บทที่ 120

การเปลี่ยนแปลงที่สั่นสะเทือนโลกได้เกิดขึ้นด้านนอกในขณะที่พวกเขากำลังทานมื้อเที่ยง

เมื่อเจย์และเด็ก ๆ ออกจากร้านอาหารพร้อมกับกล่องอาหาร เขาก็สังเกตเห็นแถวยาวของรถหรูที่จอดอยู่ด้านนอก เหล่าบอดี้การ์ดในชุดเรียบร้อยยืนด้วยความระวังเต็มที่อยู่ถัดไปจากรถเหล่านั้น

การตอบสนองแรกของเจย์หลังจากเห็นความเกินเหตุนี้คืออุ้มเจนสันขึ้นบนแขน

เจนสันไม่ชอบฝูงคน เขาต่อต้านการถูกแตะต้องจากคนแปลกหน้า นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมปู่ย่าของเจนสันจึงไม่ได้จ้างพี่เลี้ยงหรือคนขับรถให้หลานที่รักของพวกเขาแล้วไปรับส่งเขาเอง เหมือนคนธรรมดาทั่วไป

อย่างไรก็ตาม สมาชิกตระกูลอาเรสทั้งสี่รุ่นนั้นใช้ชีวิตอยู่ในบ้านเดียวกัน ปู่ย่าตายายของเจนสันและเจย์อาจใช้ชีวิตติดดิน แต่ทวดอาเรสและลูกของเขาอีกสามคนนั้นเป็นพวกที่หรูหราแบบสุด ๆ

เมื่อไหร่ที่พวกเขาออกมา มันจะตามมาด้วยขบวนรถยนต์หรูและบอดี้การ์ดนับไม่ถ้วนเสมอ บางครั้ง ถึงกับมีนักข่าวตามติดชีวิตพวกเขาไปด้วย ทำให้พวกเขายิ่งดูยิ่งใหญ่กว่าพวกราชวงศ์ด้วยซ้ำ

ทวดอาเรสนั้นอายุแปดสิบแล้ว แม้ว่าเขาจะดูเด็กกว่าอายุก็ตาม เขายังดูมีชีวิตชีวาแม้ว่าผมจะกลายเป็นสีขาวเงินไปแล้ว ดวงตาของเขายังคงเฉียบคมและดุดัน เขาดูอายุไม่มากไปกว่าหกสิบเสียด้วยซ้ำ

หลังจากที่ทวดอาเรสได้ออกมาจากรถ พยาบาลสาวสวยอายุน้อยสี่คนก็ตามดูแลเขา แม้ว่าการก้าวเดินของเขาจะมั่นคงในตอนที่เดินมาหาเจย์ก็เถอะ

ด้านหลังของเขาคือลูกชายทั้งสี่ เดินมาตามลำดับอายุ

ลูกชายคนโตคือพ่อของเจย์และปู่ของเจนสันและร็อบบี้น้อย เขาดูเป็นชายใจดีและมีเมตตา ไม่มีใครคาดคิดว่าชายชราที่ดูยิ้มแย้มและใจดีคนนี้คือคนเดียวกับที่นำธุรกิจของตระกูลอาเรสขยายไปสู่ต่างประเทศ

นายท่านชราแห่งอาเรสคนที่สองและสามนั้นมีลูกหลานเยอะที่สุด ลูกพี่ลูกน้องส่วนใหญ่ของเจย์นั้นมาจากสองครอบครัวนี้

เด็กของตระกูลอาเรสนั้นสืบสายเลือดอันเหนือชั้นของทวดอาเรสมา พวกเขาหลายคนมีตำแหน่งทางทหารใหญ่โตหรือแม้กระทั่งเป็นแพทย์ที่น่าทึ่ง

จากนั้น ก็เป็นลูกชายคนเล็ก เขาเกิดหลังจากที่ทวดอาเรสอายุได้หกสิบปี สิ่งทำให้เขาได้รับความรักส่วนใหญ่และได้รับการตามใจที่สุดในทั้งสี่คน

อาคนที่สี่ของเจย์นั้นเป็นเพลย์บอยร่ำรวยทั่วไป เขาไม่ทำงาน ทักษะที่เขาเก่งที่สุดคือหลีสาวไปเรื่อย