บทที่ 1018

แววตามาริลินนั้นไม่ยินยอม ไอ้เลวนั่นไม่คิดเหลือเงินไว้ให้เธอสักแดง

เขาคิดว่าเธอกับเบ็นจะอยู่กันยังไงถ้าไม่มีเงินเหลือเลยสักเหรียญ?

ถึงจะเป็นอย่างนั้น เจย์ก็ยังดูสบาย ๆ ไม่เครียด และพูดด้วยเสียงอ่อนโยน “คราวหน้าอย่าลืมแจ้งอายัดบัตรทันทีที่รู้ว่าทำหายนะ”

มาริลินพยักหน้า “ค่ะ”

ตอนนี้ไทเกอร์ก็เอามือลูบท้องพร้อมร้องออกมา “แม่ครับ ผมหิวข้าว”

มาริลินเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหลังจากที่เธอเสียการ์ดไป พอได้ยินลูกร้องไห้เธอก็ตบหัวเขาอย่างหงุดหงิดพร้อมดุ “ทนเอาสิ”

ตอนนั้นเองที่เจย์ได้รู้ว่าพวกเขาไม่ได้กินอะไรเลย

เขาลุกขึ้นและเดินเข้าครัว พยายามอดกลั้นความคลื่นเหียนไว้เมื่อเห็นคราบน้ำมันบนเตา เขาทำซุปให้ทั้งสองคน คนละชาม

มาริลินจ้องมองแผ่นหลังทรงเสน่ห์ชวนฝันของเจย์ขณะที่เขาเคลื่อนกายไปมาอยู่ในครัว ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความหลงใหล

ไม่ว่าจะด้านรูปลักษณ์หรือนิสัย ชายคนนี้ก็ดีที่สุดในโลก

ในเมื่อพระเจ้าส่งเขามาให้เธอแล้ว เธอก็ไม่มีเหตุผลจะปล่อยเขาหลุดมือไป!

ซุปเห็ดไก่เข้มข้นสองชามเตรียมเสร็จในเวลาไม่ถึงอึดใจ

เจย์วางซุปลงบนโต๊ะอาหารและลูบหัวไทเกอร์เบา ๆ “นี่ไงครับ ลูกทานเลย”

ไทเกอร์ผละจากมือแสนอบอุ่นของเขา และรีบไปนั่งข้างแม่

มือเจย์ลอยค้างอยู่กลางอากาศพร้อมความผิดหวังฉายแวบในแววตา เขาไม่สนิทสนมกับลูกของตัวเองอาจจะเพราะว่าเขาไม่ได้มอบความรักให้ลูกมากพอในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

เมื่อมาริลินเห็นว่าเจย์ดูผิดหวังแค่ไหน เธอก็ตบหัวไทเกอร์และดุเขา “ทำไมถึงวิ่งหนีมาล่ะ? พ่อเขาจับลูกก็เพราะเขาอยากแสดงให้เห็นว่าเขาชอบลูกนะ”

เจย์ขมวดคิ้วก่อนตะโกน “อย่าทำให้ลูกกลัวสิ เรายังมีเวลาอีกมากในอนาคตที่จะใกล้ชิดกัน”

มาริลินยิ้มพร้อมพยักหน้า “ค่ะ”