ตอนที่ 870 เทพดวงดาวไฮถัว

“นี่คือออโร!” “มันเป็นระบบดาวเคราะห์ที่ใหญ่ที่สุดในซิลวี ฉันไม่คิดว่าวิถีของดาวเคราะห์ทั้งสามควรจะเป็นแบบนี้ พวกมันได้รับการจัดเรียงใหม่โดยยอดฝีมือสภาวะเทพดวงดาวหรอ? ”ต้องใช่แน่ๆ ดาวเคราะห์ทั้งสามกำลังก่อตัวเป็นที่นั่งชม” ในยานอวกาศ โอเอซิสเกรย์ แคลซาเบและคนอื่นๆ เฝ้าสังเกตอย่างละเอียด พวกเขาสามารถเห็นดาวเคราะห์ยักษ์สามดวงรอบตัวพวกเขาได้อย่างง่ายดายจากจุดชมวิวในทวีปว่างเปล่า เห็นได้ชัดว่าดาวเคราะห์ต่างๆ จะเป็นที่นั่งชมที่ดีที่สุดในการแข่งขันที่กำลังจะมาถึง ผู้สอนยืนอยู่ที่ทางออกของห้องโดยสารขณะที่เขามองไปที่ซูผิงและคนอื่นๆ ดวงตาของเขาจ้องไปที่โอเอซิสเกรย์และซูผิงชั่วครู่ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณต้องดูแลตัวเองหลังจากออกจากที่นี่ไป” ซูผิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม โอเอซิสเกรย์ดูเย็นชา เขานิ่งเงียบแล้วบินออกจากยานอวกาศไปทันที ผู้เข้าแข่งขันที่มาถึงก่อนหน้านี้มองไปที่ผู้มาใหม่และกระซิบเมื่อเห็นพวกเขาเดินผ่านไป “ดูชายที่ถือดาบไม้สิ ฉันได้ยินมาว่าเขาคือทายาทของเทพเจ้าดาบ!” ”จริงด้วย ฉันซื้อข้อมูลของเขามาจากองค์กรดาวหาง เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์ เขาเคยสังหารยอดฝีมือระดับดวงดาวหนึ่งครั้ง!” “ยอดฝีมือระดับดวงดาว? ระดับของเขาคืออะไร? ไม่ว่าในกรณีใดเขาจะต้องอยู่ในระดับสูงในหมู่พวกเรา!” “จักรพรรดิมังกร ผู้อยู่ในอันดับต้น ๆ ของสถาบันสุสานมังกร เป็นอัจฉริยะที่หายากซึ่งเกิดมาพร้อมกับร่างปีศาจหายาก!” “ร่างปีศาจหายาก? ฉันกำลังพยายามเพื่อค้นหาว่ามันทรงพลังแค่ไหน” นักเรียนของสถาบันทั้งห้าซุบซิบกันเป็นวงกว้าง พวกเขาได้เรียนรู้หนึ่งหรือสองอย่างจากรอบคัดเลือกในระบบดาวเคราะห์และจำผู้เข้าแข่งขันที่มีฝีมือโดดเด่นระหว่างการแข่งขันได้ “พวกเขาล้วนเป็นสัตว์ประหลาด!” ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังซูผิงกล่าวด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาได้รับการรับรองจากอามิลล์เช่นกัน แต่ผลงานของเขายังทำได้ไม่ดีเท่าของอิเบตาลูน่า ไม่ต้องพูดถึงซูผิง เขารู้สึกลำบากใจเมื่อตรวจสอบผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ แต่ละคนอาจเป็นดวงดาวที่เจิดจ้าในโลกภายนอก หรือแม้แต่คนที่โดดเด่นที่สุด อย่างไรก็ตามพวกเขามีคนทั้งธรรมดาและไม่ธรรมดาเมื่อมารวมกันในสถานที่นี้ อย่างไรก็ตามผู้ชายอย่างโอเอซิสเกรย์ จักรพรรดิมังกรและซูผิงก็ยังอยู่ในอันดับต้น ๆ ในบรรดาอัจฉริยะมากมาย เจ้าดวงดาวหลายคนบินออกจากเกาะแล้วไล่ผู้สอนทั้งหมดของทั้งห้าสถาบันออกไป “ผู้สอน นี่เป็นพื้นที่รอสำหรับผู้เข้าแข่งขัน กรุณากลับออกไป” ท้ายที่สุดพวกเขาคือเจ้าดวงดาว ถ้าด้วยเหตุผลบางอย่างและพวกเขาฆ่าคนอย่างสนุกสนาน อัจฉริยะหลายคนในปัจจุบันอาจตายได้ อัจฉริยะแต่ละคนมีค่ามาก บรรดาผู้ที่มาถึงจุดนี้เกือบจะถูกลิขิตให้ไปถึงระดับดวงดาว พวกเขายังมีโอกาส 50% ที่จะเป็นเจ้าดวงดาว! ครึ่งหนึ่งจะกลายเป็นเจ้าดวงดาว คนที่มีความสามารถมากที่สุดสามารถกลายเป็นยอดฝีมือในหมู่เจ้าดวงดาวได้ เคยมีกรณีอันเป็นประวัติศาสตร์ที่เจ้าดวงดาวเข้ามาในพื้นที่รอโดยการปลอมตัว ทำให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก จึงได้มีการใช้มาตรการป้องกันตั้งแต่นั้นมา ”แน่นอน” “ไปลุยกัน!”