บทที่ 157

เจย์ไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

มันทรมานขนาดนี้เขา ผู้ที่เป็นชายที่กล้าหาญ ไม่กล้าที่จะยืนยันศพของเธอ และไม่กล้าไปเข้าร่วมงานศพหรือแม้แต่เยี่ยมหลุมศพของเธอ...

เขาไม่กล้าเข้าใกล้ทุกอย่างที่ทำให้เขานึกถึงเธอ และเขาก็ระมัดระวังในการเก็บงำความรู้สึกเอาไว้

เขาเก็บความรู้สึกทุกข์ทนในใจที่แสดงออกมาทางสายตาและคงท่าทางสุขุมและเมินเฉยของเขา "เธอไม่ใช่ฉัน เธอจะรู้ได้ยังไงว่าฉันรู้สึกแบบไหน?" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำ

โรสเบะปากที่งดงามและฉ่ำของเธอเล็กน้อย 'ถ้านายรู้ว่ารักคืออะไร ทำไมนายถึงปล่อยให้แองเจลีน เซเวียร์ ตัวฉันในอดีต ต้องใช้ชีวิตอยู่ในสถานการณ์กดดันแล้วตายอย่างไม่ได้รับการเปิดเผย?' เธอกระซิบกับตัวเองในใจ

ตลอดการเดินทางกลับคฤหาสน์เงียบงัน จากระยะห่าง พวกเขาเห็นโจเซฟินยืนอยู่ที่หน้าประตูและสวมชุดเดรสสั้นสีแดง ประดับประดาด้วยเครื่องประดับ ท่าทางสง่างามและสูงส่งของเธอพังครืนลงเมื่อเธอเห็นเจย์และโรสเดินมา เธอโบกมือให้พวกเขาด้วยสองแขนของเธอแล้วตะโกนอย่างตื่นเต้น

"พี่! พี่สะใภ้!"

ใบหน้าของเจย์พลันกลายเป็นหงุดหงิดอย่างน่ากลัว เขาเดินจ้ำอ้าวไปที่น้องสาวเขาแล้วกล่าวด้วยท่าทางมืดมน "จะต้องให้ฉันบอกกี่ครั้งว่าเธอไม่ใช่พี่สะใภ้?"

สายตาซุกซนของโจเซฟินจดจ้องไปที่ทั้งคู่ เธอเห็นได้อย่างชัดเจนว่าด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง ความต่อต้านที่มีต่อพี่สะใภ้ของพี่ชายเธอนั้นลดลงแล้ว ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่มีทางยินยอมให้โรสปรากฏตัวในรัศมีสิบไมล์รอบตัวเขาแน่

"พี่ชาย พี่สะใภ้ ทำไมพวกนายอยู่ด้วยกัน?" โจเซฟินถามด้วยรอยยิ้มสงสัย

เจย์รู้ว่าจินตนาการของน้องสาวเขาจะสร้างเรื่องโรแมนติก-คอมเมดี้ขึ้นมา เขาจึงขัดไว้ก่อน "โรสทำงานเป็นพี่เลี้ยงในบ้านฉัน เมื่อร็อบบี้สนิทกับฉัน เธอจะออกไปอัตโนมัติ"

โจเซฟินเบะปาก นี่เป็นวิถีชีวิตของเจย์ที่เธอรู้จัก: จุดจบแสดงให้เห็นถึงเหตุผล!