ตอนที่ 651 -652

ตอนที่ 651 พันธมิตร ซูผิงเก็บดาบของเขาและพูดกับตำนานริมแม่น้ำที่ยังอยู่ในภวังค์ว่า “สถานการณ์เป็นยังไง? มีอสูรร้ายมาอีกไหม? ถ้าไม่อย่างนั้นราชาอสูรร้ายนั่นก็รอดจากการตรวจพบของผม” ในที่สุดตำนานริมแม่น้ำก็ได้สติ “คุณ… อยู่ที่สภาวะชะตากรรมหรือเปล่า?” ”ไม่ใช่ธุระอะไรของคุณ” คำตอบของซูผิงดึงสติของตำนานริมแม่น้ำ เขาส่ายหัวและตอบคำถามของซูผิง “เราไม่พบการโจมตีอีกต่อไป การปรากฏตัวของราชาอสูรร้ายนี้กะทันหัน ผมไม่รู้ว่านาย… คุณ ถ้าราชาอสูรตัวนี้รอดจากการตรวจจับของคุณหรือว่าจะมีมาอีก” หลังจากที่ซูผิงพิสูจน์แล้วว่าสามารถฆ่าอสูรร้ายสภาวะว่างเปล่าได้ด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว ตำนานริมแม่น้ำก็เริ่มถือว่าซูผิงเป็นนักรบอสูรในตำนานสภาวะชะตากรรม เขาไม่เคยเห็นซูผิงในหอคอย แต่คนที่อาศัยอยู่ในหอคอยล้วนมีความลับ นักรบอสูรในตำนานบางคนที่เข้าร่วมหอคอยก่อนจะไม่แสดงตัวในที่สาธารณะ เขารู้จักเพียงชื่อนักรบอสูรในตำนานที่เพิ่งเข้าร่วมใหม่บางคนเท่านั้น ไม่รู้จักซูผิง แม้แต่ตำนานริมแม่น้ำก็ยังมีความรู้สึกว่าหอคอยเป็นองค์กรที่หยั่งรู้เสมอ “ผมคิดว่านี่เป็นแค่ปลาที่หนีจากอวน” ซูผิงกล่าว เขาเสริมว่า “ผมจะกลับ ดังนั้นผมจะปล่อยที่นี้ให้คุณดูแลต่อ ผมจะตรวจสอบระหว่างทางกลับ และจัดการกับราชาอสูรร้ายที่ผมพบ แน่นอน คงจะดีถ้าไม่เจอ” ตำนานริมแม่น้ำหนังตากระตุก จัดการกับพวกมัน? ราวกับว่าการฆ่าราชาอสูรร้ายก็เหมือนการเหยียบมดให้ตาย แต่นั่นไม่ใช่การพูดเกินจริงสำหรับซูผิง… “ผมทำให้คุณไม่พอใจ โปรดยกโทษให้ผมด้วย…” ตำนานริมแม่น้ำก้มหัวลงและขอโทษ เขาไม่คิดว่ามันน่าละอายที่จะขอโทษนักรบสภาวะว่างเปล่า นับประสาอะไรกับคนที่อยู่ในสภาวะชะตากรรม ”ไม่สำคัญ. แค่รักษาที่นี่ให้ปลอดภัยก็พอ” ซูผิงโบกมือ “คุณต้องใส่ใจกับความผิดปกติเล็กๆน้อยๆ การจู่โจมของอสูรป่าทั่วโลกนี้ไม่ได้จัดการได้ง่ายอย่างที่คุณคิด อาจมีการโจมตีที่ใหญ่กว่านี้ หากคุณไม่สามารถรักษาเมืองให้ปลอดภัย ก็ให้รักษาผู้คนให้ปลอดภัย ละทิ้งเมืองซะถ้าจำเป็น” ตำนานริมแม่น้ำไม่ได้คาดหวังว่าซูผิงจะพูดแบบนั้น การโจมตีที่ใหญ่กว่านี้? ตำนานริมแม่น้ำตกตะลึง ซูผิงดูจริงจังเกินกว่าจะพูดเล่น ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ข้อมูลภายในบางอย่าง “คุณพูดจริงเหรอ?” ตำนานริมแม่น้ำถาม เขาคงจะตายไปพร้อมกับการล่มสลายของเมืองเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์ถ้าซูผิงไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาไม่สงสัยอีกต่อไปว่าซูผิงฆ่าราชาอสูรร้ายสิบสองด้วยตัวเขาเอง ราชาอสูรร้ายสภาวะว่างเปล่าน่าจะเป็นหัวหน้าของอสูรร้ายทั้งสิบสองตัว และเป็นผู้บัญชาการการโจมตีครั้งนี้ “ผมเดา ไม่แน่ใจ” ซูผิงส่ายหัว