บทที่ 152

ห้วงความคิดของโรสพลันถูกขัดจังหวะจากเสียงนาฬิกาปลุก

เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะมุ่งหน้าลงไปชั้นล่างเพื่อเตรียมมื้อเช้าแสนอร่อยให้กับเด็ก ๆ

วันนี้ พวกเธอต้องไปสมัครเรียนให้เด็ก ๆ ที่โรงเรียนอนุบาลใหม่ ดังนั้น มันจึงมีหลายอย่างที่พวกเธอต้องทำ

โรสแต่งชุดให้เซ็ตตี้ด้วยชุดเจ้าหญิงแสนสวย เซ็ตตี้มีเครื่องประดับบนผมมากมาย โรสผูกผมของเซ็ตตี้เป็นมวยและตกแต่งมันด้วยรัดเกล้าสีเงินอันจิ๋ว

เซ็ตตี้มีรูปร่างที่เนียนและงดงาม เธอดูเหมือนภูติแฟรี่ที่ลงมายังโลก บริสุทธิ์และงดงาม

เมื่อโรสอุ้มเซ็ตตี้ลงมาข้างล่าง มนุษย์ผู้ชายสามคนต่างถูกเซ็ตตี้ดึงดูดสายตา "น้องเล็ก น้องดูสวยมากวันนี้" ร็อบบี้น้อยเอ่ยปากชมเซ็ตตี้

เซ็ตตี้ตอบอย่างน่ารัก "ขอบคุณนะร็อบบี้น้อย"

แม้ว่าเจนสันจะยังคงเงียบ แต่เขาก็พงกหัว แสดงความเห็นด้วยกับคำพูดของร็อบบี้น้อย

แม้แต่ยังงงงันไปชั่วขณะ

ในตอนนั้น เขาค่อนข้างผิดหวังเลยที่โรสมอบลูกชายให้เขาเพียงสองคน แต่ไม่ได้มอบลูกสาวด้วย

'จะดีแค่ไหนถ้าแฟรี่แสนน่ารักคนนี้เป็นลูกสาวฉันด้วย?'

อย่างไรก็ตาม เจย์พลันกลับมาสู่ความเป็นจริง 'มันอาจจะไม่ใช่เรื่องดีนักหากเซ็ตตี้เป็นลูกสาวเรา'

'บุคลิกเราไม่ถูกกัน เซ็ตตี้นั้นเป็นปฏิปักษ์กับเราโดยธรรมชาติ ถ้าเราเป็นพ่อกับลูก เธออาจโกรธเราจนเราอาจต้องเสียอายุขัยไปหลายปี'

"คุณลุง!" เซ็ตตี้น้อยนั่งข้างเจย์ เมื่อเธอเปิดใจพูดกับแม่เธอเมื่อวาน เซ็ตตี้ตัดสินใจจะเปลี่ยนความเป็นปฏิปักษ์ที่มีต่อเจย์