บทที่ 1161

ที่สนามฝึก

ร่างสมบูรณ์แบบของเจนสันยืนตรงตระหง่านขณะที่เขารออยู่อย่างเงียบ ๆ ให้บรรดาครูและนักเรียนมาถึง

แดน คัลเลนแหวกฝ่ากลุ่มนักเรียนเข้ามาในสนามฝึกซ้อม เมื่อเขาเห็นเจนสันยืนอยู่บนเวทีประลองเขาก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

“ลูกพี่อยากจะยื่นขอจบสำหรับเดือนนี้ ไหน ๆ เราก็ยกให้เขาเป็นลูกพี่แล้ว พวกเราก็ควรจะช่วยเขา”

“แล้วเราจะทำยังไง?” นักเรียนคนอื่นถาม

“ไม่เห็นต้องถาม เราก็จะยอมไม่สอบรอบนี้ลูกพี่จะได้ไม่ต้องเจอปัญหามาก แบบนั้นเขาจะได้เหลือแรงไว้สู้กับพวกครู” แดนตอบ

ไม่นานครูคอร์นีเลียสก็เข้ามาในสนามฝึกด้วยย่างก้าวที่หนักแน่นพร้อมไขว้มือไว้ด้านหลัง

จังหวะนั้นเอง สนามฝึกก็พลันเงียบสงบ

ครูคอร์นีเลียสมองบรรดาเด็กนักเรียนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งผู้ชมและถามอย่างสงสัย “ทำไมไม่ไปสู้กันล่ะ?”

พวกนักเรียนนั้นกระตือรือร้นเพราะฉะนั้นพวกเขาน่าจะอยากฉวยโอกาสนี้ไปประลองกับนักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดเพื่อที่จะพัฒนาทักษะการต่อสู้ของตน

บรรดานักเรียนต่างหัวเราะแหะ ๆ พร้อมส่ายหน้า พวกเขาโกหกและบอกว่า "ครูครับ เจนสันน่ะปีศาจชัด ๆ เทคนิคของเขาแข็งแกร่งเกินไป พวกเราจะไปชนะเขาได้ยังไง? เราเลยไม่ขึ้นไปให้ขายหน้าดีกว่า”

ครูคอร์นีเลียสถึงกับอึ้งไป “นี่พวกเธอถ่อมตัวกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?”

“ครูคอร์นีเลียส ครูไม่อยากจะขึ้นไปสู้กับเจนสันเหรอครับ? ลองคิดดูแล้ว เจนสันก็ตัวเล็กมาก ถ้าครูแพ้เขาก็คงจะน่าอายมากสินะครับ?” แดนกล่าวอย่างมีเจตนาแอบแฝง

ครูคอร์นีเลียสรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น “ฉันเข้าใจแล้ว เพราะว่าพวกเธอเห็นเจนสันเป็นลูกพี่แล้ว ดังนั้นก็เลยอยากช่วยเขาสู้กับฉันใช่ไหม?”

บรรดานักเรียน “...”

ครูคอร์นีเลียสยยิ้มและกระโดดขึ้นไปบนเวที