บทที่ 1262

เด็กหญิงไม่พูดอะไรอีก

ป้อมตระกูลยอร์กตั้งอยู่บนยอดเขา ทางด้านตะวันออกของประเทศพีชบลอสซั่ม

ทันทีที่เจย์และคนอื่น ๆ มาถึงตีนเขา คนคุมก็ยื่นหัวออกมาจากห้องบัญชาการและโบกมือบอก “หันหลังกลับไปซะ รถเคเบิ้ลเสียวันนี้แล้วก็ยังไม่ได้ซ่อม ขึ้นไปไม่ได้”

ดวงตาเหยี่ยวของเจย์มีแววหยัน เขาเดินไปหาคนคุมอย่างสง่า “รถเคเบิ้ลเสียเหรอครับ? งั้นก็ซ่อมเลยสิ”

คนคุมมองเจย์อย่างไม่ไว้ใจ “คุณรีบเหรอไง?”

เจย์พยักหน้า

“คุณคิดว่าจะขึ้นไปทำอะไรกัน? มีแต่หน้าผาทั้งนั้น ถ้าเกิดอุบัติเหตุตกลงมาก็กลายเป็นเศษเนื้อเท่านั้นแหละ”

เจย์จ้องคนคุมรถ “คุณดูเหมือนจะไม่อยากจะให้นักท่องเที่ยวขึ้นไปชมสถานที่ธรรมชาตินี่เลยนะ”

คนคุมยิ้มด้วยท่าทางรู้สึกผิด “พวกคุณตั้งหลายคนซื้อตั๋วขึ้นไปเที่ยวแบบนี้ มันก็ต้องดีกับคนในป้อมตระกูลยอร์กอยู่แล้ว ทำไมผมถึงจะไม่ยินดีล่ะ?”

เจย์บอก “ข้อแรก คุณบอกว่ารถเคเบิ้ลเสีย ตอนนี้คุณก็พยายามใช้หลักจิตวิทยามาหว่านล้อมให้เรากลับไป ผมบอกเลยนะว่าอย่ามาทำเราเสียเวลา เรามีเหตุผลที่ต้องขึ้นไปแล้วเราก็ต้องขึ้นไปวันนี้ด้วย”

คนคุมมองเจย์และบอกได้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป เขาดูเหมือนเป็นคนที่รับมือได้ยากดังนั้นจึงรีบบอกว่า “ถ้างั้นก็รอตรงนี้ ผมจะรายงานคนที่อยู่ข้างบนให้ซ่อมรถ”

“ดี”

คนคุมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเลขหมาย

เจย์ยังคงจ้องคนคุมเขม็งขณะที่คนคุมแอบชำเลืองมองมาทางเขาหลายรอบ เขาคิดว่าชายคนนี้น่าจะยอมถอยไปตอนที่คนอื่นกำลังจะโทรศัพท์ แต่ดูเหมือนชายคนนี้จะไม่รู้จักมารยาทเอาเสียเลย

สายโทรศัพท์ต่อติดภายใต้บรรยากาศกระอักกระอ่วน คนคุมกระแอมก่อนที่จะบอกว่า “เอ่อ… มีนักท่องเที่ยวสี่ห้าคนมาแล้วก็จะต้องขึ้นไปให้ได้วันนี้ คุณจะช่วยซ่อมรถเคเบิ้ลเร็วหน่อยได้ไหม?”

มีเสียงแหบพร่าดังมาจากปลายสาย “เฮอะ มีพวกไม่กลัวตายโผล่มาอีกแล้วเหรอ”