บทที่ 105

รอยอันแทบไม่เชื่อสิ่งที่เขาเพิ่งเห็น เขาไม่ดคยคิดว่าโรสจะสามารถเปลี่ยนไปเป็นคนละคนขนาดนี้ ในอดีต เธอจะทำแค่ร้องไห้เงียบ ๆ ไม่ว่าพวกเขาจะรังแกเธอยังไง

อย่างไรก็ตาม วันนี้เธอไม่เพียงไม่แสดงความเคารพ แต่เธอยังกล้าทุบตีแม่เลี้ยงของเธออีกด้วย

"โรส ลอยล์ นี่แกจะต่อต้านเหรอ?!" รอยอันหยิบเอกสารปึกหนึ่งขึ้นจากโต๊ะ หวังจะปามันใส่โรส

โรสไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย ดวงตากระหายเลือดของเธอจกจ้องไปที่รอยอัน "ถ้าคุณกล้าแตะต้องแม้แต่ปลายนิ้วของฉันในวันนี้ ฉันจะประกาศเรื่องนี้ออกไป แล้วตัดความสัมพันธ์ทุกอย่างกับตระกูลลอยล์ ฉันจะนั่งดูแกรนด์เอเซีย เข้าเทคโอเวอร์ ลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์ ฉันจะรอดูว่าพวกคุณจะเปลี่ยนจากคนร่ำรวยงี่เง่ากลายเป็นขอทานยังไง ฉันจะได้เห็นพวกคุณทั้งหมดใช้ชีวิตต่ำต้อยเหมือนที่ฉันใช้มาตลอด..."

เอกสารในมือของรอยอันร่วงลง เขาเคยชินกับชีวิตร่ำรวยและได้รับความเคารพจากคนหมู่มาก เขายอมตายดีกว่ายอมกลับไปใช้ชีวิตยากจน

"โรส ฉันเป็นพ่อแกนะ นี่แกจะยืนดู ลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์ ที่ฉันเพียรทำงานสร้างมาถูกทำลายไปแบบนี้เหรอ?"

ริมฝีปากของโรสเผยอยิ้มขึ้น ในเมื่อตระกูลลอยล์อยากลากเธอจมโคลน เธอก็จะใช้ป้ายหลุมศพของลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์ เป็นบันไดให้เธอก้าวข้าม

"ฉันช่วยคุณได้ แต่ภายใต้ข้อแม้เดียว" โรสกล่าว

"ข้อแม้อะไร?"

โรสตวัดสายตาเย็นยะเยือกไปที่แม่เลี้ยงของเธอ เธอไม่มีทางให้อภัยกับสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้ทำต่อโรส ลอยล์คนเดิมแน่

"อย่างแรกเลย ให้เธอมาขอขมาฉันแล้วสารภาพความผิดที่ทำไป"

"เป็นไปไม่ได้ โรส ลอยล์ แกคิดว่าแกเป็นใคร?" แม่เลี้ยงของเธอตะโกน

"คุกเข่า" รอยอันสั่งภรรยาของเขา

แม่เลี้ยงของโรสมองสามีของเธอที่มักจะฟังเธอเสมอย่างไม่เชื่อ เธอตะโกนเสียงดัง "ฉันไม่มีทางยอมคุกเข่าให้นังแพศยานี่หรอก!" แทบจะในทันที เธอก็ดึงแขนของรอยอันแล้วขอร้อง "สามี คุณไม่เห็นเหรอว่าใครทำให้ตระกูลลอยล์ต้องตกต่ำ?"