บทที่ 1015

แองเจลีนดึงมือเขามาไม่บอกกล่าว ก่อนวางมือเขาลงบนแป้นเปียโนตรงหน้าเธอ มือเล็กของเธอวางทับนิ้วของเขาก่อนกดลงบนแป้น ทำให้เกิดเสียงที่ออกมาจากใจ

แองเจลีนร้องเพลง The Soul Of The Sun Never Sets ให้เขาฟัง

เขาเป็นคนแต่งเนื้อเพลงนี้ตอนที่ก่อตั้งแกรนด์ เอเซีย เพื่อย้ำเตือนตัวเองว่าเขานั้นอยู่บนจุดสูงสุดแล้ว

‘เมื่อฉันยังเยาว์ ฉันฟันฝ่าอุปสรรคขวากหนาม

‘ล่องไปไกลนับพันไมล์

‘เพื่อพาเธอไปสู่เกียรติสูงสุด

‘และกลับมาพร้อมหัวใจเยาว์วัย

คลื่นอารมณ์พุ่งอยู่ในใจ เมื่อเจย์ฟังเพลงนี้ เมื่อคิดถึงความรู้สึกด้านลบที่เขามีก่อนหน้านี้ก็รู้สึกว่ามันแปลกประหลาดสิ้นดี

เขากังวลและสิ้นหวังเพียงเพราะว่า เขาไม่แข็งแกร่งพอ

ถ้าเขาเป็นเหมือนชายหนุ่มในเพลงที่สามารถฝ่าฟันอุปสรรคทั้งปวง แข็งแกร่ง และรู้สึกถึงความทะเยอทะยานอันแรงกล้าของตัวเอง เขาก็คงจะมีความสุข

แองเจลีนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ถ้าคุณร้องเพลงนี้เอง คุณก็จะพบพลังแข็งแกร่งสะเทือนโลกได้ที่ซ่อนตัวอยู่”

เจย์นึกภาพตนเองถือกีตาร์และเล่นเพลงที่แสนดุเดือดนี้ ทันใดนั้นเขาก็พบว่ามันช่างยากจะจินตนาการ

“ผมเป็นแค่คนน่าเบื่อที่ไม่มีงานอดิเรกพิเศษอะไร” เขายิ้มเหยียดตัวเอง

ทันใดนั้น แองเจลีนก็เข้าใจ เธอร้องออกมา “ฉันว่าฉันรู้เหตุผลที่คุณดูหม่นเศร้าแล้ว”

เจย์ตะลึง

ไม่มีทางหรอกน่า?

ขนาดตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่าทำไมเขาถึงใช้ชีวิตน่าเบื่อแบบนี้

แองเจลีนจับมือเขาอย่างตื่นเต้น “เพราะว่าคุณยังไม่เจอสิ่งที่คุณหลงใหลยังไงล่ะคะ คุณก็เลยไม่สนใจอะไรเลยสักอย่าง”