ตอนที่ 637-638

ตอนที่ 637 วิญญาณต้นไม้ “ฉันต้องออกไป” ซูผิงพูดกับโจแอนนาที่กำลังรอให้เขาออกมา โจแอนนาหรี่ตาลง เป็นอีกครั้งที่ซูผิงดูแตกต่างไปจากเดิม มีบางอย่างในตัวเขาที่แม้แต่เธอก็ยังกลัว มันเป็นความรู้สึกที่พิเศษและดั้งเดิม โบราณยิ่งกว่าเทพที่เธอเคยพบ… โจแอนนาเคยชินกับความลึกลับของเขาแล้ว “นายจะไม่เปิดร้านหรอ?” เมื่อร้านเปิด เธอสามารถช่วยเขาได้ และเธอจะได้เป็นพนักงานดีเด่นเร็วกว่านี้ “เธอ… ช่วยจัดการร้านให้ฉันได้” ซูผิงกล่าว เขาทุ่มเทกับสิ่งที่ต้องทำ แต่เขาไม่สามารถละทิ้งร้านได้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นเขาจะต้องพึ่งพาร้านค้าและระบบ! เขามองรายได้ การเดินทางไปยังดาวสวรรค์ทำให้เขาใช้แต้มพลังงานไปหลายแสนแต้ม ซึ่งน้อยกว่าที่เขาคาดไว้ เขาโชคดีเพราะเขาสามารถหยิบผลหยางได้ไม่นานหลังจากที่เขาเข้าไป และสามารถต้านทานไฟได้มากขึ้น ไม่เช่นนั้นเขาจะต้องเสียชีวิตหลายร้อยครั้งในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา “ช่วยฉันปลูกต้นไม้ด้วย” ซูผิงหยิบม้วนภาพออกมา จู่ๆ ก็มีลมร้อนออกมา ซูผิงตกตะลึง จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าโลกภายในม้วนภาพ… ถูกเผาไหม้จนหมด! ทุกสิ่งได้ถูกทำลายล้าง! ภูมิทัศน์ที่งดงามถูกแผดเผา! ต้นไม้ผลจิตวิญญาณดวงดาว… หายไปด้วย! ต้นไม้ผลจิตวิญญาณดวงดาวเป็นของหายากและมีค่า อาจจะน้อยกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับต้นผลไม้หยาง แต่มันมีค่ามากสำหรับเหล่านักรบอสูรกิตติมศักดิ์! แต่ต้นไม้หายไป! อย่างไรก็ตามผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหน? ซูผิงสังเกตเห็นว่าหยานปิงเยว่ ซึ่งถูกเก็บไว้ในม้วนภาพ ไม่อยู่ในนั้น! เธอถูกไฟไหม้จนตาย?! III I ซูผิงพูดไม่ออก ต้นผลไม้หยางนั้นน่ากลัวกว่าที่เขาคิด เขาเก็บมันไว้ในม้วนภาพ ทำให้โลกภายในกลายเป็นขุมนรก! ขณะที่ซูผิงตกใจเพราะต้นผลไม้ยาง เขาได้ยินเสียงโกรธของหญิงสาว “ในที่สุดนายก็มา!” เสียงนั้นฟังดูคุ้นหู เขาเพ่งสายตาและเห็นว่าร่างครึ่งโปร่งใสลอยออกมาจากต้นไม้ หยานปิงเยว่ใช่ไหม? เธอยังไม่ตายเหรอ? ไม่ … ซูผิงเม้มปาก เขาสามารถบอกได้ว่ามันเป็นวิญญาณของหยานปิงเยว่ ร่างกายของเธอหายไป แต่อาณาจักรอันเดธนำจิตวิญญาณของเธอออกไปไม่ได้ “นายฆ่าฉัน! นายรู้หรือไหม?” หยานปิงเยว่ตะโกนด้วยความโกรธ เธอกัดฟัน ขณะที่เธออยู่ในม้วนภาพ เธอทำได้แค่อธิษฐานว่าจะมีโอกาสที่ซูผิงจะปล่อยเธอออกไป อย่างไรก็ตามอยู่ๆวันหนึ่ง ต้นไม้ที่ลุกเป็นไฟได้ตกลงมาจากฟากฟ้าตอนที่เธอกำลังบ่มเพาะ ทันใดนั้นต้นไม้นั้นก็ตกลงบนตัวของเธอ! เธอไม่สามารถแม้แต่จะร้องออกมาก่อนที่จะละลาย! ร่างกายของเธอกลายเป็นไอ และต้นไม้ดูดซับมันเหมือนสารอาหาร! เธอสังเกตเห็นว่าจิตสำนึกของเธอติดอยู่ภายในลำต้นของต้นไม้ และเธอไม่สามารถหนีไปได้! ในที่สุดเธอก็เริ่มยอมรับความจริงหลังจากเวลาผ่านไปนาน เธอ “ตาย”! วิญญาณของเธอถูกขังอยู่ในต้นไม้! “ฉันไม่ได้ตั้งใจ…” ซูผิงต้องการอธิบาย แต่สิ่งที่เขาพูดมาเป็นข้ออ้างที่ไร้น้ำหนัก เขาไม่ตั้งใจ แต่ความจริงคือเธอตายแล้ว โลกภายในม้วนภาพถูกแผดเผา เธอต้องตายอย่างเจ็บปวด บัดซบ… “ดูหน้านายสิ?” หยานปิงเยว่ดึงหน้า “นายไม่เสียใจ ไม่รู้สึกผิดสักนิดเลยหรอ? “เธอจะพูดแบบนั้นไม่ได้ ฉันกำลังเสียใจอยู่…” ซูผิงถอนหายใจ หยานปิงเยว่กัดฟันจนฟันแทบหักเมื่อเธอเห็น “ความเศร้า” บนใบหน้าของซูผิง เธอรู้ว่าซูผิงโกรธเธอ และนั่นเป็นเพราะเธอเกือบจะฆ่าน้องสาวของเขา นั่นเป็นเหตุผลที่เขาเก็บเธอไว้ที่นี่! แต่น้องสาวของนายยังมีชีวิตอยู่! ฉันถูกเก็บไว้ที่นี่นานพอแล้ว ความโกรธของนายน่าจะหายไปได้แล้ว! “นายจะต้องตายอย่างทรมาน!” หยานปิงเยว่สาปแช่ง ตั้งแต่เธอตาย เธอไม่ได้สวดอ้อนวอนให้ซูผิงปล่อยเธอไป “มีชีวิต” อีกต่อไป “มีการตายแบบไหนดีบ้าง” ซูผิงกล่าว “อย่างไรก็ตาม ทำไมเธอถึงยังอยู่ที่นี่หลังจากที่ตายไปแล้ว? จิตวิญญาณของเธอ… ผสานกับต้นไม้หรอ” “อืม!” หยานปิงเยว่ยกแขนขึ้นที่หน้าอกของเธอ “นายสมควรถูกฉันด่า ฉันไม่สามารถไปเกิดใหม่ในร่างใหม่ได้!” ซูผิงส่ายหัว “นั่นไม่ใช่ความผิดของฉัน ใครบอกเธอว่าเธอจะกลับชาติมาเกิดในร่างใหม่หลังจากการตาย? เธอเคยไปอาณาจักรอันเดธมาแล้วหรือไง? ที่นั่นคนที่ตายเป็นเพียงกลุ่มภูติผีเร่ร่อน เธอควรจะขอบคุณต้นไม้ที่เธอยังได้อยู่ที่นี่” หยานปิงเยว่หัวเราะ “อย่าพูดเหมือนเคย” “ฉันเคย…” ซูผิงกล่าว