บทที่ 116

ร็อบบี้น้อยและเจนสันเดินไปหาพ่อของพวกเขา เจย์กล่าวกับพวกเขาอย่างจริงจัง "คุณแนนซี่เป็นผู้หญิงที่คุณพ่อเลือก ไม่มีประโยชน์ที่พวกลูกจะไม่ชอบเธอ เพราะคนที่จะขอเธอแต่งงานคือคุณพ่อ ไม่ใช่พวกลูก เพราะฉะนั้นก็หยุดเล่นแง่ได้แล้ว"

ร็อบบี้น้อยถามอย่างใสซื่อ "คุณพ่อ หลังจากแต่งงานกับเธอ คุณพ่อจะมอบพี่น้องชายหญิงให้เราเยอะเหรอ?"

เจย์ตอบอย่างไม่ลังเล "ไม่"

ร็อบบี้น้อยถามอีก "แล้วถ้ามีอุบัติเหตุเกิดขึ้นกับพวกคุณพ่อล่ะ?"

"จะไม่มีอุบัติเหตุแบบนั้น" เจย์ประกาศอย่างชัดเจน

น้ำตาไหลลงมาจากตาของร็อบบี้น้อย "นั่นไม่ใช่เรื่องที่รับประกันได้สักหน่อย เหมือนกับผมและเจนส์ คุณแม่บอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุที่พวกเราเกิดมาบนโลกนี้"

เจย์ตะลึง

ใช่ ตัวตนของทั้งเจนสันและร็อบบี้น้อยนั้นไม่ได้อยู่ในแผนของเขา ถ้าไม่ใช่เพราะโรสที่ใช้วิธีที่ทำให้เธอท้อง เขาจะไม่มีลูกชายที่ทั้งหล่อเหลาและน่ารักในตอนนี้

ในวันหนึ่ง ดวงตาที่เหมือนลูกพีชของร็อบบี้น้อย จะเติบโตจนดึงดูดทุกคนให้มองเขา ไม่เหมือนดวงตาของเจนสันและเจย์ และที่ทั้งเย็นชาและเฉยเมย อย่างไรก็ตาม เมื่อมองดวงตาที่เปียกปอนของร็อบบี้น้อยตอนนี้ มันทำให้ทุกคนที่เห็นเขาต้องการที่จะดึงร็อบบี้น้อยเข้ามาในอ้อมอก

"ทั้งคู่นั้นเกิดขึ้นมาเพราะอุบัติเหตุ แต่มันก็เป็นเรื่องน่าแปลกใจที่ดีสำหรับคุณพ่อ" เจย์กล่าวอย่างอ่อนโยน

ร็อบบี้น้อยสะอื้น "ในเมื่อคุณพ่อยอมรับว่าพวกเราเป็นผลมาจากอุบัติเหตุ คุณพ่อก็จะยอมรับพี่น้องชายหญิงที่เกิดมาจากอุบัติเหตุได้อีกเช่นกัน จากนั้น เจนสันและผมก็จะกลายมาเป็นเด็กที่ไม่ได้รับความรักจากพ่อ คุณพ่อ ทำไมคุณพ่อไม่ส่งผมกลับไปหาคุณแม่? อย่างน้อยผมก็รู้ว่าคุณแม่จะไม่แต่งงานใหม่และไม่หาพี่น้องให้เราเพิ่มอีก?"

เจย์กล่าวยืนยัน "เชื่อคุณพ่อ อุบัติเหตุแบบนั้นจะไม่เกิดขึ้น"