บทที่ 119

"ไม่มีปัญหาที่เงินแก้ไขไม่ได้" เฒ่าอาเรสกล่าวอย่างมั่นใจผ่านสาย

ตระกูลอาเรสไม่เคยขัดสนเงินตรา ดังนั้น ผ่านมาหลายรุ่น พวกเขาก็ยังคงทำตามกฏทองคำ

ไม่มีอะไรที่ยากเกินไปในโลกนี้หากจ่ายในราคาที่ถูกต้อง

อย่างไรก็ตาม ไม่กี่วันที่ผ่านมา เมื่อเจย์ใช้กฏนี้ เขาก็ถูกสาดชาใส่โดยเจย์และมีสภาพน่าสมเพชไปเลย

ดังนั้นเมื่อเฒ่าอาเรสบอกเรื่องกฏทอง เจย์จึงพบว่ามันช่างฟังดูเด็กน้อยและวัตถุนิยม

"พ่อ โรสไม่ได้ต้องการเงิน เธอต้องการลูกของเธอ" เจย์กล่าวกับเฒ่าอาเรสอย่างจริงจัง "ผมถึงได้ไม่มั่นใจว่าเด็กจะเข้าร่วมการสัมภาษณ์สื่อได้ไหมในวันพรุ่งนี้"

เฒ่าอาเรสเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด "เธอไม่ต้องการเงิน? ไม่เลว เธอเป็นผู้หญิงที่มีหลักการและความกล้า แต่เธอจะเอาอะไรมาต่อต้านตระกูลอาเรสของเราได้?"

เจย์ตอบ "ผมก็อยากรู้คำตอบเหมือนกัน" จากนั้นเขาก็วางสาย

หลังจากนั้นเขาก็สังเกตเห็นสายตาที่ทั้งเฉลียวฉลาดและเจ้าเล่ห์ของร็อบบี้น้อยที่มองมาที่เขา

สายตาของร็อบบี้น้อยมีความระวังและป้องกันปกคุลมอยู่

"คุณพ่อ นี่คุณพ่อพยายามจะฉกผมไปจากคุณแม่เหรอ? ผมจะบอกคุณพ่อให้นะ ผมจะไม่มีวันกลับไปตระกูลอาเรส ถ้าคุณพ่อและคุณแม่ไม่คืนดีกัน" ร็อบบี้น้อยกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ทุกรูขุมขนบนใบหน้าเจย์เหมือนถูกชะล้างด้วยอากาศหนาวเย็น ร็อบบี้น้อยกล่าวคำที่แน่วแน่แบบนั้นออกมาได้ยังไง?

"ทำไม?" หัวใจของเจย์ยังคงเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง แต่เขายังคงน้ำเสียงอบอุ่นไว้

ร็อบบี้น้อยกะพริบตาที่เจือหยดน้ำใส ๆ แล้วกล่าว "คุณพ่อ ผมขอโทษ ผมรู้ว่าคุณพ่อต้องเจ็บถ้าผมพูดออกไป แต่ผมจากคุณแม่ไปไม่ได้ เพราะผมต้องตอบแทนบุญคุณของคุณแม่ ตอนที่ผมอายุสามขวบ ผมเคยป่วยหนัก คุณแม่บริจาคเลือดจำนวนมากเพื่อช่วยผม"