บทที่ 142

เจย์มองคนจองหองตรงหน้าแล้วคิดกับตัวเอง 'ในเมื่อเธอไม่อยากเป็นคนใช้ของฉัน ฉันก็จะหาทางทำให้เธอกลายเป็นคนใช้ของตระกูลอาเรสโดยไม่รู้ตัว'

"ครั้งหน้า ฉันจะกินอาหารกับเด็ก ๆ ฉันจะกินทุกอย่างที่เธอทำและจ่ายเงินให้ เงิน 20,000 ต่อเดือนฟังดูเป็นไง? เธอยังสามารถเพลิดเพลินกับสุดสัปดาห์และวันหยุดได้ เธอคิดว่ายังไง?" เจย์วางกับดักสำหรับเหยื่อของเขา

โรสคิด 'ฉันต้องทำอาหารให้เด็ก ๆ ทุกวันอยู่แล้ว มันไม่ได้ยุ่งยากที่จะทำมากกว่าปกติเพื่อเขาอกคน และฉันก็ยังได้เงินพิเศษอีก 20,000 ทำไมจะไม่เอาล่ะ?

"ดีล" โรสหยิบจานของเจย์ไปอย่างอารมณ์ดี

แผนการสำเร็จภายใต้ดวงตาของเจย์

คืนนั้นเอง เจย์ไปที่ห้องทำงานของเขาพร้อมถือเอกสารไปด้วย เมื่อเขาออกมา เขาก็พบว่าเจนสันและร็อบบี้น้อยไม่ได้อยู่ในห้องของพวกเขา

เขามองดูนาฬิกาข้อมือแล้วพบว่ามันเป็นเวลาเข้านอนของพวกเขาแล้ว

เจย์ได้ยินเสียงชัดเจนออกมาจากห้องของโรส การแสดงออกบนสีหน้าหล่อเหลาของเขามืดลง เจย์เป็นพวกนักเรียนที่มีพรสวรรค์ เขาไม่ต้องเรียนหนักแต่ก็ยังเป็นอันดับหนึ่งในทุกวิชา ดังนั้นเขาจึงเกลียดคนที่จัดกิจกรรมนอกเวลาอะไรให้เด็ก ๆ ทั้งวันทั้งคืน เจย์ไม่พอใจที่โรสยึดเวลานอนของเด็ก ๆ ไป

เขาระงับความไม่พอใจต่อโรสแล้วไปที่ห้องของเธอเพื่อตรวจดูว่าเกิดอะไรขึ้น โรสนั้นกำลังท่องกวี ยี่ชู 'ถึงต้นโอ๊ก'

"ถ้าฉันได้รักเธอ"

"ฉันจักไม่เป็นเหมือนบุปผามธุลดา ซึ่งอวดโฉมแผ่กิ่งก้านสู่เวหาส"

"ฉันจักเป็นต้นนุ่นเคียงเธอ ยืนยงมิห่างดั่งพฤกษากาล"

"เหล่ารากหยั่งยึดมั่นโลกา ฉัตรพฤกษ์เราจับต้องกันเหนือเมฆา วาโยเคลื่อน เราคิดคะนึงกัน ไม่มีใครจะเข้าใจภาษาเรา เธอมีกิ่งหนา สร้างด้วยทองแดงและเหล็ก เหมือนกระบี่ ดั่งดาบ เปรียบง้าว"

"ฉันมีดอกตูมชาด เหมือนลมหายใจหนักหน่วง แต่ก็เป็นดั่งเพลิงโหมเช่นกัน"

"เราแบ่งคลื่นหนาว ลมพาพัด ฟ้าแลบและฟ้าผ่า เราแบ่งหมอก แบ่งภูผา และรุ้งสี ประหนึ่งเราถูกแยกจาก แต่ก็ช่วยเหลือกันทั้งชีวิต"