บทที่ 1231

ในใจของเซย์นโจเซฟินนั้นเป็นสาวน้อยร่ำรวยที่แสนเย่อหยิ่งทะนงตน รวมกับที่พี่ชายของเธอนั้นเป็นนายท่านหนุ่มที่ร่ำรวย เธอจึงเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้จักความเศร้าเสียใจหรือทุกข์ระทมแม้ว่าฟ้าจะถล่มดินจะทลายก็ตาม

เขาไม่รู้เลยว่าจะมีวันที่เธอดูถูกตัวเองแบบนี้

หัวใจเซย์นเจ็บปวดจนแทบบรรยายไม่ได้

กลายเป็นว่าที่จริงแล้วเธอนั้นเปราะบางมาก เธอคงเจ็บปวดแสนสาหัสจากสิ่งที่เขาทำกับเธอสมัยก่อน

เขากอดโจเซฟินแน่นและพูดพึมพำอย่างรักใคร่ “เราไม่ใช่เด็กกันแล้วนะโจเซฟิน อย่าทรมานตัวเองอีกเลย เราแต่งงานกันเถอะ”

โจเซฟินเงยดวงตาหงส์แวววาวฉ่ำน้ำตาของเธอขึ้นมา

ทันใดนั้นเธอก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อ…

เซย์นอึ้งไปเลย

“เธอจะทำอะไรน่ะโจเซฟิน? เรายังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะ”

“เรื่องนั้นไม่จำเป็นหรอก!”

เพื่อที่จะเข้าหาเซย์นโจเซฟินฟันฝ่าอุปสรรคขวากหนามมามากมาย ฝ่าทะเลทรายแห้งแล้ง บาดเจ็บ และเสียน้ำตา พิธีการต่าง ๆ นั้นไม่มีความหมายอะไร สิ่งที่สำคัญก็คือ พวกเขาสามารถอยู่ด้วยกันได้แล้ว

“แต่ฉันยังไม่ได้ขอแต่งงานอย่างเป็นทางการเลยนะ…” เซย์นอดคิดไม่ได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้คงไม่เหมาะ

“นั่นก็ไม่จำเป็น”

เซย์นอึ้งพูดไม่ออก “นี่เธอหื่นขนาดไหนกันเนี่ย?”

“ฉันหิวกระหายมาเกินสิบปีแล้วนะ นายคิดว่ายังไงล่ะ?”

“โอเค งั้นคืนนี้ฉันจะดับความกระหายให้เธอแล้วกัน” เซย์นพูด แสร้งทำท่าเหมือนตกเป็นเหยื่อทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายได้เปรียบ

จากนั้นเขาก็อุ้มโจเซฟินขึ้นและเดินมุ่งหน้าไปที่เตียงใหญ่

ห้องที่อยู่ถัดไป เจย์นั้นไม่ใช่คนที่สามารถนั่งเฉย ๆ ไม่ทำอะไรเลยได้ พอมีเวลาว่างเช่นนั้นเขาก็ขอยืมแล็ปท็อปของเจนสันมาและเริ่มที่จะกู้ข้อมูลของปีศาจ

ตอนที่เจย์ยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา ก็เป็นเวลาตีสามแล้ว หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าผู้หญิงของเขาลืมเขาไปเสียสิ้นหลังจากที่มีพี่เชอร์ลีย์ เจย์ก็ถอนใจ

จากนั้นเขาก็ปิดแล็ปท็อปและเดินไปที่ห้องนอนของพี่เชอร์ลีย์ แล้วแนบหูเพื่อฟัง แต่เสียงกระซิบกระซาบนั้นเงียบไปหมดแล้ว