ตอนที่ 968 กลับ

บูม! ปืนใหญ่ทำลายล้างยิงออกไปเหมือนพายุ ไม่มีการกระจายเสียงในสุญญากาศ แต่การระเบิดทำให้ยานอวกาศสั่นสะเทือน ซึ่งทำให้ผู้โดยสารเสียการทรงตัว อสูรร้ายคล้ายตั๊กแตนส่วนมากถูกโจมตีจากการระดมยิง ปืนใหญ่มีพลังเยอะจนอสูรบางตัวถูกถลกหนัง ในขณะที่บางตัวก็แตกเป็นเสี่ยง อย่างไรก็ตาม มีอสูรร้ายวิ่งเข้ามามากขึ้นเหมือนสึนามิ การโจมตีของมนุษย์ยังคงดำเนินต่อไป อสูรร้ายจำนวนมากเสียชีวิต แต่ฝูงของพวกมันยังคงเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูง บรรดาผู้ที่มองดูสถานการณ์ ยานอวกาศจำนวนมากส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือขณะที่พวกเขาพยายามจะกระโดดออกจากภัยพิบัตินี้ สถานีอวกาศอยู่ในความโกลาหลแล้ว ภายในยานอวกาศลำหนึ่ง—ผู้คุ้มกันถามอาจารย์ของเขาว่า “นายท่าน พวกเราจะยื่นมือเข้าไปช่วยไหมครับ?” ท่านลอร์ดเป็นชายวัยกลางคนที่แข็งแกร่งและมีฝีมือในกาแล็กซี นี่เป็นตัวบ่งชี้ที่ชัดเจนว่าเขาเป็นเจ้าดวงดาว “อย่าล้ำเส้น นี่เป็นเรื่องของพวกเขา” ชายวัยกลางคนตอบอย่างเฉยเมย เขาไม่เต็มใจที่จะช่วยเหลือ นี่ไม่ใช่กาแลคซีของ เขามาที่นี่เพราะธุรกิจ การช่วยเหลือหมายถึงการต่อสู้กับอสูรร้ายที่เห็นได้ชัดว่าอยู่ในระดับดวงดาว สังเกตจากที่พวกมันเดินทางผ่านอวกาศด้วยร่างกายเปลือยเปล่า เขาไม่ต้องการที่จะมีส่วนร่วมในปัญหาดังกล่าว แม้ว่าเขาจะเป็นเจ้าดวงดาวก็ตาม ผู้คุ้มกันตกตะลึงครู่หนึ่งแล้วก็เงียบไปหลังจากนั้น ยานรบแล่นออกจากสถานีอวกาศ พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของกองทหารรักษาการณ์ในท้องถิ่น พวกเขาปกป้องสถานีอวกาศจากอสูรเร่ร่อนมานับครั้งไม่ถ้วน การต่อสู้ที่วุ่นวายแผ่ออกไปในระยะไกล เมื่อยานรบแล่นออกไป ยานรบก็ต่อสู้กับอสูรระดับดวงดาวที่พุ่งเข้ามา การเผชิญหน้าอย่างโหดเหี้ยมเกิดขึ้นต่อหน้าผู้โดยสารที่อยู่บนยานอวกาศใกล้เคียง “ฉันหวังว่าพวกเขาจะปลอดภัย” หนึ่งในผู้ชมกล่าวพร้อมกับประสานมือกันเพื่ออธิษฐาน อย่างไรก็ตาม บางคนกังวลเกี่ยวกับความสามารถของทหารมากกว่า หวังว่าพวกเขาจะสามารถจัดการกับอสูรร้ายได้ ในไม่ช้า อสูรร้ายก็คลานขึ้นไปบนยานรบและฉีกพวกเขาออกเป็นชิ้น ๆ ในขณะที่นักรบอสูรก็ถูกล้อมและกลืนกินหลังจากนั้นไม่นาน