เขาไม่แน่ใจจริงๆ เขาแค่คิดว่ามันเป็นไปได้ ถ้าเขาแน่ใจ เขาจะเปิดเผยข้อมูลต่อสาธารณะ และรีบอพยพคนออกจากเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์ เมื่อเทียบกับชีวิตของผู้คนในเมืองฐาน การรักษาข้อมูลดังกล่าวเป็นความลับไม่ใช่สิ่งสำคัญอันดับแรก เพียงแค่ว่าเขาไม่แน่ใจ ฐานเดียวที่ปลอดภัยคือเมืองฐานหลงเจียง อย่างไรก็ตามพื้นที่ของหลงเจียงมีจำกัด เมืองฐานหลงเจียงจะรองรับได้กี่คน? แถมนอกเหนือจากเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์แล้ว เมืองฐานอื่นๆ ก็ถูกโจมตีเช่นกัน เขาไม่สามารถให้ที่หลบภัยแก่ทุกคนได้ เมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์เป็นเมืองฐานระดับ A โดยมีประวัติศาสตร์ยาวนานหลายร้อยปี อุปกรณ์ป้องกันนั้นล้ำหน้ากว่าเมืองฐานอื่นๆ มาก! ผู้คนในเมืองฐานนั้นยังคงปลอดภัยอยู่ อย่างไรก็ตามเมืองฐานอื่นๆ ระดับB และระดับC จะถูกราชาอสูรร้ายเพียงตัวเดียวพลิกคว่ำได้! “คุณเดาเหรอ?” ตำนานริมแม่น้ำจ้องที่ซูผิง เขาอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เก็บคำถามไว้กับตัวเอง ทันใดนั้นผู้คนมากมายเข้ามาหาพวกเขา พวกเขาเป็นนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ที่ต่อสู้กับหอยสังข์หกเวียน “ยินดีที่ได้รู้จักครับท่าน!” “ยินดีที่ได้รู้จักครับ!” บรรดานักรบอสูรกิตติมศักดิ์ต่างโค้งคำนับซูผิง ซูผิงตกตะลึง “คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณผม ทำหน้าที่ของพวกคุณต่อไป ขัดขวางราชาอสูร มิฉะนั้นอันตรายจะมากกว่านี้” บรรดานักรบอสูรกิตติมศักดิ์ดูจะตื่นเต้น พวกเขาเชื่อว่าซูผิงเป็นนักรบอสูรในตำนาน ผู้ซึ่งมีพลังมากกว่าตำนานริมแม่น้ำ! ไม่มีการจู่โจมของอสูรร้ายในขณะที่มีนักรบอสูรในตำนานอยู่! หวืด! อีกคนมาถึง เขาคือลู่ฉิว ท้ายที่สุดเขาเป็นนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ และเขายังได้เห็นวิธีที่ซูผิงใช้ฆ่าราชาอสูรนั้นด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว ลู่ฉิวดูประหลาดใจและอาย เขายืนอยู่ข้างหน้าซูผิง แต่ไม่แน่ใจว่าจะต้องวางตัวยังไงกับซูผิง เหมือนเดิม น้องซู? ตำนานริมแม่น้ำไม่สามารถฆ่าราชาอสูรตัวนั้นได้ แต่ซูผิงกลับสามารถฆ่ามันได้ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าซูผิงอยู่ที่สภาวะว่างเปล่าหรือสูงกว่า! ลู่ฉิวเป็นรองประธานสมาคมผู้ฝึกสอนและเป็นคนที่มีสถานะสูงส่ง อย่างไรก็ตามสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาปรารถนาได้ก็คือการได้รับความเคารพจากบรรดาผู้ที่อยู่ในสภาวะสมุทร สำหรับนักรบอสูรสภาวะว่างเปล่า แม้แต่ผู้ที่อยู่ในสภาวะสมุทรก็ต้องปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความเคารพ! ”คุณซู” ในระยะไกล