บทที่ 1016

เซ็ตตี้น้อยโผล่หน้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส “คุณเบ็นคะ แม่ให้หนูมาบอกว่าถึงหนังสือจะสนุกขนาดไหนแต่คุณก็ต้องใส่ใจเรื่องท้องไส้ด้วย ได้เวลาอาหารกลางวันแล้วค่ะ”

เจย์ยืนขึ้น ตอนนั้นเองที่เขารู้สึกได้ว่า ตัวเองหิวจัด แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังรู้สึกว่า มันไม่สุภาพเหมาะสมที่จะทานอาหารที่บ้านนายจ้าง

ขณะที่เขากำลังลังเลใจว่าจะขอตัวอย่างไรดี เซ็ตตี้น้อยก็วิ่งเข้ามาลากดึงชายร่างสูงไปที่โต๊ะอาหาร

“วันนี้คุณต้องอยู่ทานข้าวกับเรานะคะ คุณเบ็น”

แองเจลีนเองก็ขอร้องเขา “อยู่ทานเถอะค่ะ”

เมื่อเจย์มองดูเมนูอาหารยั่วน้ำลายทั้งหลาย เขาก็รู้สึกอยากอาหารอย่างมาก “ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะครับ คงจะไม่สุภาพถ้าผมจะปฏิเสธคำเชิญของคุณ”

เขานั่งลงข้างแองเจลีน

ระหว่างมื้ออาหาร เพราะอาการทางสายตาของแองเจลีน เขาจึงตักอาหารใส่จานให้เธออย่างเป็นสุภาพบุรุษรวมถึงคอยถามเธออย่างใส่ใจ “ไม่ทราบว่าคุณชอบทานอะไรเหรอครับ?”

แองเจลีนตอบ “ฉันทานได้หมด ไม่เลือกค่ะ”

จากนั้นเธอก็ถามเขา “หนังสือสนุกไหมคะ?”

เจย์ตอบอย่างจริงใจ “ครับ มันดีมากเลย”

จากนั้นเขาก็จ้องมองเธออย่างสงสัย “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมชอบอ่านหนังสือแบบนี้?”

แองเจลีนยิ้ม เธอจะไม่รู้งานอดิเรกของเขาได้อย่างไรในเมื่อเธอโตขึ้นมากับเขา?

“พวกผู้ชายก็ชอบอะไรที่น่าตื่นเต้นแล้วก็ท้าทายแบบนี้กันไม่ใช่เหรอคะ?”

เจย์ก็เสียความมั่นใจนิดหน่อย อ้อ มันก็แค่การเดาส่ง ๆ สินะ

เซ็ตตี้น้อยยิ้มหวานเมื่อเห็นบรรยากาศสุขสันต์กลมเกลียวระหว่างพ่อและแม่ของเธอ

หลังอาหารเที่ยง เจย์ก็กล่าวอำลาแองเจลีนและเอ่ยปากขอ “ขอผมยืมหนังสืออาณาจักรแฮกเกอร์สักสองสามวันได้ไหมครับ?”

แองเจลีนหัวเราะ “ถ้าคุณชอบ ฉันยกให้เลยค่ะ ถือว่าเป็นของขวัญจากฉัน หนังสือนี่อยู่กับฉันก็เป็นแค่ของตกแต่งเท่านั้น”