บทที่ 148

"คุณแม่ขา เขาพาแค่ร็อบบี้น้อยกับเจนสันออกไปเล่น แต่ทิ้งหนูอยู่บ้าน" เซ็ตตี้หันมองแม่ของเธอ ความผิดหวังในดวงตาของเธอไม่หายไปไหน

"เซ็ตตี้ ลูกอยากออกไปเล่นไหม? แม่พาลูกออกไปดีไหม?" โรสเดินมาแล้วนั่งข้างเซ็ตตี้

เซ็ตตี้มองดูบ้านหลังโตที่สวยงาม เธอพลันรู้สึกเศร้าแล้วถอนหายใจ "คุณแม่ หนูไม่ชอบที่นี่เลย"

โรสตะลึง

ระยะห่างระหว่างเซ็ตตี้และโรสกว้างขึ้นเร็วมาก หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ มันอาจกว้างและลึกจนสุดท้ายก็ไม่มีวันรักษาหาย

"เซ็ตตี้ ลูกอยากให้คุณพ่อของลูกรู้เรื่องลูกไหม?" โรสถามอย่างกังวล

เธอลังเลอยู่นานกับคำถามนี้ ในอดีต เธอตั้งใจเก็บเด็กทั้งสองไว้อย่างเห็นแก่ตัวเพื่อที่เธอจะไม่มีวันพรากจากพวกเขา ยังไงก็ตาม เรื่องไม่ได้เป็นไปตามที่เธอวางไว้ เธอพลาดในการซ่อนร็อบบี้น้อย ปล่อยให้ร็อบบี้น้อยและเจย์รู้จักกัน

ต่อมา เธอก็ตัดสินใจซ่อนเซ็ตตี้จากเขา อย่างน้อยถ้าเซ็ตตี้อยู่กับเธอ เธอก็ยังมีใครให้พึ่งพา อย่างไรก็ตาม แต่ละครั้งที่เธอเห็นความผิดหวังและความเศร้าในดวงตาของเซ็ตตี้ ครั้งใดที่เธอถูดเมินโดยพ่อของเธอ โรสก็เริ่มสั่นไหว

เธอรู้สึกว่าเธอเห็นแก่ตัวจนทำร้ายเซ็ตตี้ เธอกังวลว่าหากเธอถูกเมินจากพ่อของเธอ เซ็ตตี้จะมีบาดแผลฝังใจในวัยเด็ก

โรสไม่ต้องการให้เซ็ตตี้ใช้เวลาทั้งชีวิตในการรักษาบาดแผลที่หลงเหลือจากวัยเด็กที่แตกสลายของเธอ

ดังนั้น โรสจึงตัดสินใจยอมแพ้ต่อความดื้อด้านของเธอเอง เธอต้องการให้เซ็ตตี้กลับมามีความสุข

อย่างไรก็ตาม โรสไม่คิดว่าเซ็ตตี้จะมีความต่อต้านต่อพ่อของเธออย่างมาก เธอพลันร้องไห้โฮแล้วขอร้องโรส "คุณแม่ คุณแม่ไม่ต้องการหนูแล้วเหรอคะ? คุณแม่ หนูขอร้อง อย่าทิ้งเซ็ตตี้ไป เซ็ตตี้อยู่ได้ถึงจะไม่มีคุณพ่อ แต่หนูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณแม่"

โรสกอดเซ็ตตี้ หัวใจของเธอพลันรู้สึกอธิบายไม่ได้