บทที่ 1256

เมืองทางเหนือนั้นหนาว ดังนั้นเมื่อเซย์นอยากให้แองเจลีนดื่มด้วยกัน เจย์ก็ไม่ได้ห้าม เขาเพียงแต่เตือนแองเจลีนว่า “อย่าดื่มมากเกินไป เดี๋ยวจะเมาเอาได้นะ”

“อืม” แองเจลีนพยักหน้า

“แล้วคุณไม่ดื่มเหรอ?” แองเจลีนถามเจย์อย่างสงสัย

เจย์ก็อยากดื่มแต่ว่าเขาแพ้แอลกอฮอล์

อีกอย่างนี่เป็นอาณาเขตของพวกโลกาวินาศ เขาอยากจะทำให้สมองโล่งไว้ตลอดเวลาเพื่อที่ว่าเขาจะได้ปกป้องทุกคนที่นี่ได้

ขณะที่เซย์นและคนอื่น ๆ กำลังดื่ม เจย์ก็รื้อกระเป๋าของแองเจลีนอยู่ข้าง ๆ เขาถึงกับทำข้าวโอ๊ตให้แองเจลีน

โจเซฟินพูดอย่างอ้อน ๆ “พี่ใหญ่ ฉันก็อยากทานด้วย”

เจย์พูดกลับ “ให้ผู้ชายของเธอทำให้สิ”

เซย์นยืนขึ้นและบอกว่า “ผมจะทำให้เอง”

เมื่อเซย์นยกชามข้าวโอ๊ตมา โจเซฟินก็มองชามใหญ่เบ้อเริ่มนั้นอย่างอึ้ง ๆ

“นี่นายเห็นฉันเป็นหมูเหรอเนี่ย?”

เซย์นโอดว่า “ก็พอฉันใส่น้ำแล้วมันก็เหลวไป ฉันก็เลยเพิ่มข้าวโอ๊ตลงไปแล้วทีนี้มันก็แห้งเกิน สรุปก็เลยได้มาแบบนี้นี่แหละ”

เจย์จ้องมองถุงข้าวโอ๊ตเปล่า ตอนนั้นเองคนที่สูงส่งที่สุดในเมืองอิมพีเรียลนั้นเจ็บปวดมากจนครวญว่า “ฉันเอาข้าวโอ๊ตติดมาแค่นั้นแล้วนายก็ใช้จนหมดแบบนี้เนี่ยนะ?”

เซย์นขอโทษเหมือนเด็ก ๆ “ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ”

โจเซฟินทนเห็นเซย์นโดนทำโทษไม่ได้ เธอเลยบอกว่า “ฉันกินหมดน่ะ”

เจย์เดินหนีไป

อารมณ์ของเซย์นนั้นเปลี่ยนเร็วดุจพลิกหน้าหนังสือ เมื่อเจย์เดินจากไปเขาก็กลับมาเป็นคนไม่สนไม่แคร์อะไรเหมือนเดิม

“มาเถอะ ดื่มอีกหน่อย”