บทที่ 193

เจย์เริ่มใส่ใจและจ้องมองนายหญิงลอยล์ด้วยดวงตาคมเหมือนนกอินทรี “ส่วนไหนที่แปลกเป็นพิเศษงั้นเหรอ?”

นายหญิงลอยล์นึกถึงภาพอุบัติเหตุเมื่อ 7 ปีก่อนอย่างจริงจัง เธอดูไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ผมไม่รู้ว่าแองเจลีนกับโรสลเจอกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้นได้อย่างไร ทั้งสองคนนอนอยู่บนพื้นหญ้าด้วยกัน แองเจลีนเสียชีวิตอย่างอนาถ ขณะที่โรสได้รับการปกป้องในอ้อมแขนของแองเจลีน แม้ว่าร่างกายของเธอจะไม่ถูกแยกชิ้นส่วนหรือขาดวิ่นหรือดูน่าสยดสยอง ในฐานะของแองเจลีนเธอไม่หายใจอีกต่อไปหลังจากเจออุบัติเหตุในครั้งนั้น”

“เมื่อเรารีบไปที่เกิดเหตุ แม้แต่หมอก็ยังประกาศว่าโรสตายแล้ว ใครจะไปคิดว่าหลังจากที่เธอถูกขังไว้ในห้องเก็บศพทั้งวันทั้งคืน จู่ ๆ เธอก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง! เราก็ตกใจกลัวเช่นกันเพราะคิดว่าเห็นผี!”

ผู้อาวุโสลอยล์กล่าวต่อว่า “ตอนนี้ที่คุณพูดถึงมัน หลังจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น โรสดูเหมือนจะเปลี่ยนไปด้วยเหตุผลแปลก ๆ เธอไม่ได้ขอเงินจากตระกูลลอยล์อีกต่อไปและแม้กระทั่งย้ายออกไปอยู่คนเดียวแล้วก็ตาม ทำให้เราพ่อลูกกลายเป็นคนแปลกหน้าโดยสมบูรณ์”

นิ้วเรียวของเจย์กำลังขยับที่วางแขนของเก้าอี้และเปลี่ยนหมุนเก้าอี้สีขาวตัวนั้นอย่างแรง

สีหน้าของเขาอาจดูสงบเหมือนปกติ แต่ในขณะนี้เขามีอาการใจสั่น เขารู้สึกเหมือนกำลังสำลักแม้จะหายใจ

“หลังจากเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ โรสแสดงพฤติกรรมผิดปกติอะไรอีกบ้าง?” เขาระงับอารมณ์โกรธในใจและถามอย่างใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้

ผู้อาวุโสลอยล์ดูลำบากใจ “เธอใช้ชีวิตคนเดียวข้างนอกมาหลายปีแล้วและแทบจะไม่ติดต่อกับเราเลยนั่นคือทุกสิ่งที่ผมรู้”

ในเวลานี้เพื่อเป็นการเอาใจเจย์ ซิดนีย์จึงใช้สมองของเธอเพื่อเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับการเผชิญหน้าของเธอและโรส

“โรสเปลี่ยนไปมาก ทุกครั้งที่เธอเห็นฉันในตอนนั้น เธอมักจะก้มหน้าอย่างน่ารังเกียจ ตอนนี้ เธอสูงและสูงส่งต่อหน้าฉัน”

“นอกจากนี้ เธอยังไปต่างประเทศเพื่อแสวงหาโชคลาภเป็นเวลาหลายปี นิสัยของเธอเปลี่ยนไปอย่างมาก ตอนนี้เธอสง่างามและสูงส่ง เธอไม่ใช่คนบ้านนอกที่เรารู้จักอีกต่อไป เธอกลายเป็นคนที่สวยงามและน่าภาคภูมิใจ มันราวกับว่าเธอกลายเป็นคนที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง”

เจย์ฟังซิดนีย์เงียบ ๆ ขณะที่เธอสรุปบทสนทนานี้ เขาฉายภาพความคล้ายคลึงที่น่าตกใจระหว่างโรสและแองเจลีนในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า?

แองเจลีนจากไปแล้วแต่ทำให้โรสกลายเป็นเด็กผู้หญิงที่สดใสและไม่ธรรมดาเหมือนเธอ?

เมื่อพวกเขาเดินออกจากที่พักของลอยล์ เกรย์สันก็เปิดประตูรถให้เจย์ เจย์ดูเหมือนจะหายสงสัยกับความคิดของเขาเองในขณะที่เขายังคงขมวดคิ้วและไตร่ตรองแม้ว่าเขาจะกลับเข้าไปนั่งที่เบาะหลังแล้วก็ตาม