บทที่ 172

"ก็ ถ้าคุณต้องการจะตายอย่างมีมนุษยธรรม ฉันก็ช่วยคุณได้ล่ะนะ" โรสแกล้งเขาอย่างซุกซน

ฌอนพูดไม่ออกสุด ๆ "คุณช่วยโยนความคิดที่ไม่บริสุทธิ์พวกนั้นไปก่อนได้ไหม? ผมแค่จะขอให้คุณเทน้ำให้ผมสักแก้ว"

โรสถึงกับหมดคำพูด

เธอยืนขึ้นแล้วเทน้ำอุ่นให้เขาแก้วหนึ่ง เมื่อเธอส่งให้เขา ดวงตาของฌอนก็มองเธอด้วยความไม่พอใจมาก "มือผมถูกมัด คุณช่วยป้อนผมได้ไหม?"

โรสยื่นมือของเธอแล้วยกแก้มเขาขึ้น ก่อนจะเทน้ำลงในปากเขา

ฌอนสำลักน้ำอย่างหนักจนน้ำตาไหลออกมา เขาคำราม "นี่คุณเป็นผู้หญิงจริงรึเปล่าเนี่ย? ทำไมถึงได้หยาบกระด้างนัก?"

โรสโมโห "คุณควรขอบคุณฉันที่ยังมอบน้ำให้ดื่มด้วยซ้ำ อย่ามาทำเป็นสั่งฉันนะ"

โรสเริ่มสอบปากคำเขาต่อ "คิดให้ดี ๆ ใครที่วางยาคุณ? ทำไมเธอถึงพยายามทำร้ายคุณ? ฉันเป็นหญิงสาวที่ฉาวโฉ่ที่สุดในเมืองหลวงอิมพีเรียล ฉันจึงมั่นใจว่าเธอคงไม่ได้ส่งฉันมาที่นี่เพื่อทำให้คุณเสียชื่อเสียงเพราะเธอต้องการหาภรรยาที่จิตใจดีและมีคุณธรรมหรอก ใช่ไหม?"

ฌอนมองโรสแล้วหัวเราะ "แหม ดูคุณจะรู้จักตัวเองค่อนข้างดีเยี่ยมเลยไม่ใช่เหรอ หืม?"

เขาเลี่ยงคำถามของโรสถึงสองครั้งติด ดังนั้นเธอจึงเตะเขาด้วยความโกรธ "ช่วยคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวทีได้ไหม? ใครวางยาคุณ?"

"จนถึงตอนนี้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่กล้าเถียงผมและหยาบคายกับผมเลย โรส ลอยล์ คุณเป็นคนแรกเลย" ฌอนเตือนเธอ "คุณควรให้เกียรติผมบ้าง ไม่งั้นคุณจะต้องทุกข์ทรมานในอนาคต"

โรสส่งลูกเตะให้ฌอนไปอีกหนึ่งดอก "ฉันจะทำให้นายทรมานตอนนี้นี่แหละ นายจะได้มีเรื่องต้องคิดว่าจะทำให้ฉันทรมานยังไงในอนาคต" หลังจากกล่าวจบ เธอก็เตะเขาอีกรอบ

ฌอน "..."

ในตอนนั้นเอง ประตูก็เปิดออกอย่างไม่มีการเตือน เมื่อผู้อาวุโสของทั้งตระกูลอาเรสและเบลปรากฏตัวที่ประตู โรส ผู้ซึ่งอยู่ระหว่างการกระทืบฌอน ก็พลันหดเท้าของเธอกลับกลางอากาศ

มาดามเบลกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชันอันขมขื่น "ช่างเป็นนิสัยที่รุนแรง คุณลอยล์!"