บทที่ 1162

”นายแพ้แน่เลย”

“เราควรจะไปจากที่นี่ไหม? ถ้านายแพ้คงน่าอายมากเลยลูกพี่ ยอมให้ครูชนะรอบนี้ไปแล้วเราก็ถอยเถอะ ดีไหม?”

แต่ตอนนั้นเองครูคอร์นีเลียสก็เตะเจนสันกระเด็นจากเวที ถ้าไม่เพราะว่ามีเชือกคอยรับอยู่เจนสันก็คงจะตกลงกระแทกพื้นไปแล้ว

ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็จะแพ้

เพื่อนร่วมห้องต่างก็มองเจนสันที่ตกลงมาต่อหน้าอย่างกระอักกระอ่วนและปลอบเขา “เจนส์ ถ้านายแพ้ก็ไม่เป็นไรหรอก ยังไงนายก็ยังเป็นลูกพี่ของเรา”

“ใช่ นายจะเป็นหัวหน้าของเราไปตลอดชีวิต”

ใบหน้าหล่อเหลาของเจนสันฉายแววมุ่งมั่น จากนั้นเขาก็บอกว่า “ใครบอกว่าฉันจะแพ้?”

ตอนนั้นเอง เขาก็ดึงเชือกอย่างแรงแล้วปาฏิหาริย์ก็เผยให้เห็น

เชือกทุกเส้นบนเวทีประลองสั่นไหว ก่อให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ ชั่วพริบตาครูคอร์นีเลียสก็ถูกเชือกมัดแน่นเหมือนไก่ย่างแถมลอยค้างอยู่กลางอากาศ

เจนสันเด้งตัวกลับเข้าสังเวียนอย่างรวดเร็วด้วยเชือกที่เคลื่อนที่พวกนั้น

บรรดาผู้ชมต่างก็ตะลึงอ้าปากค้าง

ไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงปรบมือก็ดังกึกก้อง

“ลูกพี่ชนะแล้ว”

“ลูกพี่วางแผนขุดกับดักจับครูคอร์นีเลียส ขนาดคนที่เคยผ่านสังเวียนมาก่อนยังคิดไม่ถึงว่าลูกพี่จะใช้เชือกของเวทีมาใช้ให้เป็นประโยชน์… ลูกพี่สุดยอดจริง ๆ”

ครูคอร์นีเลียสรู้สึกอับอายและไร้คำพูดเพราะโดนมัดไว้ “ปล่อยฉันลงเถอะ”

จากนั้นเจนสันก็ตัดเชือกปล่อยเขาลงมา

ครูคอร์นีเลียสหันไปมองเจนสันทันใด “ทักษะธรรมดาแต่ความคิดเยี่ยมยอด เธอชนะแล้ว ตอนนี้ก็ไปยื่นเอกสารทำเรื่องจบการศึกษาได้”