บทที่ 1191

ด้านนอกสวนบันทึกรัก มีรถหรูหราสองคันจอดอยู่ที่ชั้นล่างของลานจอดรถของสวน

โจเซฟินเดินออกจากรถมาพร้อมเคี้ยวหมากฝรั่งไปด้วย เธอสวมแว่นกันแดดและชุดเดรสแบบเซ็กซี่

เธอเดินก้าวย่างบนรองเท้าส้นเข็มและเลี้ยวไปที่รถโรลส์รอยซ์หรูสีดำที่จอดอยู่ด้านหลังเธอ เธอเคาะกระจกก่อนเรียก “พี่ชาย”

กระจกรถเลื่อนเปิดลงช้า ๆ เจนสันจ้องโจเซฟินโดยไม่พูดจาพร้อมใบหน้าเย็นชาดุจก้อนน้ำแข็งของเขา

“อืม” เขาขานตอบอย่างเจ้าเล่ห์

โจเซฟินคิดเอาเองว่าคนขับรถนั้นน่าจะเป็นเจย์เพราะว่านี่คือรถของเขา แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าเจนสันจะเป็นคนขับ

ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาได้เจอกันก็ตั้งสามปีมาแล้ว และเจนสันก็เปลี่ยนจากเด็กที่มีอาการออทิสติกมาเป็นหนุ่มน้อยหล่อเหลา โครงหน้าของเขาเริ่มฉายแววเสน่ห์ของเด็กหนุ่ม โดยเฉพาะรังสีของความเย็นชาห่างเหินที่เขามี เจนสันนั้นเหมือนถอดแบบออกมาจากเจย์เลย

โจเซฟินร้องออกมาอย่างประหลาดใจ “เจนสัน”

เจนสันขมวดคิ้วและตอบเบา ๆ “คุณยังตกใจง่ายเหมือนเดิมเลยนะ”

จากนั้นเขาก็ก้าวออกจากรถด้วยท่วงท่าสง่างามแล้วเดินไปที่ประตูทางเข้าวิลล่า

โจเซฟินอึ้งจนพูดไม่ออก

“เจ้าเด็กนี่หลอกฉันแถมยังมาว่าฉันอีกเหรอ? นี่มันจะเกินไปแล้วนะ”

โจเซฟินไล่ตามเจนสันจนทันแล้วคว้าหัวไหล่เขาไว้ ก่อนยิ้มแหย่เขา “ฟังนะเจนส์ ฉันได้ยินมาว่าแม่นายป่วยมาก นายต้องไม่ทำให้เธอโมโหนะ ตกลงไหม?”

เจนสันปัดมือโจเซฟินออกโดยไม่คำนึงถึงมารยาทก่อนยืนประจันหน้าเธอ เขาโตเร็วมากจนสูงกว่าโจเซฟินที่สูงห้าฟุตเจ็ดได้ อีกทั้งรังสีทรงอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขาก็สามารถบดขยี้โจเซฟินได้ในเสี้ยววินาที

“ต่อไปอย่ามาแตะตัวผม” เจนสันบอกอย่างจริงจัง

เจนสันไม่ชอบให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัวตั้งแต่เล็กแล้ว

แม้จะรู้ว่าเจนสันไม่ชอบ แต่โจเซฟินก็ยังเอื้อมมือออกไปหยิกแก้มเขาอย่างเจตนา “ฉันเป็นอาของนายนะ ทำไมจะจับไม่ได้ล่ะ?”

เจนสันเตะตัดขาเธอทำให้โจเซฟินล้มลงไปนอนพังพาบกับพื้น เธอทำหน้าบูดบึ้งพร้อมร้องออกมาอย่างเจ็บปวด