ผู้บัญชาการสูงสุดเดินทางมาพร้อมกับนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ พวกเขาตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ซูผิงรู้สึกปวดหัวเมื่อเห็นใบหน้าที่ร่าเริงเหล่านั้น “โลกทั้งโลกอยู่ในความทุกข์ยาก ผมต้องไป… เวลากำลังเร่งเข้ามา พยายามซ่อมแซมที่นี้” ผู้บัญชาการสูงสุดไม่มีเวลาแม้แต่จะแสดงความขอบคุณ เขาพูดอย่างเร่งรีบ “คุณซู คุณเป็นคนฆ่าราชาอสูรร้ายตัวนี้ ทำไมคุณไม่อยู่ต่อ เราจะได้เป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหารค่ำเพื่อตอบแทนคุณ” ซูผิงเข้าใจเจตนาดีของพวกเขา แต่เขาปฏิเสธ “ผมแค่ยื่นมือเข้าไปข่วย คุณจะไม่มีปัญหาในตอนนี้ ผมยังต้องไปดูแลเมืองฐานของผม ไม่มีอะไรน่ายกย่อง ในตอนนี้เรารอดจากการโจมตี แต่อาจมีการโจมตีอีกในอนาคต ผมแนะนำให้คุณระวังตัวอยู่เสมอ อย่าลดการเฝ้าระวัง” ผู้บัญชาการสูงสุดเปิดปากพูดแต่ไม่มีคำพูดอะไรออกมา เป็นเรื่องน่าประหลาดใจกับบุคลิกที่ตรงไปตรงมาของซูผิง “ได้ครับ” ผู้บัญชาการสูงสุดกล่าว เขารู้ว่าเขาไม่สามารถเกลี้ยกล่อมผู้มีอำนาจอย่างซูผิงได้ และการกดดันมากเกินไปจะทำให้ซูผิงไม่พอใจ ซูผิงพยักหน้า เขาถอนหายใจและเตรียมพร้อมจะจากไป “น้องซู” ลู่ฉิวหยุดเขา เขาโบกมือด้วยความอาย “สิ่งที่คุณพูดกับผมยังเหมือนเดิมอยู่ไหม?” ”อะไร?” ซูผิงเลิกคิ้วขึ้น “เกี่ยวกับการย้ายไปอยู่ที่เมืองฐานหลงเจียง” “โอ้? ผมคิดว่าคุณจะไม่ไป คุณบอกว่าคุณอยากถูกฝังอยู่ที่นี่” “เอ่อ…!” ลู่ฉิวกระแอมในลำคอ “ผมจะอยู่ที่นี่ ผมเพียงต้องการฝากเด็กบางคนในตระกูลของผม ผมสงสัยว่าคุณจะพาพวกเขาไปด้วยได้ไหม?” ซูผิงเข้าใจ ชายคนนี้พยายามปกป้องอนาคตของตระกูล ”ไม่มีปัญหา คุณมีเวลายี่สิบนาที คุณพาพวกเขามาได้ไหม?” ซูผิงถาม ลู่ฉิวดีใจมาก “ได้ครับ! แน่นอน! ผมจะบอกให้พวกเขามาเดี๋ยวนี้!” เขาจึงโทรหาพ่อบ้านและบอกชื่อสี่คน เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดเท่าที่เขาเคยใช้ หลังจากวางสาย เขาก็โทรหาคนอื่นเพื่อที่เด็กทั้งสี่จะได้มาที่นั่นโดยเร็วที่สุด ขณะที่ลู่ฉิวจัดการอยู่ ผู้บัญชาการสูงสุดและคนอื่นๆ ก็ประหลาดใจกับความหมายของข้อตกลงนั้นในไม่ช้าพวกเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ บางอย่างที่ซูผิงพูด อสูรร้ายโจมตีอีกครั้ง… พวกเขาหน้าซีด นี่ยังไม่ใช่จุดจบเหรอ?ลู่ฉิวพยายามที่จะสร้างทางออกให้กับอนาคต เมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์ตกอยู่ในอันตรายหรือเปล่า? ผู้บัญชาการสูงสุดถามทันทีว่า “คุณซู คุณช่วยเอาเด็กสองคนจากตระกูลผมไปด้วยได้ไหม?”ซูผิงมองไปที่ผู้บัญชาการสูงสุด “พวกเขาต้องมาที่นี่ได้ภายในยี่สิบนาทีนี้เท่านั้น ถ้ามาไม่ทัน คุณสามารถพาพวกเขาไปที่เมืองฐานหลงเจียงด้วยตัวเองได้ แต่ระวังตัวด้วย””แน่นอน! ขอบคุณครับคุณซู!”