บทที่ 100

เจย์รู้สึกเหมือนเขาจะเป็นบ้า เขาไม่มีเหตุผลเลยที่จะต้องยอมปล่อยเด็กน่ารักอย่างร็อบบี้น้อยไป 'ไม่ ฉันต้องหาทางฉกตัวร็อบบี้น้อยมาวันพรุ่งนี้'

เช้าวันต่อมา เจย์เดินไปที่ห้องครัวเตรียมอาหารเช้า เขาทำมันให้พอกับคนสามคน เจนสันดูจานที่เพิ่มเข้ามาก่อนจะตวัดสายตาไปที่ขอบดำ ๆ ใต้ดวงตากลมโตเหมือนลูกพีชอันน่าดึงดูดของพ่อเขา เขาถอนหายใจออกมา

"ลูกถอนหายใจทำไม?" เจย์หั่นสเต็กอยู่ข้างหน้าเขา เขาถามโดยไม่ได้เงยหน้าไปมอง

เจนสันกล่าวอย่างเศร้าเสียใจ "คุณพ่อ เมื่อไหร่กันที่คุณพ่อทำตัวเหมือนคุณแม่ โดยการทำอาหารเช้ามากกว่าปกติ? มันเปลืองนะ"

เจย์ตะลึง 'โรสมีนิสัยแบบนี้เหรอ? นี่เธอก็ทรมานเพราะสูญเสียใครไป?'

'ไม่ มันไม่เหมือนกัน'

'ฉันแค่ทำมันแค่วันเดียว ในขณะที่เธอประสบกับมันมาห้าปีแล้ว'

ในตอนนั้นเอง หัวใจองเจย์ก็เกิดรอยกระเพื่อมเล็ก ๆ ขึ้นมา

"เจนส์ บอกคุณพ่อ ลูกชอบร็อบบี้น้อยไหม?" เจย์มองไปที่จานอาหารที่เพิ่มเข้ามาแล้วถาม

เจนสันพยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นท่ามกลางท่าทางอันเย็นชาของเขา "ชอบ"

"ลูกคิดว่าเขาเป็นยังไง?" เจย์สงสัย ตั้งแต่ที่เจนสันเกิด เจนสันมักจะทำตัวเหมือนเขาแข็งแกร่งที่สุดในโลกเสมอ เขาไร้ซึ่งอารมณ์ เขาไม่สนใจอะไรเลยในโลกนี้

เจนสันคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกมาอย่างจริงจัง "ผมไม่รู้ แต่ผมไม่มีเหตุผลที่จะไม่ชอบเขา ไม่ใช่ว่าการไม่ชอบเขาเท่ากับไม่ชอบตัวเองเหรอ?"

เจย์ตะลึง

สไตล์การตอบแบบนี้นั้นสมกับเป็นเจนสันมาก แต่บางคำเองก็ดูไม่ค่อยสมกับเป็นเจนสันเช่นกัน