แม้แต่เสียงกรีดร้องของพวกเขาก็ไม่สามารถแพร่กระจายในสุญญากาศได้ มันเป็นภาพที่น่าสยดสยองทำให้ผู้คนขนลุก “บ้าจริง ทำไมมันถึงมากันเยอะจัง” บนยานอวกาศลำหนึ่ง—แมครอนรู้สึกสิ้นหวังเมื่อมองกองทหารเหล่านั้น สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือดูเหมือนว่าจะมีอสูรร้ายมากกว่าในบ้านเกิดของเขา “สถานีอวกาศของเราจะแตกหรือเปล่า?” เด็กถามด้วยความสงสัย “เลิกพูดไร้สาระ!” มีคนต่อว่าเขาในทันที แต่ใบหน้าของเขาเองก็ซีดเช่นกัน สถานีอวกาศส่งสัญญาณเตือนในขณะนั้น เสาสัญญาณทั่วสถานีอวกาศกำลังเปล่งแสงสีแดงซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการแจ้งเตือนระดับบนสุด โดรนจำนวนมากบินออกไปทันที และสนามพลังป้องกันก็เปิดใช้งาน สัญญาณขอความช่วยเหลือก็ถูกส่งออกไปเช่นกัน แสงสีแดงระยิบระยับไปทั่ว เมื่อความวิตกกังวลและความสิ้นหวังครอบงำ แสงนิรันดร์ส่องจากส่วนลึกของจักรวาลและลอยเข้ามา นั่นคือปืนใหญ่อนุภาค ซึ่งทำให้เกิดรูขนาดมหึมาในกลุ่มอสูรร้าย! ผู้ชมที่สิ้นหวังก่อนหน้านี้ต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน จากนั้น พวกเขาเห็นยานอวกาศบินตรงไปที่อสูรร้าย โดยไม่ได้ตั้งใจจะหยุด ยานอวกาศเปิดใช้งานเกราะสีดำเมื่อมันเข้าใกล้อสูรร้าย ปกคลุมไปทั้งตัว อสูรร้ายทั้งหมดที่สัมผัสกับเกราะกลายเป็นเถ้าถ่านอสูรร้ายละลายเหมือนหิมะขณะที่ยานอวกาศบินไปใกล้ มีเพียงสิ่งมีชีวิตที่อยู่ริมๆเท่านั้นที่สามารถหนีได้“ทำไมคลื่นอสูรถึงมาที่นี่ได้?”ภายในยานอวกาศ—ซูผิงค่อนข้างประหลาดใจกับเหตุการณ์อวิ๋นมู่ยืนอยู่ข้างเขาโดยมีเพดานโปร่งใสเหนือหัวซึ่งทำให้พวกเขามองเห็นอวกาศอันกว้างใหญ่ เธอพูดเบา ๆ “บางทีอสูรเร่ร่อนบางตัวอาจมาถึงบริเวณนี้”ซูผิงพยักหน้า จากนั้นเขาก็มองไปที่เศษซากในสนามรบและสั่นหัวเล็กน้อย“ไม่มีแม้แต่นักรบระดับดวงดาวในยานอวกาศลำนี้ มันจะอันตรายเกินไปหากต้องปะทะกับอสูรระดับดวงดาว”อวิ๋นมู่รู้สึกขบขันกับสิ่งที่เขาพูด “เจ้าดวงดาวมีความสำคัญเกินกว่าจะปกป้องสถานีอวกาศ ไม่ต้องพูดถึงว่าสิ่งนี้ไม่สำคัญ สถานีอวกาศที่สำคัญซึ่งนำไปสู่สถานที่ต่างๆในจักรวาลอาจถูกควบคุมโดยสภาวะเทพดวงดาว และไม่มีอสูรร้ายระดับดวงดาวมากนัก…”สัญญาณเตือนภัยในสถานีอวกาศหยุดลงขณะที่ซูผิงและอวิ๋นมู่พูดคุยกัน ผู้โดยสารของยานอวกาศทั้งหมดมองไปยังผู้มาใหม่ด้วยความตกใจ ยานอวกาศบดขยี้อสูรร้ายด้วยตัวเอง?