บทที่ 156

'งั้นเธอก็ไม่ได้หวังเงินหรือความรักจากฉัน แต่ต้องการเพียงแค่ให้ฉันปฏิบัติกับเซ็ตตี้น้อยให้ดีขึ้นเล็กน้อย?'

อย่างไรก็ตาม เจย์นั้นไม่พอใจเท่าไหร่กับการอธิบายของโรส เขาขมวดคิ้วแล้วถามโรสอย่างเย็นชา "อะไรที่เธอหมายถึง 'ความคาดหวังที่เป็นไปไม่ได้'?"

โรสมองความโกรธเคืองของเขาแล้วกล่าวอย่างเขินอาย "ท่านอาเรส นายคงคิดว่าฉันต้องการแต่งงานกับนายอีกครั้ง และนั่นเป็นเหตุผลที่ฉันบอกให้เซ็ตตี้น้อยเป็นมิตรกับนายสินะ ไม่ต้องห่วง ท่านอาเรส มันจะไม่มีทางเกิดขึ้น"

"ฉันมีสติเพียงพอที่จะไม่กลับไปหาอดีต ท่านอาเรส นายไม่ได้แสดงความสนใจต่อฉันเลยหกปีก่อน และฉันเองก็ไม่ได้หวังให้นายมาสนใจฉันอยู่แล้ว"

"ฉันจะไม่แต่งงานกับนายอีกแล้ว ฉันแค่หวังจะเห็นเด็ก ๆ ของฉันเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี เท่านี้ชีวิตฉันก็ไม่เสียใจอีกแล้ว"

ดวงตาของโรสเต็มไปด้วยความเศร้าโศกเมื่อเธอกล่าวคำพูดพวกนั้นด้วยน้ำเสียงที่เปล่าเปลี่ยว

มันเป็นสัญญาณของการยอมรับความจริงที่เจ็บปวดของชีวิต

เจย์ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่มองโรส เธอไม่เคยเดินผ่านชีวิตแต่งงานที่ล้มเหลสถึงสองครั้งได้เลย มันคงยากสำหรับเธอมาก

"ฉันขอถามหน่อย… พ่อของเซ็ตตี้อยู่ที่ไหน?" เจย์ไม่คิดว่าความหดหู่ของโรสนั้นไม่ได้เป็นเพราะเขา

โรสหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด 'นายไงพ่อของเซ็ตตี้!' เธอคิด

แล้วเธอจะตอบเขายังไง?

"เขา… เขา..."

เธอต้องการจะบอกว่าเขาตายแล้ว แต่เธอไม่อยากจะแช่งให้เจย์ตายทางอ้อม

"เขาหนีไปกับผู้หญิงอื่นตอนที่ฉันท้องเซ็ตตี้น้อย!" เธอพูดอย่างแผ่วเบาหลังจากผ่านไปครู่ใหญ่