บทที่ 1017

นอกจากแค่การไม่ได้นอนห้องเดียวกันแล้ว เรื่องอื่นเบ็นก็ถือว่าสมบูรณ์แบบ

เมื่อเทียบกันแล้วชายตรงหน้าเธอทั้งไปกินดื่ม เที่ยวผู้หญิง ติดการพนัน เมื่อใดที่เขาเสียพนันก็จะมาทุบตีเธอ ตอนนั้นเธอคงตาบอดถึงได้ยอมแต่งงานกับเขา

“นายกลับมาทำไม?” เธอถามอย่างเย็นชา

ชายคนนั้นเอามือบีบคางเธอแน่นเหมือนคีม ก่อนพูดอย่างดุร้าย “เธอไม่อยากเจอฉัน เพราะฉันไปเข้าคุกมาใช่ไหม มาริลิน?”

ชายคนนั้นผลักเธอติดกำแพงหมู่บ้านด้วยความโกรธก่อนทาบร่างกับตัวเธออย่างหยาบช้า “บอกมาสิ เธอรักไอ้เจ้าคนเถื่อนที่เธอไปเก็บมาไหม?”

เมื่อมาริลินไม่ตอบ ชายคนนั้นก็ถกกระโปรงเธอขึ้นอย่างฉุนเฉียว

มาริลินขู่ฟ่อ “นายบ้าหรือไง? รู้ไหมว่านี่มันที่ไหน? นายกล้าดียังไง…”

“ฉันก็จะทำเรื่องอย่างว่ากับผู้หญิงของฉัน มีปัญหาตรงไหน?”

เมื่อการกระทำนั้นจบลง มาริลินก็ทรุดลงบนร่างเขา

เขาบีบใบหน้าสวยงามอ่อนนุ่มของเธอด้วยความพอใจ “มาริลิน เธอเป็นของฉัน เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น ฉันไม่สนว่า เธอจะมีความรู้สึกกับหนุ่มหล่อนั่นไหม ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว เธอต้องเลิกกับมันให้เด็ดขาด ฉันจะพาเธอไป”

มาริลินไม่อยากใช้ชีวิตอยู่กับชายคนนี้แม้เพียงสักวัน แต่เมื่อคิดว่าชายคนนี้จะทำชีวิตแสนสุขที่เธอหวังไว้พังเพราะเธอเองก็ไม่ใช่ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเบ็น ทำให้เธอเห็นแก่ตัวขึ้นมา

“ฉันยังไปกับนายไม่ได้ เคน หลังจากที่ฉันพาเบ็นกลับมาก็หลายปีแล้ว ฉันทำงานหนักดูแลเขาและก็ทำให้เขาชอบฉันขึ้นมาบ้าง ตอนนี้เขาสามารถหาเงินได้ หาเงินได้มากมายเลย ถ้าตอนนี้ฉันทิ้งเขาไปก็ขาดทุนแย่สิ ใช่ไหม?”

ชายหนุ่มหน้าบูดบึ้ง “ใคร ๆ ในหมู่บ้านชาวประมงก็รู้กันทั้งนั้นว่าหมอนั่นมันตัวไร้ประโยชน์ ทำงานใช้แรงหรืองานสกปรกก็ไม่ได้ แต่ผมได้ยินมาว่าไอ้ขยะนั่นหน้าตาหล่อมากจนดาราหลายคนเทียบไม่ติด เธอก็เลยชอบมันใช่ไหมมาริลิน?”

“ถ้าเธอทรยศฉัน ฉันจะส่งเธอไปลงนรกแน่”

มาริลินรู้ถึงความทุกข์ระทมของการโดนทำร้ายจากชายคนนี้ เธอตอบอย่างเร็วว่า “ฉันไม่ได้ชอบเขา เขามีบางอย่างผิดปกติเพราะฉะนั้นเขาอยู่กับฉันเหมือนสามีภรรยาทั่วไปไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“พูดจริงเหรอ?”