เขาไม่ได้ลงรายละเอียดเพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถจะอธิบายได้“สถานการณ์ของผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา รู้สาเหตุไหม?” เขาถามระบบ “นายคิดว่าเหตุผลคืออะไร? เธอถูกต้นไม้ดูดกลืนและกลายเป็นวิญญาณที่เชื่อมโยงกับต้นไม้” ระบบฟังดูไม่แปลกใจ ซูผิงเลิกคิ้วขึ้น “วิญญาณที่เชื่อมโยง?” “ต้นไม้ยังเล็กและยังไม่มีจิตสำนึก จิตวิญญาณของเธอจึงเข้าครอบงำ พูดได้ว่าเธอเป็นวิญญาณต้นไม้แล้ว!” ระบบอธิบาย. ซูผิงตกตะลึง วิญญาณต้นไม้? หญิงสาวกลายเป็นวิญญาณต้นไม้? “เธอสามารถ… ควบคุมต้นไม้ได้ใช่ไหม?” ซูผิงถาม ”แน่นอน” ซูผิงพูดไม่ออก ตลอดชีวิตของเขาเขาคาดไม่ถึงว่าหยานปิงเยว่จะกลายเป็นวิญญาณต้นไม้ เขาสงสัยว่านั่นดีหรือไม่ดีสำหรับเธออย่างไรก็ตามหากเธอเป็นวิญญาณต้นไม้ การบ่มเพาะต้นไม้นั้นก็คือการบ่มเพาะเธอนั่นเป็นเรื่องที่น่าปวดหัว“ฉันแยกเธอออกจากต้นไม้ได้ไหม?” ซูผิงถาม“ได้ แต่พลังของนายไม่ได้ใกล้เคียงมันเลย” ระบบตอบซูผิงพูดไม่ออกขณะที่เขาจ้องมองที่หยานปิงเยว่ซึ่งลอยอยู่เหนือยอดไม้ และกัดฟัน ซูผิงกล่าวว่า “อย่ามองฉันแบบนั้น เธอดูเหมือนผีอาฆาต”หยานปิงเยว่กำลังจะสงบลงแต่เมื่อได้ยินคำว่า “ผีอาฆาต” ก็ปลุกความโกรธของเธออีกครั้ง “ใครทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้? นาย มันเป็นเพราะนาย!!””ใช่ ใช่ ใช่…”ซูผิงพยักหน้า “เธอมีทางเลือกแล้วตอนนี้””ลืมมันซะ!”“เธอจะเผชิญกับการทำลายล้างหรือฟังฉัน บางทีเธออาจได้รับอิสรภาพอีกครั้งในอนาคต” ซูผิงกล่าว“ทำลายล้างฉัน? ฉันตายไปแล้ว ฉันไม่กลัวนาย” หยานปิงเยว่ประท้วงซูผิงถอนหายใจ “เธอยังไม่ตาย เธอแค่สูญเสียร่างกาย ความตายที่แท้จริงหมายความว่าจิตสำนึกของเธอจะหายไปตลอดกาล อย่างน้อยเราก็คุยกันได้ ใช่ไหม?”“นายหมายความว่ายังไง ‘ฉันแค่สูญเสียร่างกาย’? นายรู้ไหมว่ามันสำคัญกับผู้หญิงขนาดไหน?!”“ลองคิดดู อาศัยอยู่ในต้นไม้เพื่อป้องกันไม่ให้จิตสำนึกของเธอถูกทำลาย ถ้าเธอช่วยฉัน วันหนึ่งเธอจะได้รับอิสรภาพคืนมา” ซูผิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม“ฉันเชื่อใจนายได้อีกหรอ?”“ไม่มีใครให้เธอไว้ใจได้อีกแล้ว”“นายมันหน้าไม่อาย!”“เลือกเลย””ลืมมันซะ!”