หลายคนพบว่ามันยากที่จะเชื่อ อสูรร้ายกำลังหลบหนี..พวกเขาเหมือนกำลังตกนรก แต่แล้วพวกเขาก็เห็นสวรรค์“นั่นยานอวกาศอะไร? มันน่ากลัวมาก!”“ต้องมีคนใหญ่คนโตอยู่ข้างในยานอวกาศนั่น!”หลายคนสงสัยว่าใครอยู่บนยาน“พวกเรารอดแล้ว!”แมครอนทรุดตัวลงบนเก้าอี้ เหนื่อยแต่ก็มีรอยยิ้มเต็มไปด้วยความสุข ราวกับว่าเขามีส่วนร่วมในการต่อสู้ครั้งใหญ่ด้วยตัวเองลูกๆ ของเขาก็ส่งเสียงเชียร์อย่างตื่นเต้นดวงตาของแคทเธอรีนเป็นประกายเมื่อเธอมองยานอวกาศด้วยความประหลาดใจ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้าของภาหนะนั่นเป็นบุคคลที่น่าเกรงขามอย่างแน่นอนความสงบกลับคืนมาเมื่ออสูรแยกย้ายกันไป กองยานถูกนำมาใช้เพื่อขจัดเศษซาก ยานอวกาศลำหนึ่งของกองยานบินมาหาซูผิงและขอสื่อสารซูผิงรับสายหลังจากได้ยินการแจ้งเตือนของยานอวกาศในไม่ช้าภาพฉายก็ถูกฉายบนยานอวกาศ เธอเป็นผู้หญิงผมสั้นสวมชุดเกราะ ซึ่งค่อนข้างแปลกใจที่เห็นซูผิง เห็นได้ชัดว่าเธอไม่คิดว่าเจ้าของยานอวกาศจะอายุน้อยขนาดนี้ เธอเอาชนะความประหลาดใจของเธออย่างรวดเร็วและกล่าวด้วยความเคารพว่า “ฉันเป็นผู้อำนวยการสถานีอวกาศโอล์ม ขอบคุณที่ช่วยเรา ฉันสงสัยว่ามีอะไรที่เราสามารถตอบแทนคุณได้บ้างไหม?”“พูดง่าย ๆ คือจะตอบแทนส่งๆ” ซูผิงตอบด้วยรอยยิ้มผู้หญิงคนนั้นตกตะลึงเล็กน้อยกับคำตอบของเขา เธอรีบขอโทษเขา“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ไม่จำเป็นต้องตอบแทนอะไร เพียงแค่ทำความสะอาดสนามรบและเตรียมงานศพให้กับวีรบุรุษผู้ล่วงลับ ผมกำลังจะไประบบสุริยะสายรุ้ง กรุณายืนยันเอกสารให้ผมด้วย” ซูผิงหัวเราะคิกคักผู้หญิงคนนั้นเข้าใจในคำตอบของเขาว่าเขาไม่ได้หวังอะไรตอบแทน เธอขอบคุณเขาอย่างจริงใจ จากนั้นจึงเดินเรื่องเอกสารตามที่เขาขอฉันได้รับตัวตนขั้นเจ็ดหลังจากการแข่งขันสิ้นสุดลง ฉันคิดว่ามันจะให้สิทธิพิเศษแก่ฉันในการแซงคิว ซูผิงรู้สึกผ่อนคลายในทันใดเมื่อเห็นยานรบที่ต่อคิวยาวอยู่ข้างหน้าเขา ในมุมมองของเขาการรอเข้าแถวน่าเบื่อกว่าการต่อสู้กับอสูรร้าย