บทที่ 101

เจย์ส่งข้อความให้โรส เขาชวนเธอไปคาเฟ่

โรสดูข้อความแกมคำสั่งที่กล่าวว่า 'เราต้องคุยเรื่องสิทธิ์การเลี้ยงดูร็อบบี้น้อย ไม่งั้น ฉันจะใช้วิธีอื่น'

โรสถอนหายใจอย่างแรง เธอควรแกล้งทำเป็นไม่เห็นข้อความดีไหม?

อาจเป็นเพราะโรสตอบข้อความของเขาช้า เจย์จึงโทรหาเธอแทน

โรสลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรับสายอย่างไม่ยินยอมนัก

เสียงเย็นยะเยือกของเจย์ดังมาตามสาย "โรส ลอยล์ ทำไมเธอไม่ตอบข้อความฉัน? การหลบฉันไม่ใช่วิธีแก้ปัญหานะ"

โรสสวนกลับ "ฉันไม่ได้หลบ ฉันแค่ไม่รู้ว่าต้องตอบนายยังไง"

เจย์ตะลึงกับคำตอบนั้น แต่ก็แค่เสี้ยงวินาทีเท่านั้น

เขาตำหนิ "ถ้าเธอรู้ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น เธอจะทำมันทำไมตั้งแต่แรก?"

โรสสั่นเล็กน้อย ประโยคที่เขาพูดถึงทำให้เธอนึกไปถึงตอนที่เธอมีเซ็กส์กับเขาโดยที่เขาไม่ยินยอม

ท่าทางของโรสดูน่าเกลียดและอับอาย เธอรู้สึกโชคดีที่เขาไม่เห็นท่าทางของเธอตอนนี้ ดังนั้นเธอจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย "โอเค ถ้าอย่างนั้นเจอกันสิบโมง" ในที่สุดเธอก็ต้องจำใจยอม

เจย์วางสาย

ในอีกด้านหนึ่ง โรสทรุดลงกับพื้น การถูกดูหมิ่นจากเจย์ที่พยายามตัดความสัมพันธ์จากเธอนั้นไม่ได้สร้างความรู้สึกอะไรให้เธอ ยังไงก็ตาม เธอรักเขา มันเหมือนเธอกำลังกระโจนเข้ากองไฟ เธอคงไม่กระวนกระวายใจต่อให้เธอต้องถูกกลืนจากกองไฟที่ไร้หัวใจพวกนั้น

'ฉันควรเสียใจรึเปล่านะ?'

โรสไม่รู้ว่าต้องตอบคำถามนี้ยังไง เธอเพิ่งรู้ว่า ในเมื่อเธอมีความกล้าจะทำเรื่องผิดพลาด เธอก็ต้องมีความกล้าในการรับผลที่ตามมาด้วย

เธอลุกขึ้นแล้วแต่งหน้าอ่อน ๆ เพื่อปกปิดความอ่อนล้าและเพลียของเธอ เธอต้องทำให้ตัวเองสวย

ก่อนที่โรสจะออกจากอพาร์ทเมนท์ โจเซฟินก็มาถึงเมืองงอกงามเพื่อพาร็อบบี้น้อยและเซ็ตตี้ออกไปเล่น โรสสบายใจมากที่โจเซฟินกระตือรือร้นในการช่วยเธอดูแลพวกเด็ก ๆ

เมื่อโรสถึงคาเฟ่ เจย์ก็นั่งรออยู่ได้พักหนึ่งแล้ว

เมื่อโรสเดินมาหาเจย์ ท่าทางของเขาก็ดูไม่เป็นมิตรทันที สายตาของเขาจ้องเธอ เหมือนมีดที่ทิ่มแทง

"ฉันขอโทษที่มาสาย" โรสกล่าวอย่างเคอะเขิน เธอดึงเก้าอี้ข้างเขาออก แล้วเธอก็สั่งเกตเห็นสายตาดั่งเหยี่ยวของเขาที่หรี่ลงมากขึ้นกว่าเดิม เผยให้เห็นความเกลียดชังต่อการกระทำของเธอ

เธอจึงเปลี่ยนจากเก้าอี้ที่เดิมไปนั่งที่เก้าตรงข้ามที่ไกลจากเขาที่สุดแทน

ท่าทางของเจย์ดูอ่อนลงเล็กน้อย 'ขอบคุณพระเจ้าที่เธอรู้ที่ของตัวเอง'