บทที่ 1232

”ก็ได้ 9.99 ล้านก็ได้”

เจย์ยังไม่ยอมจบเรื่อง “แล้วก็จากนี้ไปเลิกเรียกฉันว่านายท่านอาเรสได้แล้ว”

“แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ?” เจย์นั้นเรื่องเยอะเกินทน แต่เซย์นก็ทำอะไรไม่ได้

“พี่ใหญ่”

เซย์นทำตาโตแล้วโพล่งออกมาว่า “คุณอยากให้ผมเรียกว่าพี่ใหญ่เหรอ? คุณคิดว่ามันเหมาะสมเหรอไง? คุณลืมไปได้ยังไงว่าคุณเป็นสามีของน้องสาวผม?”

“แต่ตอนนี้นายเป็นสามีของน้องสาวฉัน”

เซย์นพูด “แต่คุณเป็นน้องเขยผมก่อน นั่นเป็นข้อเท็จจริงที่เปลี่ยนไม่ได้ ดังนันคุณควรเรียกผมว่าพี่ใหญ่”

เจย์จ้องเขา “แล้วนายจะทำยังไงถ้าฉันไม่ยอมเรียกนายว่าพี่ใหญ่?”

เซย์นสวนเขากลับด้วยประโยคเดียวกัน “ก็แล้วคุณจะทำยังไงล่ะ ถ้าผมก็ไม่ยอมเรียกคุณว่าพี่ใหญ่”

“ฉันก็จะไม่อนุญาตให้โจเซฟีนแต่งงานกับนาย” เจย์พูด

เซย์นทำตาโตเสียจนลูกตาแทบถลนออกจากเบ้า

ทั้งแองเจลีนและเจย์นั้นแต่งงานกันไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่มีลูกไม้นี้มาใช้เพื่อข่มขู่เจย์ได้อีก

เขาร้องออกมาอย่างโมโหเพราะว่าไม่มีทางเลือก “ผมไม่เคยเห็นใครหน้าหนาอย่างคุณมาก่อนเลย ก็ได้!”

เจย์นั้นไม่ใช่คนไร้เหตุผลแต่เขาก็เป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าเมื่อก่อน เซย์นนั้นเด็กกว่าเขาไม่กี่ปีแต่เจย์นั้นเป็นผู้ใหญ่มากกว่า เชื่อถือได้ และมีเสน่ห์ตั้งแต่ยังเด็ก เมื่อเขามองดูเซย์นอีกครั้งเขาก็อดไม่ได้ที่จะเห็นเซย์นเป็นเจ้าเด็กไม่เอาไหน ดังนั้นถ้าเจย์ต้องเรียกเซย์นว่า ‘พี่ใหญ่’ เขาก็คงฝืนทำแบบนั้นไม่ไหว

พอไม่มีอะไรจะให้เสียแล้ว เซย์นเลยเปลี่ยนใจไม่แอบหนีแต่หันกลับเข้าห้องไปทำเรื่องที่เขาและโจเซฟีนทำค้างเอาไว้

เจย์มองประตูที่ปิดสนิทนั้น ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

โทสะผุดขึ้นในใจของเขา เจ้าตัวร้ายเซย์นได้เปรียบไปสบาย ๆ เลย

เขาหวนคิดถึงว่าเขาต้องพยายามเก็บกดตัวเองไว้เพื่อที่จะรักษาชื่อเสียงของแองเจลีน

สีหน้าเจย์ดูมืดครึ้มยิ่งขึ้น เขากลับเข้าห้องนอนลงและหลับไปทันที

วันต่อมา