บทที่ 112

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง โรสก็ยกเกี๊ยวหลายจานออกมา

โต๊ะทานอาหารสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ นั้นเต็มไปด้วยจานลายสิงสาราสัตว์แบบเด็ก ๆ มันดูเหมือนสวนสัตว์เลยทีเดียว

เจย์มองจานที่มีรูปมังกรตรงหน้าตัวเองด้วยความหงุดหงิด ทำไมเขาต้องมาใช้จานเด็กแบบนี้ด้วย?

เด็ก ๆ ต่างมีความสุขเมื่อได้รับช้อนส้อมของตัวเอง พวกเขาแตะจานด้วยตะเกียบและมีด

"นั่นเกี๊ยวเนื้อกับแครอทของโปรดของผม" ร็อบบี้น้อยดีใจมาก

"นั่นก็เกี๊ยวกะหล่ำปลีของโปรดหนู" เซ็ตตี้ก็ร่าเริงอย่างนุ่มนวลเช่นกัน

"และนั่นก็เกี๊ยวมันฝรั่งของโปรดผมเหมือนกัน" เจนสันก็กล่าวอย่างสุขุม

เจย์มองจานที่เต็มไปด้วยเกี๊ยวที่กึ่งทึบแสงแต่ก็ยังเปล่งประกาย จากผิวของมัน เด็ก ๆ จะสามารถมองเห็นไส้ในของมันได้เลย พวกเขาต่างคาดเดาไส้ของพวกมันอย่างอารมณ์ดี

เมื่อโรสนำจานเกี๊ยวใบสุดท้ายออกมา เจนสัน ผู้ซึ่งตอนแรกนั่งอยู่ข้างเจย์ ก็พลันลุกขึ้นแล้วออกจากที่ของเขา เขาไปหาโรสแล้วดึงมือแม่ของเขาแล้วพาเธอไปหาเจย์ "คุณแม่ นั่ง!"

ร็อบบี้น้อยเองก็เชียร์ "เยี่ยมเลย คุณแม่กับคุณพ่อนั่งด้วยกัน ครอบครัวของเรารวมตัวกันอีกครั้งแล้ว"

ประโยคที่ดูไม่ใส่ใจของร็อบบี้น้อย ทำให้ท่าทางของเจย์กลายเป็นเคร่งขรึม

การรวมตัวนี้อาจเป็นความฝันของเด็ก ๆ แต่ไม่ใช่ความฝันของเจย์แน่

โรสถอนหายใจเบา ๆ เธอเข้าใจถึงความปฏิเสธตัวตนของเธอในหัวใจเขา เธอเพียงแค่นั่งข้างเขาเพื่อเติมเต็มความต้องการเล็กน้อยของเด็ก ๆ

ตัวของเธอขยับออกห่างเจย์โดยไม่รู้ตัว เธอพยายามที่สุดที่จะกดความรู้สึกของเธอไว้

"คุณพ่อ นี่เกี๊ยวครับ" ร็อบบี้น้อยหยิบเกี๊ยวให้เจย์อย่างกระตือรือร้นแล้ววางมันลงบนจานของเขา

เจย์คีบเกี๊ยวขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจนักแล้วกัดคำเล็ก ๆ

ผิวนอกนุ่มนิ่มของเกี๊ยวที่ตัดกับกลิ่นหอมของเนื้อไส้ทิ้งรสหวานค้างอยู่ในคอของเขา นี่เป็นเกี๊ยวที่อร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมา

เจย์ตะลึงเล็กน้อย ทักษะการทำอาหารของโรสนั้นยอดเยี่ยม เธอสามารถทำวัตถุดิบธรรมดาออกมาเป็นอาหารที่ดีได้

ตอนแรกเขาต้องการจะกินเกี๊ยวเพียงไม่กี่ชิ้นเพื่อรักษาน้ำใจของเด็ก ๆ แต่มันจบลงที่เขากินมันเข้าไปหลายชิ้น

ร็อบบี้น้อยมองพ่อของเขาแล้วก็เกิดความคิด เขาแสยะยิ้มแล้วกล่าว "คุณพ่อ เคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับแม่ทัพหาน ซิ่น ที่จ่ายคำขอบคุณต่อคุณผู้หญิงสำหรับอาหารด้วยการมอบทองหมื่นชั่งให้เธอไหมครับ?"

เจย์แทบสำลักเกี๊ยวที่อยู่ในปาก เขาเลิกเปลือกตาขึ้นเพื่อมองร็อบบี้น้อย

'ฉันจะกินเกี๊ยวของโรสไปไม่กี่ชิ้น แต่เจ้าหนูนี่ต้องการจะปล้นฉันซะแล้ว!'

"เคย" เจย์พยักหน้าแล้วก้มหน้าลงไปกินเกี๊ยวของเขาต่อ เขาต้องการดูว่าเจ้าหนูคนนี้จะร่ายคำปรัชญาอะไรออกมา

ในตอนนั้นเอง เขาถึงขนาดคิดอคติว่ามันต้องเป็นเพราะโรสแน่ ที่เป็นคนทะลึ่งสอนให้ร็อบบี้น้อยพูดอะไรแบบนี้

โชคไม่ดีนัก ก่อนที่ร็อบบี้น้อยจะได้เริ่มกล่าว โรสก็สอนเขา "เราไม่พูดกันในเวลาอาหารและก่อนนอน"

ร็อบบี้น้อยหน้าบูดแล้วถอนหายใจ

'คุณแม่ใจดีเกินไป คุณพ่อก็เลยรังแกคุณแม่ได้ง่าย ๆ ไงล่ะ'

เจนสันมองที่ร็อบบี้น้อยที่กำลังไม่พอใจ เขาวางตะเกียบลง หยิบทิชชู่ขึ้นมา แล้วเช็ดปากอย่างสง่างาม เขาประกาศออกมาด้วยความจริงจัง "ผมกินเสร็จแล้ว"