บทที่ 183

เมื่อไหร่ที่แองเจลีนวาดภาพเหมือนเขา มันจะดูเหมือนมีชีวิตสุด ๆ

จากสายตาของคนอื่น เจย์เเก่นและเข้าถึงไม่ได้—ประธานผู้ชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัว แต่ในสายตาของแองเจลีน ยังไงก็ตาม เขาเหมือนเด็กผู้ชายตัวใหญ่เสมอ

ในภาพวาดของเธอ เขามักจะสวมเสื้อยืดสีขาวที่ดูเด็ก และสร้อยแพลทินัมที่มีเครื่องรางใบโคลเวอร์สี่กลีบ และรองเท้าไนกี้ ผมของเขาจะปลิวตามสายลมในขณะที่ดวงตาของเขาจะกลมโต—เด็กชายร่างใหญ่ที่มีภาพลักษณ์ที่สดใส

เจย์ถือภาพวาดสุดท้ายของแองเจลีน เขารู้ดีว่ารูปวาดนี้ล้ำค่ากับเขาเพียงใด

เขาเสียใจที่ทำตัวอ่อนแอเมื่อก่อนนั้น ไม่มีความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความตายของแองเจลีน มันจะดีแค่ไหนหากเขาได้รู้เร็วกว่านี้ว่าแองเจลีนนั้นหวังพึ่งเขาขนาดไหน

ทุกคนรู้ว่าแผลเป็นที่ชัดเจนจะตกสะเก็ดและค่อย ๆ ดีขึ้นหากไม่ไปแตะต้องมัน แต่สิ่งที่เจย์ไม่คาดคิดก็คือรอยแผลเป็นที่ถูกปิดผนึกไว้ในใจของคน ๆ หนึ่งโดยเจตนาจะเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเวลาผ่านไปเหมือนไวน์ชั้นดี

ยกตัวอย่างเช่นความตายของแองเจลีน

หลังจากปิดผนึกไว้ในหัวใจของเขาเป็นเวลาเจ็ดปีเต็ม ในช่วงเวลาที่เจย์ได้เห็นภาพการเสียชีวิตของเธอ ความเศร้าโศกอย่างแสนสาหัสก็เริ่มท่วมท้นเข้ามา

เหมือนกับหุ่นเชิด เขานั่งอย่างงุนงงอยู่บนเก้าอี้หมุนหนังสีดำ เขาเป็นราชาแห่งโลกธุรกิจ เขาทรงพลังและไร้ความกลัว ทุกคนคิดว่าเขาคือราชาไร้มงกุฎผู้ที่ไม่เคยลิ้มรสความเจ็บปวด

มีเพียงหญิงสาวตัวน้อยเพียงคนเดียวและผู้เดียวที่รู้สึกสงสารเขา ผู้ที่ปลอบใจเขาเมื่อเขาขมวดคิ้ว และผู้ที่จะร้องไห้ เมื่อใดก็ตามที่เธอเป็นห่วงเขาเมื่อท้องของเขาเริ่มแสดงอาการ มันไม่มีอีกแล้ว

เขาเกลียดตัวเองที่ไม่ปกป้องเธอ

วันนั้น เจย์ไม่ได้เลิกงานตามเวลา ในเวลากลางวัน โรสไปที่โรงเรียนอนุบาลเพื่อรับเด็ก ๆ กลับ แต่ครูที่โรงเรียนอนุบาลนั้นแสดงท่าทางเย็นชาต่อเธอเล้กน้อย เจนสันกล่าวกับคุณครูด้วยน้ำเสียงเย้นชา "นี่คือคุณแม่ของผม"

คำพูดที่เขากล่าวเหมือนกับสายฟ้าฟาด ทำให้ครูทุกคนในห้องต้องแปลกใจ พวกเขาพลันกลายเป็นสุภาพกับโรสทันทีทันใด

ครูที่ตอนแรกเย็นชากับโรสรีบจบการสนทนากับผู้ปกครองคนอื่นก่อนจะหันไปหาโรสด้วยท่าทางโอ้อวด เธอกล่าว "คุณลอยล์ เจนสันนั้นเป็นเด็กที่ประพฤติดีเยี่ยม เขามีทักษะการเรียนรู้ระดับสุดยอดและความจำที่เหนือความคาดหมาย ร็อบบี้มีนิสัยร่าเริงและเป็นที่รักของเพื่อนร่วมห้องทุกคน..."