บทที่ 99

โรสมองเขา เธอจ้องเขาอย่างว่างเปล่า

เขาไม่มีทางยอมแต่งงานกับเธอใหม่แน่

เขาสนใจแค่ต้องการจะเอาร็อบบี้น้อยกลับไป

มันเป็นเพราะว่าเขาไม่อยากดูเป็นคนไม่ดีในสายตาของเด็ก ๆ เขาจึงโยนปัญหามาให้เธอแทน

เขาคิดว่าโรสนั้นอ่อนแอและต้องยอมเขาอย่างแน่นอน

แต่ด้วยความไม่คาดคิด โรสกล่าวอย่างชัดเจน "ท่านอาเรส ห้าปีก่อน ฉันเริ่มคิดที่จะยอมแพ้ในการเลี้ยงดูลูก ๆ ฉันจะไม่มีทางทำอะไรโง่ ๆ แบบนั้นอีก"

เจย์มองโรสด้วยความดูหมิ่น เขาเน้นทุกคำพูดต่อมา "อาเรสก็ยังเป็นอาเรส อาเรสทุกคนต้องอยู่ด้วยกัน"

ทั้งสองมองจ้องหน้ากัน ด้วยความหัวรั้นและไม่ประนีประนอม

หลังจากพักใหญ่ เจย์จึงหันสายตาไปหาเด็ก ๆ แล้วถามเสียงอ่อน "งั้น คนไหนอยากจะไปกับคุณพ่อคืนนี้?"

ไม่ต้องสงสัย คำพูดเหล่านั้นถามกับร็อบบี้น้อยและเจนสัน เซ็ตตี้นั้นกำลังมีน้ำตาอยู่ที่มุมห้อง

ร็อบบี้น้อยนั้นกุมมือของโรส เขาได้เห็นว่าแม่ของเขานั้นดูหมดหนทางขนาดไหนเมื่อพ่อกับแม่ทะเลาะกัน ดังนั้น เขาจึงเลือกที่จะอยู่ข้างแม่ของเขาในครั้งนี้

เจนสันมองดูท่าทางผิดหวังของพ่อเขา เขาถอนหายใจกับตัวเอง แล้วเดินไปหาเจย์ เจนสันจับมือของเจย์แล้วกล่าว "คุณพ่อกับคุณแม่ ร็อบบี้น้อยกับผมจะอยู่กับทั้งคู่ แบบเมื่อก่อน"

ในทันใดนั้น เจย์ก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเจนสันถึงดูผิดปกติไม่กี่วันก่อน เปลี่ยนไปมาระหว่างพูดเก่งกับเงียบขรึม มันไม่ใช่เพราะเขามีสองบุคลิก แต่เป็นเพราะเขาสลับตัวกับร็อบบี้น้อย

เขาจะไม่ตำหนิเด็กทั้งสองที่ทำเรื่องนี้

อย่างไรก็ตาม เจย์ปฏิเสธคำของเจนส์ "เจนส์ ลูกกับร็อบบี้น้อยเป็นพี่น้องกัน คุณพ่อจะไม่ปล่อยให้พวกลูกแยกกันนาน"