บทที่ 1257

เมื่อแองเจลีนได้ยินเซย์นและโจเซฟินร้องขอให้ช่วย เธอก็รีบยืนขึ้นและคำรามอย่างใจกล้า “ไม่ต้องกลัว มีฉันหนุนหลังทั้งคน!”

เมื่อเธอพูดจบ แองเจลีนก็รู้สึกว่าตัวเธอลอยขึ้นและไปนั่งอยู่บนตักใครสักคน มีแขนแกร่งกำลังโอบรอบกายเธอ

อ้อมกอดที่คุ้นเคยนี้ต้องเป็นเจย์บี้แน่นอน

แองเจลีนซุกหน้าเข้ากับอ้อมแขนของเขา

เจย์รู้สึกทั้งรักทั้งชังเธอ

“เธอหนุนหลังใครแน่?” เขาโมโหอย่างเห็นได้ชัด แต่น้ำเสียงของเขานั้นเหมือนความดุดันและเข้มงวดโดนกรองออกไป มันกลายเป็นคำพูดที่ดูไร้น้ำหนักและไม่ใส่อารมณ์แทน

“ฉันหนุนหลังเซย์นและโจซี่” แองเจลีนบอก

“งั้นใครจะหนุนหลังฉันล่ะ?” เจย์ถาม

แองเจลีนหยุดไปชั่วครู่ หัวสมองที่พร่าเลือนของเธอยังสามารถกลั่นกรองคำพูดได้ “ใครก็ตามที่กล้ามาแหย็มกับคุณ ฉันจะอัดให้เละเลย”

“แล้วถ้าเป็นเซย์นกับโจเซฟินล่ะ?”

เขารู้ดีว่าไม่ว่าอย่างไรเซย์นและโจเซฟินไม่มีทางทำอะไรเขาได้ แต่ว่าความรู้สึกไม่ยอมแพ้ของเขาอยากจะรู้ว่าสำหรับแองเจลีนแล้วใครสำคัญกว่า

แองเจลีนไม่ลังเล “เซย์นกับโจเซฟินกล้ารังแกคุณเหรอ?”

“อืม ตามปกติพวกเขาก็ไม่ทำหรอก แต่ถ้าเป็นสถานการณ์พิเศษก็อาจจะเป็นไปได้ ยกตัวอย่างเช่นตอนนี้พวกเขาดื่มเหล้าไป แล้วก็มาแกล้งล้อฉันไง” เจย์พูดด้วยน้ำเสียงมีแววเจ็บปวด

แองเจลีนโมโหขึ้นมาทันที “ใครกล้ามารังแกผู้ชายของฉัน? เจย์บี้ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะตีพวกเขาให้คุณเอง ฉันจะอัดให้เละจนโจซี่เองก็จำไม่ได้เลย”

เจย์พยักหน้าอย่างพอใจ “อืม”

อารมณ์ของเจย์ดีขึ้นเมื่อเขาชนะได้ในรอบนี้

บางคนเวลาเมาแล้วก็จะหลับไป แต่ว่าพวกพี่น้องเซเวียร์นั้นพฤติกรรมน่าเป็นห่วงมากเวลาเหล้าเข้าปาก