ไม่มีผู้สอนคนไหนพูดอะไร นักเรียนจะอยู่ลำพังตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เนื่องจากพวกเขาเป็นอัจฉริยะที่หายาก จึงไม่มีใครต้องได้รับการปฏิบัติเหมือนเด็กดูแลตัวเองไม่ได้ และต้องมีผู้สอนคอยดูแลตลอดเวลานักเรียนของสถาบันทั้งห้าก็บินไปที่เกาะหลังจากที่ผู้สอนจากไปหวืด!ชายสามคนบินออกมาจากฝูงชนด้านล่างและยืนขวางทางตัวแทนของสถาบันเทพแห่งดาบ“นายเป็นทายาทของเทพแห่งดาบใช่ไหม? ฉันก็ชื่นชอบดาบเหมือนกัน ฉันหวังว่าเราจะมีโอกาสได้ต่อสู้กัน” ชายหนุ่มชุดเกราะม่วงกล่าวกับชายหนุ่มที่ถือดาบไม้เขาค่อนข้างหล่อ หูของเขาห้อยดาบสั้นสองเล่ม ดวงตาของเขาดูชั่วร้ายชายหนุ่มที่ถือดาบไม้มองไปที่เขาและพูดอย่างเฉยเมยว่า “นายไม่คู่ควรแม้แต่น้อย”ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดเริ่มกระซิบกันเอง ชายหนุ่มชุดเกราะม่วงเป็นตัวแทนของระบบดาวเคราะห์ เขายังได้ปลดปล่อยพลังของกฎหลายข้อในรอบคัดเลือก ชัยชนะทั้งหมดของเขาเป็นเรื่องง่าย ไม่มีใครรู้ว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหนทายาทของเทพแห่งดาบอ้างว่าเขาไม่คู่ควรที่จะต่อสู้ด้วยอย่างงั้นหรอ?นั่นคือความเย่อหยิ่งของอัจฉริยะ!ยิ่งอยู่ต่อหน้าคนที่แข็งแกร่งมากเท่าไหร่ ความเย่อหยิ่งก็จะปรากฏออกมาชัดมากขึ้นเท่านั้น พวกเขาอาจแสดงท่าทางที่เป็นมิตรเมื่อพูดคุยกับคนธรรมดา แต่พวกเขาจะเย่อหยิ่งเป็นพิเศษต่อหน้าคนที่มีศักยภาพที่จะเป็นคู่แข่งกับพวกเขา“อย่างนั้นหรอ?”ชายหนุ่มชุดเกราะม่วงเลิกคิ้วและรอยยิ้มของเขาก็หายไป เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและยั่วโมโห“ฉันอยากรู้ว่าเทพแห่งดาบคัดเลือกศิษย์ผิดหรือเปล่า!”“แกไม่คู่ควรพูดถึงอาจารย์ของฉัน!” ชายหนุ่มที่ถือดาบไม้เงยหน้าขึ้นด้วยความเย็นชาที่ส่องประกายออกมาจากสายตาชายหนุ่มชุดเกราะม่วงเย้ยหยัน “ฉันจะไม่ทำให้เทพแห่งดาบขุ่นเคืองอย่างแน่นอน ฉันแค่หวังว่าแกจะไม่ทำให้เขาอับอาย!”หลังจากนั้นเขาก็หันหลังและเดินจากไป “ฉันหวังว่าแกจะเป็นคู่ต่อสู้ของฉัน”เพื่อนสองคนของเขาก็จากไปพร้อมกับเขาชายหนุ่มที่ถือดาบไม้ปลดปล่อยความเย็นชาออกมา มีคนมาถึงในตอนนั้นและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “นี่คือพื้นที่รอ คุณจะถูกตัดสิทธิ์ทันทีหากต่อสู้กันที่นี่!” ไอรีนโนเวลนักดาบหนุ่มหรี่ตาและเหลือบมองชายหนุ่มชุดเกราะม่วงอย่างเย็นชา เขาเงียบและไม่เคลื่อนไหวใด ๆ“พี่ใหญ่ ไม่จำเป็นต้องโกรธเรื่องไร้สาระแบบนี้” “ผมจะกระทืบมันให้พี่ภายหลัง ถ้าผมเจอมัน!”“มันไม่ได้รับการยอมรับจากสถาบันของเราด้วยซ้ำ แต่มันยังคิดว่าตัวเองเป็นนักดาบ ไร้สาระ?”นักเรียนคนอื่นๆ ของสถาบันเทพแห่งดาบล้อมชายหนุ่มที่ถือดาบไม้ และดูถูกชายหนุ่มชุดเกราะม่วงคนอื่น ๆ ก็สามารถเห็นความขัดแย้งได้เช่นกัน บรรยากาศในพื้นที่รอกลายเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นในทันที ความหลงใหลเริ่มแพร่กระจายในหมู่ผู้เข้าแข่งขันพวกเขาทั้งหมดเป็นอัจฉริยะ พวกเขาจะเคารพใครก็ต่อเมื่อได้กันท้ายที่สุดพวกเขาหลายคนซ่อนไพ่เด็ดไว้ ซึ่งไม่ได้ใช้ในการแข่งขันที่ผ่านมา ทั้งหมดเพื่อเก็บเอาไว้ใช้ที่นี่!