บทที่ 106

โรสแสยะยิ้ม "นั่นแหละหนทางเดียว ถึงแมัเราจะเป็นคนตระกูลเดียวกัน เราก็ควรต้องสะสางปัญหาระหว่างเราให้ชัดเจน อีกอย่าง อย่ามาเรียกฉันว่าลูกนอกสมรส คุณเองรู้ดียิ่งกว่าใครว่ามันจริงหรือไม่จริง"

แม่เลี้ยงของเธอเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ดวงตาของเธอลุกเป็นไฟ

รอยอันกำลังระงับอารมณ์ของตัวเองจนใบหน้าเขาบิดเบี้ยวไปมา "แกจะยอมช่วยลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์ ได้รึยัง?"

โรสชะงักไปก่อนจะพูด "โอนกรรมสิทธิ์ของทั้งลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์ เป็นชื่อของฉัน ในอนาคต พวกคุณทุกคนจะไม่มีสิทธิ์แตะต้องอะไรกับบริษัทไม่ว่ามันจะได้กำไรหรือขาดทุน ดีลไหม?"

รอยอันแข็งค้างไปเลย

"โรส ลอยล์ นี่แกต้องการจะฮุบ ลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์?" แม่เลี้ยงของเธอกล่าวลอดไรฟัน

โรสกล่าว "นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณต้องการเหรอ? ให้ฉันแบกภาระหนี้สินทั้งหมด? พวกคุณก็รู้นี่ว่าการที่ฉันฮุบ ลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์ ไปในเวลานี้เป็นการเดินหมากที่อันตรายและอาจจจบไม่สวยนัก มันก็แล้วแต่คุณแล้วว่าจะรับข้อเสนอฉันไหม"

"ฮ่าฮ่า" เสียงหัวเราะที่มีความเยาะเย้ยอยู่ดังมาจากชั้นบน

เธอคือน้องสาวต่างแม่ของเธอ ซิดนีย์ ลอยล์ เธอยืนอยู่ที่ราวบันได จ้องมองลงมาที่โรส เธอสวมชุดนอนสีแดงดูสวยงามพร้อมบุหรี่ในง่ามนิ้ว ผมหยักศกของเธอมัดเป็นก้อนอยู่บนหัว เธอดูมีสไตล์และหยิ่งผยอง

"โรส ลอยล์ หล่อนมันโง่และไม่รู้ความ นี่แกคิดจะเอา ลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์ ไปเป็นของตัวเองในขณะที่พวกเรากำลังเจอวิกฤตเหรอ?" ซิดนีย์จับราวบันไดแล้วเดินลงมาอย่างสง่างาม

เมื่อซิดนีย์ยืนอยู่หน้าโรส เธอก็พยายามจะตบโรส แต่โรสเร็วกว่ามาก เธอขับข้อมือของซิดนีย์ไว้

โรสกล่าวอย่างเย็นชา "น้องสาว นี่คือวิธีต้อนรับฉันกลับบ้านเหรอ? มารยาทเธอไปอยู่ไหนหมด?"

ซิดนีย์เยาะเย้ยกลับ "แล้วแกมีมารยาทนักรึไงตอนตบแม่ฉัน?"

"แม่ของเธอแย่งผู้ชายของคนอื่นแล้วกลายเป็นนายหญิงเสียเอง แม่เธอมีมารยาทมากเลยสินะ?" โรสยั่ว

ซิดนีย์สะเทือนใจมาก "แก..."

โรสสลัดแขนของซิดนีย์ออกอย่างดูถูก ก่อนจะหยิบทิชชู่มาเช็ดมือของเธอ

ซิดนีย์จ้องโรสด้วยความโกรธก่อนที่เธอจะเดินไปหารอยอัน

"พ่อคะ ลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์ กำลังอยู่ในจุดอันตราย แต่ถ้าเราให้ ลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์ กับหล่อน เราจะไม่เหลืออะไรเลย หนูมีวิธีช่วย ลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์ หนูรู้จักผู้ช่วยของท่านประธานแห่ง แกรนด์ เอเซีย เขาชื่อเกรย์สัน หนูจะขอร้องเขาแล้วพยายามพูดเรื่องดี ๆ ของ ลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์ กับนายท่านอาเรส หนูมั่นใจว่านายท่านอาเรสจะต้องปล่อยลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์ไป"

ซิดนีย์จ้องโรสตอนที่เธอกล่าว

"เมื่อเวลามาถึง หนูจะบอกนายท่านอาเรสเป็นการส่วนตัวว่า โรส ลอยล์ นั้นเป็นได้แค่หมาในตระกูลของเรา และเราก็เตะเธอออกไปนานแล้ว ตราบใดที่หนูอธิบายสถานการณ์กับนายท่านอาเรสอย่างชัดเจน เขาก็จะไม่ลงโทษ ลอยล์ เอ็นเตอร์ไพรส์ เพราะความผิดของโรส"

แม่เลี้ยงผู้ชั่วร้ายกล่าวเสริม "ถูกต้อง คุณสามี ซิดนีย์มีเหตุผลนะ นายท่านอาเรสคงยังไม่เข้าใจสถานการณ์ของตระกูลเรา เขาจึงได้โยนความโกรธมาใส่เรา ตราบใดที่เราบอกความจริงกับนายท่านอาเรส แล้วให้เขาดูประกาศทางกฏหมายว่าคุณตัดความสัมพันธ์กับโรสไปแล้ว ฉันมั่นใจว่านายท่านอาเรสจะต้องไม่ไร้เหตุผลจนเกินไป"

รอยอันลังเลหลังจากได้ยินแบบนั้น

เมื่อแม่เลี้ยงสังเกตการตอบสนองของรอยอัน เธอก็เยาะเย้ยโรส "โรส ลอยล์ ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้! คิดว่าพวกเราจะเอาตัวไม่รอดถ้าไม่มีแกรึไง?"

ซิดนีย์ก็ดูหมิ่นโรสเช่นกัน "คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมากนักรึไง? ฮึ่ม ฉันได้ยินมาจากเกรย์สันว่านายท่านอาเรสเกลียดแกเข้ากระดูกดำ ถึงขนาดว่าเขาไม่ยอมให้แกอยู่ในตระกูลอาเรสแม้ว่าแกจะให้กำเนิดลูกของเขาก็ตาม