ผู้บัญชาการสูงสุดเริ่มโทรออกพวกเขาต้องการให้ลูกของพวกเขาไปกับซูผิง เพราะพวกเขากังวลเกี่ยวกับการโจมตีของอสูรร้ายที่อาจเกิดขึ้นระหว่างทางนอกเหนือจากเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์ เมืองฐานอื่น ๆ จำนวนมากถูกโจมตี ถิ่นทุรกันดารไม่สงบสุขเหมือนเมื่อก่อน แม้แต่นักรบกิตติมศักดิ์ก็ไม่สามารถรับรองความปลอดภัยของตนเองได้“ท่านครับ ตระกูลของผมมีสามคน…”นักรบอสูรกิตติมศักดิ์คนอื่นพูดขึ้นซูผิงมองไปที่นักรบอสูรกิตติมศักดิ์ที่ต่อสู้กับราชาอสูร “คุณมีเวลายี่สิบนาที ผมสามารถพาพวกเขาไปด้วยได้หากพวกเขามาถึงตรงเวลา โทรเรียกตระกูลของคุณมา”นักรบอสูรกิตติมศักดิ์กล่าวขอบคุณซูผิง และโทรออกนักรบอสูรกิตติมศักดิ์คนอื่นๆเริ่มรวบรวมเด็กๆในของตระกูลของพวกเจาเช่นกันครู่ต่อมา หลายคนขี่นกขนาดใหญ่มาถึง“คุณลู่”นักรบอสูรกิตติมศักดิ์สองคนลงมาจากหลังนกระดับเก้าขั้นสูงสุดพร้อมกับคนหนุ่มสาวสี่คน ทั้งคู่เป็นวัยรุ่น ขณะที่อีกสองคนอายุ 20 ปีทั้งสี่มองไปรอบๆ อย่างสนใจ พวกเขาได้เห็นกำแพงชั้นนอกที่พังทลายและซากศพของราชาอสูรร้ายตอนที่อยู่ในอากาศ “พวกเขาอยู่ที่นี่แล้วครับ” นักรบอสูรกิตติมศักดิ์กล่าวกับลู่ฉิว เขาพบว่าบรรยากาศที่นี่ค่อนข้างแปลกลู่ฉิวพยักหน้า เขามองไปที่ทั้งสี่คน และพูดว่า “มานี่”“ครับ”ซูผิงไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ”มานี่สิ นี่คือคุณซู นักรบอสูรในตำนาน เขาจะพาพวกเธอไปที่เมืองฐานหลงเจียง พวกเธอต้องทำตัวดีๆ… เคารพคุณซูเหมือนที่เคารพฉัน!” ลู่ฉิวพูดกับทั้งสี่คนด้วยน้ำเสียงจริงจังทั้งสี่คนประหลาดใจเนื่องจากชายหนุ่มตรงหน้าดูเหมือนจะอายุใกล้เคียงกับพวกเขาพวกเขาทราบดีว่าเพราะเป็นสมาชิกของตระกูลใหญ่ พวกเขารู้ว่ามีสมุนไพรพิเศษบางชนิดสามารถรักษารูปลักษณ์ของเอาไว้ได้ นอกจากนี้ยังมีโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ด้วย“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณซู” ทั้งสี่คนกล่าว ซูผิงพยักหน้า “อย่าพูดเกินจริง ผมแค่จะพาพวกเขาไปที่นั่น เมืองฐานหลงเจียงไม่ใหญ่ แต่ก็ไม่เล็กเช่นกัน คุณควรรู้ว่าผมไม่มีเวลาดูแลพวกเขา”ลู่ฉิวกล่าวทันทีว่า “ผมเข้าใจ เรารู้สึกขอบคุณมากแล้วที่คุณพาพวกเขาติดตามไปกับคุณด้วย”ซูผิงพยักหน้าไม่นานคนอื่นๆ ก็มาถึงใกล้จะหมดเวลาแล้ว เขามองไปรอบๆโอกก!วังวนเปิดขึ้นข้างหลังเขา และความร้อนแผดเผาออกมาจากภายใน มังกรเพลิงนรกก้าวออกมา มันดูเล็กเมื่อเทียบกับหอยสังข์หกเวียน แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวน้อยกว่า “อสูรตัวนี้…..”ตำนานริมแม่น้ำประหลาดใจกับอสูรเขากลัวอสูรตัวนี้มากกว่าหอยสังข์หกเวียน!