บทที่ 336 ทางเลือก

บทที่ 336 ทางเลือก

เป็นเวลาตี2-3 ที่ฉิงเทียนนั้นได้ลากสังขารกลับมาที่โรงแรม!

ฉิงเทียนนั้นได้นอนขดอยู่บนเตียง และถอนหายใจออกมา “ซวีอู๋จื่อนั่นจะเป็นคนที่รักสนุกมากไปแล้ว!”

เดิมทีฉิงเทียนนั้นควรที่จะเป็นคนนำทาง แต่ไปๆมาๆฉิงเทียนกลับพบว่าตาแก่นี่จะคุ้นเคยกับโม๋ตูมากไปแล้ว ที่เขาบอกว่าอยากได้คนนำทางน่ะโกหกกันชัดๆ ตาแก่นั่นรู้จักร้านรวงต่างๆดีมาก แล้วเขายังพาฉิงเทียนไปที่ร้านเน็ตคาเฟ่อีกด้วย

ท่ามกลางสายตาที่ตกใจของเขา ซวีอู๋จื่อได้หยิบเอาบัตรขึ้นมาเพื่อเปิดเครื่องเล่น League of Legends, แล้วยังดึงฉิงเทียนเข้ามายังกลุ่มวอยซ์แชทของเขาด้วย

จนในที่สุดฉิงเทียนก็ได้เออออห่อหมกไปอย่างงงๆ แล้วก็พบว่าตาแก่นี่มันหลุมพรางชัดๆ แล้วยังไม่หลุมธรรมดาด้วยแต่เป็นหลุมยุบที่ลึกมากเท่าไรก็ไม่สามารถบอกได้

ฉิงเทียนนั้นจำได้อย่างชัดเจนที่เพื่อนร่วมทีมของเขานั้นพูดออกมานิดหน่อย คนคนนั้นน่ะชอบฟาดปากตลอดเวลา

ซึ่งผลสุดท้ายเพื่อนร่วมทีมฝั่งโน้นหลุดไป ทีมซวีอู๋จื่อจึงเป็นฝ่ายชนะ

ซึ่งการเล่นของซวีอู๋จื่อนั้น ปล่อยตัวให้ฝ่ายโน้นคิลอยู่ตลอด ซึ่งถ้าเพื่อนร่วมทีมฝั่งโน้นไม่หลุด ฉิงเทียนก็คงแพ้เกมนั้นไปแล้ว แล้วยังแถมท้ายด้วยประโยคว่า “ทีมเทพไม่กลัว กลัวทีมกาก”

เล่นไป 5 เกม ฉิงเทียนชนะแค่เกมเดียว ซึ่งดูที่แต้มโดนคิลของพวกเขาแล้วซึ่งแต่ละคนนั้นต่ำ ในขณะที่ซวีอู๋จื่อนั้นตายจนน่ากลัว

และในตอนท้าย ซวีอู๋จื่นก็ได้พูดออกมาอย่างไม่อายว่า “เป็นไงล่ะ ต้องให้ข้ามาเล่นแครี่เอง ไอ้พวกทีมกากเอ๊ย!”

ฉิงเทียนจึงได้แอบตัดสินใจว่าเขาจะไม่ขอร่วมทีมกับตาแก่นี่อีกเป็นครั้งที่สอง มันปาฏิหาริย์มากแล้วที่ได้คนร่วมทีมอย่างนี้แล้วเล่นชนะได้

ซึ่งเรียกได้ว่าการกระทำของซวีอู๋จื่อนั้นได้เปลี่ยนภาพลักษณ์ผู้บำเพ็ญเพียรของเขาโดยสิ้นเชิง ซึ่งควรจะสวมชุดพลิ้วๆสีขาวและดูสง่างาม แต่ในเวลานี้ฉิงเทียนรู้สึกได้ว่าเขานั้นคงจะคิดมากเกินไป

และแน่นอนว่าการร่วมเดินทางกับซวีอู๋จื่อนั้นแย่มาก และเขาเองก็ไม่ได้อะไรกลับมาเลย แต่อย่างน้อยเขายังได้รู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับโลกผู้บำเพ็ญเพียรจากปากของซวีอู๋จื่อมาบ้าง

จากเรื่องราวที่เขาได้ฟังจากซวีอู๋จื่อนั้น ทั่วทั้งโลกบำเพ็ญเพียรในจีนนั้นมีผู้ที่มีอำนาจอยู่เพียงผู้เดียว นั่นคือสมาพันธ์ผู้บำเพ็ญเพียร

จากที่ซวีอู๋จื่นว่ามา เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรในสมาพันธ์นั้นจะสูงหล่อและเอาใจใส่ผู้อื่นเหมือนอย่างเขา ซึ่งฉิงเทียนไม่อยากจะเชื่อครึ่งหลังสักเท่าไรนัก

สมาพันธ์ผู้บำเพ็ญเพียรนั้นถูกดูแลโดย 4 สำนักใหญ่ สำนักเขาซูซัน, สำนักง้อไบ๊, ชี่จง และวัดฝ่าหัว ทั้งสี่สำนักนี้ล้วนแล้วแต่มีสถานะที่สูงมากในโลกผู้บำเพ็ญเพียรในจีน

เมื่อ 1 พันปีก่อน โลกผู้บำเพ็ญเพียรนั้นยังไม่ได้อยู่กันอย่างสงบสุขเหมือนในปัจจุบัน ปลาใหญ่กินปลาเล็กเสมอ จนกระทั่งวันหนึ่งเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขึ้นพลังวิญญาณในโลกนั้นได้หายไป

และในเวลานั้นสำนักซูซัน, สำนักง้อไบ๊, ชี่จง และวัดฝ่าหัว ทั้งสี่สำนักใหญ่ในโลกผู้บำเพ็ญเพียรนั้นก็รู้สึกได้ว่าโลกผู้บำเพ็ญเพียรนั้นคงจะได้หายไปภายใน 1 พันปีแน่ ถ้าเกิดยังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป

ในเวลานั้นทั้งสี่สำนักใหญ่จึงได้จับมือเพื่อสร้างสมาพันธ์ขึ้นมา แล้วทุกสำนักในโลกเซียนที่ขัดขืนไม่เข้าร่วมกับสมาพันธ์ก็ได้ถูกกำจัดโดยสี่สำนักใหญ่โดยทันที แล้วจากนั้นเจ้าสำนักทั้งสี่สำนักใหญ่ก็ได้สร้างอาคมที่ใช้พลังมหาศาลขึ้นมา แล้วทำการแบ่งจีนออกจากกันเป็นโลกปกติและโลกผู้บำเพ็ญเพียร เพื่อให้พลังวิญญาณนั้นยังคงเหลืออยู่ในโลกผู้บำเพ็ญเพียร

แต่อย่างไรก็ตาม พลังวิญญาณในทุกวันนี้ก็ไม่ได้เยอะมากเท่าเมื่อพันปีก่อน และแน่นอนด้วยว่าสมาพันธ์ผู้บำเพ็ญเพียรเองก็เป็นการจับมือกันอย่างหลวมๆ ซึ่งแต่ละสำนักก็ยังทำตามใจตัวเอง เพียงแต่ไม่อนุญาตให้สู้ได้ตามต้องการ