ตอนที่ 969 รายได้

จู่ๆ ยานอวกาศลงมาจอดเหนือถนน บังแสงอาทิตย์ “ใครกล้านำยานอวกาศเข้ามาในนี้” ถามใครบางคนด้วยความประหลาดใจ ยานอวกาศเปิดออกและมีคนสองคนบินออกมา พวกเขาคือซูผิงและอวิ๋นมู่ ซูผิงยิ้มดีใจเมื่อมองไปที่ถนนที่และหญิงสาวที่คุ้นเคย “นี่เป็นแค่ดาวเคราะห์ธรรมดา เรามาที่นี่ทำไม?”อวิ๋นมู่มองไปรอบ ๆ ด้วยความสับสน “นี่คือที่ที่ผมทำธุรกิจอยู่” ซูผิงตอบด้วยรอยยิ้ม “นี่คือที่ที่นายทำธุรกิจ?” อวิ๋นมู่ตกตะลึง ศิษย์ของลอร์ดสูงสุดเป็นนักธุรกิจ? คนที่มีความสามารถอย่างซูผิงขาดเงินเนี่ยนะ? ซูผิงไม่ได้อธิบายอย่างละเอียด เขาเก็บยานอวกาศและบินไปทางหญิงสาวที่มีน้ำตาคลอ ผู้คนจำนวนมากเห็นใบหน้าของเขาขณะที่เขาลงมา ทันใดนั้นถนนที่มีเสียงดังก็เงียบจนน่าประหลาด แต่ความเงียบก็อยู่ได้ไม่นาน และเต็มไปด้วยเสียงเชียร์และกรี๊ด คนที่เคยเห็นซูผิงมาก่อนหน้าแดงเพราะความตื่นเต้น “นั่นมันเจ้าของร้านซู!” “เขาเป็นอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดของกาแล็กซี่ซิลวี่!” ”ไม่ใช่ซะหน่อย เขาเป็นอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดของเขตดาวทองคำ เจ้าของร้านซูต่อสู้เพื่อกาแล็กซี่ของเราและกลายเป็นแชมป์!” “นายโง่มาก นายไม่ได้ยินหรือว่าแชมป์ของการแข่งขันสุดยอดอัจฉริยะระดับจักรวาลคือเจ้าของร้านซู?” “ห้ะ แชมป์ของจักรวาล? จริงหรอ?” “ฉันเรียนรู้เรื่องนี้ผ่านช่องทางลับ มันไม่มีทางผิดแน่!” ทุกคนที่รอต่อแถวต่างกระซิบหระซาบกันอย่างตื่นเต้น บางคนบอกว่าซูผิงเป็นแชมป์ของจักรวาล ไม่มีใครสามารถยืนยันความจริงได้ แต่นั่นไม่สำคัญ ความจริงที่ว่าเขาเป็นคนที่เก่งที่สุดในซิลวี่ และเขตดาวทองคำก็น่าตื่นเต้นมากพอแล้ว “เขาคือซูผิง? เขาเป็นอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตดาวทองคำของเราจากการแข่งขันสุดยอดอัจฉริยะระดับจักรวาลหรอ?” “ฉันได้ยินมาว่าเขาได้เป็นศิษย์ของลอร์สูงสุด มันจริงไหมนะ?” ทุกคนกำลังคุยกันเรื่องซูผิง ในขณะที่สายตาจับจ้องไปที่เขา แม้ว่าเวลาจะผ่านไปสามปีและซูผิงอาจไม่เป็นที่รู้จักบนดาวดวงอื่น แต่รีอาถือเป็นข้อยกเว้นอย่างแน่นอน! ซูผิงเปิดร้านก่อนจะเข้าร่วมการแข่งขัน! ข่าวว่าเขาเป็นเจ้าของร้านนี้แพร่กระจายออกไป มันทำให้ชาวบ้านทุกคนรู้สึกภาคภูมิใจ คนที่เก่งที่สุดในกาแล็กซี่และเขตดวงดาวของพวกเขามีร้านอยู่บนดาวของพวกเขา! ผู้คนบนดาวดวงอื่นอาจไม่สนใจเมื่อยินเช่นนี้ แต่ผู้ที่อาศัยอยู่ในรีอาทุกคนรู้สึกภูมิใจในตัวเขา “เสียงดังอะไร?” ฝั่งตรงข้าม ในร้านประเมินอสูร—คลีโอถูกปลุกด้วยเสียง เธองีบหลับอยู่บนโซฟาชั้นสอง เธอขมวดคิ้วแล้วเดินไปที่หน้าต่าง ในไม่ช้าเธอก็เห็นชายคนนั้นที่ค่อยๆ เดินลงมา ”นั่นเขา?”คลีโอหรี่ตาและตกใจซูผิงจึงยืนอยู่ที่จอดหน้าร้านของเขา ”ขอโทษทีมาช้าไปหน่อย”เขาก็รู้สึกผิดขณะมองหญิงสาว เธอมีน้ำตา และกัดริมฝีปากของเธอถังยู่หรานกัดฟันของเธอขณะที่เธอพูดว่า “ฉันคิดว่านายลืมทางกลับที่นี่ไปแล้ว?”