ถึงกระนั้นเขาก็ยังสามารถบอกได้ว่าอสูรนั้นอยู่ในระดับเก้า เช่นเดียวกับซูผิงซูผิงบอกให้มังกรเพลิงนรกก้มลงเขาขี่ไหล่ข้างหนึ่งของมังกรเพลิงนรก และพูดกับกลุ่มคนหนุ่มสาวว่า “ขึ้นมาเลย”พวกเขากลัวนิดหน่อย แต่นี่เป็นอสูร ไม่ใช่อสูรป่า ไม่นาน คนแรกขึ้นบนหลังมังกรเพลิงนรก และคนอื่นๆ ก็ทำแบบเดียวกันมังกรเพลิงนรกกลอกตา ไม่พอใจที่เห็นคนเหล่านั้นปีนขึ้นโดยใช้หางของมันเป็นทางลาดหลังจากที่ทุกคนขึ้นมาหมดแล้ว ซูผิงก็พูดกับลู่ชิวว่า “ผมไปละ”“ดูแลตัวเองด้วย คุณซู”“ขอบคุณครับ คุณซู”คนอื่นๆ กล่าวมังกรเพลิงนรกกระพือปีก และส่งเสียงคำรามดังก้องอยู่บนท้องฟ้า และบินออกไปซูผิงปลดปล่อยพลังดวงดาวคลุมทุกคนเผื่อลมจะพัดพวกเขาหล่นไปพวกเขามองไปที่เมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์ เศร้าใจกับการจากไปซูผิงเห็นอสูรป่ากลุ่มเล็กๆ สองสามกลุ่มระหว่างทาง พวกมันไม่เป็นภัยคุกคามใดๆ ราชาอสูรร้ายนั้นเป็นแค่ปลาที่รอดจากอวนซูผิงส่ายหัวและบินตรงไปยังเมืองฐานหลงเจียงเขามาถึงในครึ่งวันสิ่งที่เขาเห็นระหว่างทางทำให้เขาต้องขมวดคิ้วเขาเคยเห็นอสูรป่าหลายกลุ่ม ใหญ่ที่สุดคือหลายแสนตัว บางกลุ่มมีอสูรร้ายนับพันตัว ทั้งหมดกำลังวิ่งวุ่นอยู่ในดินแดนรกร้างอสูรป่าเหล่านั้นน่ากลัวมากเมื่อเขามาถึงกำแพงชั้นนอกของเมืองฐานหลงเจียง เขาถามผู้คุมว่าฉินตู้หวงอยู่ไหนและไปหาเขาไม่นานหลังจากนั้น เขาพบว่าฉินตู้หวงปกป้องทางทิศใต้อยู่“พี่ฉิน ทุกอย่างเรียบร้อยไหม?” ซูผิงขี่มังกรเพลิงนรกไปพบกับเขาฉินตู้หวงกำลังคุยกับเจ้าหน้าที่อยู่ เมื่อได้ยินเสียงเขาหันกลับมาถามว่า “ข้างหลังคุณคือใคร?”“ผมไปที่เมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์ และพาคนมาด้วย”“เมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์? คุณยื่นมือไปช่วยมาหรือเปล่า? เมื่อกี้ เซี่ยได้ยินจากตาทิพย์ว่าเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์เจอการโจมตีครั้งใหญ่ เป็นยังไงบ้าง?”ฉินตู้หวงถามทันที“อสูรร้ายถูกจัดการแล้ว””…จริงสิ คุณอยู่ที่นั่น มันคงแย่แน่ถ้าคุณไม่สามารถจัดการได้”ฉินตู้หวงฝืนยิ้มเขาได้เห็นวิธีที่ซูผิงเอาชนะราชาสวรรค์ต่างโลก แม้ว่าฉินตู้หวงจะไม่ได้เข้าร่วมหอคอย แต่เขาก็มีความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับระดับในตำนานเขาเริ่มปฏิบัติต่อซูผิงแบบที่ควรปฏิบัติต่อผู้ที่อยู่ในสภาวะชะตากรรม“สถานการณ์ทั่วโลกกำลังแย่ลง และเมืองฐานหลายแห่งกำลังถูกโจมตี ตอนนี้เซี่ยกล่าวว่าหอคอยต้องการใช้ความคิด และขอให้เมืองฐานทั้งหมดทั้งหมดช่วยเหลือกันด้านการป้องกันเพื่อต่อสู้กับอสูรร้าย” ฉินตู้หวงกล่าวตอนที่ 652 รายชื่อ-1“พันธมิตรป้องกัน?”ซูผิงขมวดคิ้ว “เมืองฐานกระจายอยู่ทั่วโลก จะช่วยกันป้องกันได้ยังไง? คุณกำลังพูดว่าผู้คนจะต้องละทิ้งเมืองฐานบางแห่ง และย้ายไปอยู่ที่อื่นหรอ?”“น่าจะต้องเป็นอย่างนั้น”