ตอนที่ 977 จักรพรรดิสายฝน

กลิ่นอายน่ากลัวเริ่มแผ่ซ่านจากยอดเขาสูงเสียดฟ้า รอยแยกปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า ร่างสีทองที่น่าสะพรึงกลัวก้าวออกมา ทำให้เกิดความร้อนแผดเผาราวกับดวงอาทิตย์ “บัดซบ มาแล้วหรอ?” ซูผิงรู้สึกหงุดหงิดจริงๆ เขากำลังวางแผนที่จะทำให้เหล่าเทพตกใจ ขัดจังหวะการบ่มเพาะของพวกเขาด้วยการเคาะระฆัง แต่มียอดฝีมือหลายคนปรากฏตัวขึ้นทันทีหลังจากที่ระฆังดังขึ้น พวกนั้นไม่มีอะไรอย่างอื่นทำแล้วหรอ? ไม่มีเวลาเสียใจ ซูผิงส่งโจแอนนาและถังยู่หรานเข้าสู่โลกใบเล็กของเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็ระเบิดตัวเอง! จากประสบการณ์การต่อสู้ที่ผ่านมา ซูผิงพบวิธีที่รวดเร็วในการระเบิดตัวเอง มันใช้แค่ความคิดเท่านั้น พลังดวงดาวที่เก็บไว้ในเซลล์จำนวนนับไม่ถ้วนในร่างกายของเขาจะระเบิดด้วยความเร็วสูง มาลองกันใหม่! ซูผิงลังเลว่าจะพอดีไหม แต่สุดท้ายเขาก็ควบคุมพลังของตัวเองและชี้ไปที่ระฆัง เขาคงจะพอใจแม้ว่าเขาจะทิ้งรูไว้เพียงรูเดียวก็ตาม ตั้ม!!! เสียงระฆังดังก้องกังวานไปทั่วโลก เสียงดังก้องไปไกล มันไม่ใช่แค่คลื่นเสียง มันยังมีพลังประหลาดที่ทำให้มันข้ามขีดจำกัดของมิติเวลาทั้งหมด มันพัดเข้าไปในมิติลึกได้อย่างง่ายดายและดังออกไปหลายพันกิโลเมตร มันยังเคลื่อนผ่านไปหลายทศวรรษทั้งในอดีตและในอนาคต! คนที่เพิ่งมาถึงต่างตกตะลึงอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียง มีคนเห็นชายหนุ่มที่กำลังจะระเบิดตัวเองต่อหน้าระฆังโกลาหล รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นเขาจึงพยายามป้องกัน แต่พวกเขาก็สายเกินไป ท้ายที่สุดไม่มีใครคาดคิดว่าอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ซึ่งทำให้เกิดเสียงจะฆ่าตัวตายในภายหลัง! “มันคือระฆังโกลาหล!”“ตาฉันฝาดหรอ? มนุษย์ตีระฆังโกลาหลเนี่ยนะ?“คนที่ไม่ใช่เทพตีระฆังโกลาหลได้ถึงสองครั้ง?”“เสียงระฆังที่เราได้ยินเมื่อห้าสิบปีที่แล้วเกิดจากชายหนุ่มคนนั้นด้วยหรือเปล่า? มันจะดังทุกห้าสิบปี…”“ทำไมเขาถึงฆ่าตัวตาย?”เทพคนอื่นๆ ที่ปรากฏตัวถูกปลุกโดยระฆังโกลาหลที่ดังก้องกังวาน พวกเขาตกใจและสงสัย ความคิดแรกของพวกเขาคิดว่าเทพเป็นคนทำ แต่ไม่ใช่ มนุษย์เป็นคนทำ นอกจากนี้ผู้ชายคนนั้นฆ่าตัวตายทันทีหลังจากนั้น… เขาไม่รู้ถึงสิทธิพิเศษที่เขาจะได้รับหลังจากทำสำเร็จหรอ?มีคนพูดด้วยเสียงต่ำว่า “จักรพรรดิสายฝนมา!”คนอื่นๆ มองขึ้นไปอย่างรวดเร็ว มีชายผู้สง่างามสูงเกือบสามสิบเมตร เปล่งประกายเจิดจรัสขณะที่เขามาถึงประตูภาพลวงตาจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในความว่างเปล่าข้างหลังเขา ภาพเหล่านั้นพรรณนาถึงมังกรและปีศาจทุกคนคุกเข่าต่อหน้าจักรพรรดิแห่งตระกูลสายฝนทั้งชายหนุ่มและชายชราที่อยู่ข้างๆ หันกลับมา ชายชรารีบแสดงความเคารพ ขณะที่เจ้าชายน้อยก้มศีรษะลงเช่นกัน ไม่กล้าเงยหน้ามอง“ใครตีระฆังโกลาหล?” จักรพรรดิพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่น่าเกรงขาม ราวกับว่าโลกทั้งใบอยู่ใต้เท้าของเขา“จักรพรรดิสายฝน มนุษย์หนุ่มเป็นคนทำ” เทพกล่าวและก้มหัวลง“มนุษย์…” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง จักรพรรดสายฝนก็ถามช้าๆ “เขาอยู่ที่ไหน?”“รายงานต่อจักรพรรดิสายฝน มนุษย์ได้ระเบิดตัวเองหลังจากเคาะระฆังโกลาหล จากนั้นพลังของการระเบิดก็เคาะระฆังโกลาหลอีกครั้ง!” เทพกล่าว