“เธอขอเองนะ”ซูผิงเอาต้นไม้ออกมา ความร้อนที่แผดเผาจากต้นไม้ไม่สามารถส่งผลกระทบต่อเขาได้ บวกกับร้านไม่มีวันโดนทำลาย“นั่นต้นไม้อะไร”โจแอนนาตกใจเมื่อซูผิงหยิบต้นไม้ออกมา เธอก้าวถอยหลังด้วยความกลัวอย่างเห็นได้ชัด ความร้อนจากต้นไม้ทำให้เหงื่อไหลแสงสีทองปรากฏขึ้นเหนือโจแอนนา เธอคลุมตัวเองด้วยพลังเทพหวืด!กิ่งไม้พยายามทุบซูผิงซูผิงคว้ามันทันที”นาย!”หยานปิงเยว่แปลกใจที่ซูผิงสามารถหยุดการโจมตีของเธอได้หลังจากถูกขังอยู่ในต้นไม้ เธอค่อยๆ สังเกตว่าเธอเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน อย่างแรกเธอมีความอ่อนไหวต่อสิ่งรอบตัวมากขึ้น เธอเรียนรู้ว่าเธอสามารถควบคุมต้นไม้ได้ ซึ่งค่อนข้างมีผลร้ายกาจ นั่นเป็นเหตุผลที่เธอรู้สึกเกลียดชังซูผิงและไม่ใช่ทั้งหมดในเวลาเดียวกันเธอไม่มีร่างกายอีกต่อไป แต่เธอมีพลังมากกว่าเดิมถึงสิบเท่า!“นี่เธอพยายามจะฆ่าฉัน” ซูผิงไม่รู้จะพูดอะไร “ฉันให้สิ่งนี้กับเธอ เธอคิดว่าจะทำร้ายฉันด้วยการใช้มันเนี่ยนะ?”ใบหน้าของหยานปิงเยว่ขุ่นมัวซูผิงปล่อยกิ่งไม้และพูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่เป็นไร ตัดสินใจเองเลย”ครั้งนี่ซูผิงจริงจัง หยานปิงเยว่ร้อนรน ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจ “ฉันรู้ว่าควรทำยังไง?”ซูผิงพยักหน้าและพูดกับโจแอนนาว่า “ดูแลเธอ อย่างไรก็ตาม เธอเคยเห็นต้นไม้แบบนี้ไหม?มันชื่อว่าต้นผลไม้หยาง เธอรู้วิธีปลูกต้นไม้แบบนี้ไหม?”โจแอนนาตกตะลึง “ต้นผลไม้ยาง… หนึ่งในห้าพืชลึกลับของตระกูลไฟ?”“ห้าพืชลึกลับของตระกูลไฟ?” ซูผิงกล่าวว่า “ฉันไม่รู้” โจแอนนาชินกับการขาดความรู้ของซูผิง เธอสงบสติอารมณ์และจ้องไปที่ต้นไม้อีกนิดหน่อย “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายได้สิ่งนี้ในการเดินทางของนาย ฉันได้ยินมาว่าพวกมันสูญพันธุ์ไปแล้ว นี่เป็นต้นไม้ที่น่าจะพบได้ในยุคโบราณเท่านั้น!”ซูผิงยักไหล่ เขาได้ต้นไม้มาจากยุคโบราณ “ในเมื่อเธอรู้วิธีดูแลมัน ฉันก็ฝากด้วย ผลไม้มีค่า ออกผลมาให้เร็วที่สุด ฉันจะได้ขายมันเพื่อให้ได้เงินดีๆ” ซูผิงกล่าวพวกมันจะกลายเป็นสินค้ายอดนิยมของร้านของเขา!นั่นเป็นผลไม้ที่สามารถทำให้ทุกคนต้านทานไฟได้!