บทที่ 1047

”คุณเบ็น ท่านประธานเซเวียร์โทรมาให้แจ้งคุณว่า ท่านแต่งหน้าเรียบร้อยและกำลังรอคุณอยู่ที่ชั้นล่างครับ” เกรย์สันบอก

“อืม” เจย์พยักหน้ารับและเดินออกไปด้านนอก

ที่ประตูทางเข้าของแกรนด์เอเซีย

รถเฟอร์รารี่สีแดงจอดอยู่ตรงประตูทางเข้า กระจกรถลดลงและมองเห็นแองเจลีนนั่งเงียบ ๆ ที่เบาะหลัง

เธอใส่ชุดเดรสทรงหางปลาทำจากผ้าลูกไม้สีเขียว ช่วงตัวเสื้อรัดรูปและออกแบบตัดเย็บให้โปร่ง ซึ่งยิ่งเสริมเพิ่มความงามของเธอให้มากขึ้น

เมื่อเจย์เดินเข้าไปหา เขาก็เห็นเธอนั่งเงียบ ๆ อยู่ที่เบาะหลัง ใบหน้าด้านข้างของเธอแม้ดูห่างเหินแต่ก็อ่อนโยน หลังจากที่ล้างการแต่งหน้าแบบเข้ม ๆ ออกไป ผิวเธอก็ดูขาวกระจ่าง แม้ว่าเธอจะแต่งตาแนวสโมกกี้และทาลิปสีสด ก็ยังไม่สามารถกดข่มความงามของเธอได้

ว่าแต่ทำไมการแต่งตัวของแองเจลีนถึงดูคุ้นตานักนะ?

เมื่อเจย์ก้าวเข้าไปนั่งด้านหลัง เขาก็หันหน้ามามองแองเจลีน พูดจาอย่างไม่รักษาน้ำใจว่า “ไก่งามเพราะขน คนงานเพราะแต่งจริง ๆ “

แองเจลีนบุ้ยปาก “ฉันสวยมาตั้งแต่เกิดแล้วย่ะ”

ตอนนี้เมื่อมองใบหน้าด้านข้างที่นิ่งสงบของเธอใกล้ ๆ เจย์ก็อดแปลกใจไม่ได้ “คุณดูคล้ายเพื่อนของผมคนหนึ่งมาก”

แองเจลีนแอบกลั้นหายใจ

เพื่อนที่เขาพูดถึงน่าจะเป็นตัวเธอเองตอนที่ตาบอดและไม่แต่งหน้าสินะ?

แองเจลีนนั้นสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละ เมื่อคุณแต่งเรื่องโกหกใหญ่โตขึ้นมา คุณก็ต้องสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาอีกมากมายเพื่อปกปิดเรื่องนั้นไว้

เจย์นั้นเกลียดมากเวลาที่มีคนโกหกหลอกลวงเขา ถ้าเธอบอกเขาตอนนี้ว่า เธอโกหกเขา รับรองว่าเขาต้องโมโหเดือดแน่นอน

แองเจลีนนวดหว่างคิ้วของเธอ คงจะดีกว่าถ้ารอให้ความจำเขากลับคืนมาเพราะอย่างน้อยตอนนั้นถึงแม้จะโกรธมากแต่เขาก็คงอภัยให้เธอ

“คุณคงพูดถึงลูกพี่ลูกน้องของฉันสินะ? เราสองคนรูปร่างหน้าตาคล้ายกันมากแต่เธอเป็นแนวน่ารักใส ๆ มากกว่า ส่วนฉันเป็นแนวดุดัน ไม่เกรงใจใคร เสน่ห์เหลือล้น แล้วก็ดูแมน ๆ มากกว่า”

แองเจลีนอธิบายแบบเจื่อน ๆ

ใบหน้าหล่อเหลาของเกรย์สันบิดเบี้ยวอย่างไม่น่าดู

สรุปว่าท่านประธานเซเวียร์ก็รู้จักบุคลิกของตนทั้งสองด้านที่ต่างกันสุดขั้วเป็นอย่างดีสินะ?

“อ้อ พวกคุณเป็นญาติกันนี่เอง” เจย์ตอบ ดูท่าทางกระจ่างใจ