในหมู่คู่ต่อสู้ที่ใช้ไฟ!“ใช่” ระบบตอบ“…”ระบบกำลังสอดแนมอีกแล้ว!ซูผิงกัดฟันเขาเพิกเฉยต่อระบบ และมองต้นไม้ที่มังกรเพลิงนรกยังคงแบกอยู่บนหลัง เขาไม่สามารถวางต้นไม้ไว้ในม้วนภาพมิติของเขาได้ แต่ในตอนนี้เขาทำได้แล้ว