บทที่ 117

เจย์มองที่เจนสันแล้วเห็นสายตาที่บริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปนของเจนสัน เขาเลี้ยงเด็กคนนี้มาอย่างดีและรู้จักนิสัยของเจนสันดี นิสัยของเจนสันเหมือนเขา พวกเขาเย่อหยิ่ง พวกเขาจะไม่พูดเรื่องโกหกเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการแน่

เจย์กล่าว "แนนซี่ ไว้คุยเรื่องนี้วันหลังเถอะ ผมจะพาเด็ก ๆ กลับบ้านก่อน"

แนนซี่กัดริมฝีปาก ความพยายามของเธอกำลังถูกสูญเปล่าเพราะการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของร็อบบี้น้อย เธอรู้สึกไม่ยุติธรรมและท้อใจ

อย่างไรก็ตาม เธอไม่มีทางเลือกนอกจากยอมรับการตัดสินใจของเจย์ "เจย์ ฉันจะกลับบ้านก่อนนะคะ"

แนนซี่จากไปอย่างไม่เต็มใจนัก เมื่อเห็นท่าทางผิดหวังของเธอ ร็อบบี้น้อยและเจนสันก็รู้สึกผิด พวกเขาเป็นเพียงเด็กไร้เดียงสา

"พอใจรึยัง?" เจย์มองที่เด็กชายซุกซนทั้งสองพร้อมกอดอก เขาถามพวกเขาด้วยท่าทางโมโห

ร็อบบี้น้อยก้มหัวลงต่ำอย่างเชื่อฟังหลังจากที่รู้สึกตัวว่าได้ทำผิดไป เขามองที่พ่อของเขาเพื่อยอมรับการลงโทษ ไม่ว่าจะทางกายหรือคำพูด ด้วยความหม่นหมองอย่างมาก เขากล่าว "คุณพ่อ ผมผิดไปแล้วครับ"

เจนสันเป็นเด็กหัวรั้น เขารู้ว่าอะไรผิดอะไรถูก เขาไม่มีทางขอโทษถ้าเขาไม่รู้สึกว่าสิ่งที่เขาทำมันผิด เขาไม่ได้ใส่ร้ายแนนซี่ ดังนั้นเขาจึงมองพ่อของเขาด้วยความมั่นใจ "คุณพ่อ คุณพ่อปฏิเสธที่จะอยู่กับคุณแม่ได้ แต่ผมคงไม่หวังให้คุณพ่ออยู่กับคุณแนนซี่เหมือนกัน"

ร็อบบี้น้อยมองเจนสันอย่างเศร้าสร้อย เขาหัวรั้นและมั่นคงในความถูกต้อง "ไม่ คุณพ่ออยู่กับคุณแม่ได้เพียงคนเดียว"

ใบหน้าเย็นชาของเจนสันไร้ความรู้สึก แต่เขายืนอย่างมั่นคง "อะไรก็ได้ที่คุณพ่อจะมีความสุข"

ร็อบบี้น้อยร้อง "เจนสัน เราตกลงกันแล้วว่าเราจะทำให้คุณพ่อกับคุณแม่อยู่ด้วยกัน"

เจนสันตอบกลับ "คุณพ่อไม่ชอบคุณแม่ เราไปฝืนบังคับไม่ได้"