มันเป็นสิ่งที่อสูรตระกูลไฟต้องมี! “นายสิออกผล!”หยานปิงเยว่ตะโกนซูผิงจ้องมองที่เธอ”ฉันเข้าใจ” โจแอนนายังคงรู้สึกหนักใจ แม้แต่เธอก็ยังคาดไม่ถึงว่าเธอจะได้เห็นต้นไม้ต้นนี้ที่ควรจะสูญพันธุ์แล้ว!ม้วนภาพนี้ไม่มีประโยชน์แล้ว ฉันต้องหาอย่างอื่น พื้นที่เก็บของของระบบมีขนาดเล็กเกินไป ซูผิงคิด เขาไม่สามารถใส่อะไรลงในม้วนภาพนี่ได้อีกต่อไป ขอบของม้วนภาพถูกเผา มันสามารถแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้ตลอดเวลา โลกภายในก็จะพังทลายลงเช่นกัน มันไม่คุ้มที่จะเสี่ยงเขาส่ายหัวแล้วโยนม้วนภาพไปให้โจแอนนา เขานึกถึงผีโซ่ในถ้ำลึกซึ่งเป็นอสูรสภาวะว่างเปล่าซึ่งสามารถพัฒนาได้ในภายหลัง และสามารถเติบโตไปถึงสภาวะชะตากรรม มีโอกาสเล็กน้อยที่วิญญาณที่ถูกล่ามโซ่จะสามารถวิวัฒนาการและกลายเป็นเจ้าแห่งผีในระดับดวงดาวได้ในเวลาต่อมา“ฉันจะเก็บไว้ที่นี่และขายให้คนที่น่าเชื่อถือ” ซูผิงย้ายผีโซ่จากแหวนจับอสูรร้ายไปยังหน้า “ขาย” ของระบบ หมอกดำพุ่งเข้ามาในร้านและผีโซ่ก็ปรากฏตัวขึ้น มันเล็กกว่าเมื่อก่อนมากผีถูกล่ามโซ่นอนอยู่บนพื้น มันดูดุร้ายแต่ไม่เคลื่อนไหวใดๆโจแอนนารู้สึกประหลาดใจกับผีโซ่ แต่ก็สงบลงได้ในไม่ช้า อสูรร้ายนั้นหายาก แต่เธอเคยเห็นอสูรที่มีพลังมากกว่านี้นอกจากผีโซ่แล้ว เขายังนำราชาอสูรร้ายตัวอื่นๆ ที่เขาจับได้จากถ้ำลึกออกมา ราชาอสูรร้ายส่วนใหญ่อยู่ในสภาวะว่างเปล่า และอยู่ในขั้นสูงสุด ซูผิงกำลังวางแผนที่จะขายราชาอสูรร้ายเหล่านั้น ทั้งหมดเป็นเพราะตอนนี้โลกกำลังโกลาหล และอสูรป่ามีอยู่ทุกหนทุกแห่ง การขายราชาอสูรร้ายเหล่านั้นให้กับนักรบอสูรในตำนานจะช่วยมนุษยชาติได้อย่างไรก็ตามเนื่องจากราชาอสูรร้ายเหล่านั้นอยู่ในสภาวะว่างเปล่า เขาจึงไม่สามารถขายพวกมันให้กับนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ได้ มิฉะนั้นเขาจะเสนอให้ปรมาจารย์ดาบหนึ่งหรือสองตัว ท้ายที่สุดเขาไม่ได้สนิทสนมกับนักรบอสูรกิตติมศักดิ์มากมาย และเขาเชื่อมั่นในปรมาจารย์ดาบ“เอาพวกมันไปโชว์ แล้วฉันจะขายเองเมื่อฉันกลับมา” ซูผิงพูดกับโจแอนนา พวกมันทั้งหมดเป็นอสูรสภาวะว่างเปล่า มันจะเสี่ยงที่จะขายให้คนที่เขาไม่คุ้นเคย เขาต้องเลือกลูกค้าด้วยตัวเอง“ได้” โจแอนนาตอบ