บทที่ 113

”นี่นายต้องการพาร็อบบี้น้อยไปโฮไรซอน คอลเลอร์?" โรสถาม

เจย์พยักหน้า เขาคิดว่าโรสจะต้องทำให้เรื่องมันยุ่งยากแน่ แต่เธอพลันส่งกล่องเกี๊ยวให้เขา "มื้อเช้าวันพรุ่งนี้"

เจย์ตะลึงและไม่ทันคาดคิดว่าเธอจะยอมตกลงง่ายขนาดนี้

โรสมองสายตาที่สงสัยของเขาแล้วอธิบาย "อย่าตัดสินใจหัวใจของชายใดด้วยไม้วัดของตัวเอง ฉันจะไม่มีวันลากเด็ก ๆ เข้าไปในข้อพิพาทของเรา"

เจย์พยักหน้าเห็นด้วยที่พบได้ยาก "มันดีที่เธอคิดแบบนั้น"

โรสพูดไม่ออก เธอไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลย

แม้ว่าเจย์จะสำเร็จเป้าหมายของเขา แต่เขากลับไม่ได้มีท่าทางจะกลับไปเลย เขายังคงยืนอยู่ที่หน้าประตู มองโรส

"มีอะไรอีกรึเปล่า?" โรสถาม

เจย์ดูจะประมวลความคิดเป็นคำพูดลำบากในตอนที่เขาตอบ "ฉันพาเซ็ตตี้ไปด้วยได้ไหม?"

โรสลังเลเมื่อได้ยินแบบนั้น

เจย์ไม่รู้ว่าเซ็ตตี้นั้นเป็นลูกสาวของเขา และทัศนคติของเขาต่อเซ็ตตี้ก็เย็นชาและเมินเฉยต่อเธอเสมอ ที่เขาแสดงความรักต่อเซ็ตตี้ในคืนนี้บ้าง ก็เพราะร็อบบี้น้อยไม่อยากจากน้องสาวของเขาไป

ดังนั้น ถ้าเขาไม่พาเซ็ตตี้ไปด้วย เขาก็จะไม่สามารถพาลูกในไส้ของเขา ร็อบบี้น้อย ไปด้วยเช่นกัน

เจย์และเซ็ตตี้ต่างเป็นศัตรูตามธรรมชาติของกันและกันตั้งแต่แรกเห็น ไม่มีทางที่พวกเขาจะอยู่ด้วยกันอย่างสงบแน่

โรสหัวเราะคิกคัก เธอเดินไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วกล่าวกับเซ็ตตี้ "ที่รัก ลุงอาเรสอยากชวนลูกไปที่บ้านเขาเพื่อเล่น ลูกอยากไปไหม?"

หัวจิ๋ว ๆ ของเซ็ตตี้ส่ายไปมาไม่หยุด มือทั้งสองของเธอคล้องคอของคุณแม่ไว้แน่น "หนูไม่อยากจากคุณแม่ไป"