บทที่ 184

โรสจับที่หัวใจของเธอ เด็กทุกคนคือสมบัติล้ำค่าของพ่อแม่ พ่อแม่ทุกคนคงปวดใจหากเห็นลูกของพวกเขาถูกทุบตี เธอเคยบอกร็อบบี้ เจ้าเด็กบ้านั่นหลายรอบแล้ว ว่าห้ามเขารังแกคนอื่นเพียงเพราะเขาแข็งแรง เขาออกนอกลู่นอกทางจริง ๆ แล้วเหรอครั้งนี้?

เมื่อครูประจำชั้นกล่าวจบ เธอก็ไม่ได้วิจารณ์อะไรโรส เธอเพียงแค่กล่าวกับโรสด้วยท่าทางจริงจัง "คุณลอยล์ ฉันหวังว่าคุณจะเผชิญหน้ากับปัญหาของเด็ก ๆ อย่างตรงไปตรงมา และร่วมมือกับเราในการพัฒนาข้อบกพร่องของเด็ก ๆ นะคะ"

"แน่นอนค่ะ" โรสตอบ

ครูประจำชั้นจากไปพร้อมรอยยิ้ม โรสมองไปที่เด็กน้อยทั้งสอง หัวเล็ก ๆ ของทั้งสองก้มลงต่ำเหมือนพวกเขากำลังจะถูกฝังดิน เซ็ตตี้น้อยเองก็ดูกังวลอย่างมาก

"เงยหน้าขึ้นมา!" โรสยื่นมือของเธอออกไปดึงแก้มของพวกเขาขึ้น

เธอฉีกยิ้มอย่างใจกว้างให้เจนสันและร็อบบี้น้อย "กลับบ้านกันก่อนเถอะ"

เจนสันมองดูแม่ที่ดูอ่อนโยนของเขาอย่างสงสัย ไม่ใช่ว่าร็อบบี้น้อยบอกว่าคุณแม่จะดุร้ายมากเวลาอารมณ์เสียเหรอ?

โรสอุ้มเซ็ตตี้น้อยไว้ในอ้อมแขนแล้วหันหลังกลับ

เด็กดื้อทั้งสอง ร็อบบี้น้อยและเจนสันเดินตามเธอไปพร้อมกัน

ระหว่างทาง เจนสันเหลือบมองร็อบบี้น้อยหลายครั้งแล้วพึมพำ "ไม่ใช่ว่านายบอกว่าคุณแม่จะจัดการเราหากเราทำผิดเหรอ? ทำไมคุณแม่ดูไม่โกรธเลยสักนิด?"

ร็อบบี้น้อยวางมือจิ๋วของเขาที่ปากแล้วกระซิบเสียงเบา "ก่อนการประหาร เพชฌฆาตมักจะมอบรอยยิ้มผ่อนคลายให้นักโทษที่รอการประหารเสมอ"

คำพูดของเขาทำให้เจนสันหนาวไปถึงกระดูก ท่าทางของเขามิดมนทันที

ร็อบบี้น้อยดึงมือของเจนสัน "เวลาที่คุณพ่อลงโทษนายตอนที่ทำอะไรผิดเป็นยังไง?"