บทที่ 1166

ตอนนั้นเองจู่ ๆ ไทเกอร์ก็ร้องไห้ขึ้นมา “แม่จ๋า ผมอยากลงรถแล้ว ปล่อยผมลงนะ”

มาริลินมักจะไม่ค่อยมีความอดทนที่จะรับมือกับลูกของตัวเองอยู่แล้ว ยิ่งในสถานการณ์เช่นนี้ด้วยแล้ว เธอฟาดหัวเขาแล้วก็ด่า “แกจะร้องไห้ทำไมเนี่ย? แกห้ามร้องไห้นะ”

ไทเกอร์กลิ้งตัวออกจากอ้อมแขนเธอแล้วเข้าไปหาเจย์ “พ่อจ๋า”

มาริลินหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว เจย์นั้นไม่ใช่เบนผู้ที่อ่อนโยนใจดีที่พวกเขาเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเขายังรู้ด้วยว่าไทเกอร์ไม่ใช่ลูกของตน จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องใจดีกับเด็กชาย

ซึ่งก็เป็นอย่างที่คาด เจย์ตอบเขาด้วยสีหน้านิ่งเฉยว่า “กลับไปหาแม่ซะไป”

ไทเกอร์หวาดกลัวเมื่อได้เย็นเสียงเย็นชาของเขา แล้วยิ่งร้องไห้หนักขึ้น

เสียงร้องไห้จ้าของไทเกอร์ดังก้องไปทั่วรถ แล้วก็ทำให้ทุกคนที่โดยสารมาหงุดหงิด

จู่ ๆ เด็กหนุ่มคนนั้นก็ดึงไทเกอร์ไปหา “มานี่เถอะ พี่ชายจะเล่นกับนายเอง”

จากนั้นเขาก็ดึงนาฬิกาพกออกมาจากหน้าอกแล้วก็แกว่งไปมาหน้าไทเกอร์ ไม่นานไทเกอร์ก็เคลิ้มหลับไปเพราะการสะกดจิตของเด็กหนุ่ม

กลวิธีของเด็กหนุ่มคนนั้นทำให้เซร่าถึงกับตกใจจนพูดไม่ออก

เซร่าถามออกมาทันที “นายเป็นใครกันแน่?”

เด็กหนุ่มเอนตัวไปด้านหลังพิงศีรษะกับเบาะรถและหลับตาเพื่อพยายามสงบสติอารมณ์

เขาไม่มีความนับถือให้เซร่าเลยแม้เศษเสี้ยว

ยิ่งเขาเย็นชาไม่ใส่ใจเธอเท่าไร เซร่าก็ยิ่งหงุดหงิดมากเท่านั้น มันเหมือนกับว่าความเย็นชาของเด็กหนุ่มคนนี้ทำให้เธอคิดถึงใครบางคน… เจนสัน อาเรส

ถ้าเจนสันกลับมาตอนนี้ ต้องเป็นภัยต่อการประชุมผู้ถือหุ้นในวันมะรืนนี้อย่างแน่นอน

แต่เซร่าล้มเลิกความสงสัยนี้ไปอย่างรวดเร็ว