“ฉันเป็นเจ้าของร้าน ฉันต้องกลับมาแน่นอนอยู่แล้ว” ซูผิงพูดติดตลก เขาไม่ต้องการให้การกลับมาพบกันของพวกเขาเป็นเรื่องน่าเศร้าถังยู่หรานกัดริมฝีปากของเธออีกเล็กน้อย มีหลายสิ่งที่เธอต้องการจะพูดกับเขาตอนที่เขาไม่อยู่ เธออยากจะโพล่งคำพูดมากมายที่วนเวียนอยู่ในหัวของเธอตอนที่เธอกินหรือนอน อย่างไรก็ตามเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเมื่อก็ได้เห็นเขาตัวเป็นๆ“นายกลับมาแล้ว”ผู้หญิงสองคนค่อยๆ เดินออกมาจากร้านไปหนึ่งในนั้นคือโจแอนนา เธอมีผมสีบลอนด์ รูปร่างและใบหน้าของหญิงสาวที่เย็นชา เธอดูสงบมากในตอนนี้ แต่ดวงตาที่สั่นไหวของเธอบ่งบอกว่าหัวใจของเธอไม่สงบอย่างภายนอกที่เห็นท่านหญิงเขียวรู้สึกยินดีมาก เป็นเวลาสามปีแล้วที่เธอไม่ได้พบซูผิง เธอคงคิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขาถ้าซูผิงไม่ได้มาบอกลาเธอตอนนั้นการปรากฏตัวของโจแอนนาและท่านหญิงเขียวทำให้คนที่อยู่ในแถวตกตะลึงและเบิกตากว้างชายหนุ่มในชุดขาวที่ยังคุกเข่าอยู่ก็ตกใจเช่นเดียวกัน เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะมีโอกาสได้เห็นผู้หญิงที่ทั้งสวยและน่าทึ่งถึงสองคนในเวลาเดียวกัน!ซูผิงพยักหน้าให้พวกเธอด้วยรอยยิ้ม จากนั้นพูดด้วยความรู้สึกหลากหลายว่า “พวกเธอลำบากมามากแล้ว”เห็นได้ชัดว่าธุรกิจเจริญรุ่งเรืองในขณะที่เขาไม่อยู่ โจแอนนาดูแลมันอย่างดีมาโดยตลอด“ดีใจที่ได้นายกลับมา” โจแอนนาพูดอย่างสบายๆ จากนั้นเธอก็เหลือบมองอวิ๋นมู่ที่อยู่ข้างๆ ซูผิงท่านหญิงเขียวยังสังเกตเห็นอวิ๋นมู่และถามด้วยความประหลาดใจ “เธอเป็นใคร?”ซูผิงกล่าวแนะนำ “เธอคืออวิ๋นมู่ อาจารย์ของผมส่งเธอมาเพื่อปกป้องผม”อวิ๋นมู่ก็ตกใจเช่นกันเมื่อเห็นท่านหญิงเขียว เธอสามารถบอกได้ง่ายๆเลยว่าท่านหญิงเขียวเป็นสภาวะเทพดวงดาวเช่นกัน และพวกเธอก็น่าจะเท่าเทียมกัน อย่างไรก็ตามเธอตรวจไม่พบกลิ่นอายของมนุษย์จากเธอ ซึ่งหมายความว่าเธอมาจากสายพันธุ์อื่น“ดูเหมือนว่าอาจารย์ของนายจะดูแลนายเป็นอย่างดี” ท่านหญิงเขียวกล่าวด้วยดวงตาเป็นประกาย”ใช่แล้ว” ซูผิงพยักหน้าและเชิญอวิ๋นมู่ให้เข้าไปในร้าน ท้ายที่สุดทหน้าร้านไม่เหมาะสมกับการพูดคุยเมื่อซูผิงเข้าไปในร้าน ชายหนุ่มในชุดขาวก็พึมพำขณะมองด้านหลังของเขา “ขะ-เขาเป็นอัจฉริยะที่เก่งที่สุดของเขตดาวทองคำไม่ใช่หรอ?”ลุงเว่ยที่อยู่ข้างๆ ตัวสั่นและพูดด้วยเสียงต่ำว่า “นายน้อย ออกไปจากที่นี่กันเถอะ…”แม้ว่าซูผิงจะไม่สนใจแม้แต่จะมองเขาเมื่อเขามาถึง เขาก็ยังรู้สึกกลัวอยู่ดีเด็กหนุ่มสะดุ้งตกใจและพยักหน้าในร้านขายเครื่องประดับใกล้ ๆ—ชายหนุ่มที่กำลังหยิบเครื่องประดับก็วางเครื่องประดับนั้นไว้และจากไปอย่างสบายๆ เขาส่งข้อความผ่านนาฬิกาขณะที่เขาจากไป “เขากลับมาแล้ว”ในร้านขายเสื้อผ้า—ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังลองชุดเดรส เธอก็ถอดมันออกและออกจากร้านทันที