บทที่ 194

จากนั้นเมื่อได้ยินทฤษฎีการถ่ายทอดวิญญาณของเกรย์สัน หัวใจของเขาก็ไม่สามารถเก็บความหวังและความปีติยินดีที่แผ่ออกมาจากการเป็นอยู่ของเขาในขณะนี้ได้

‘เป็นอย่างนั้นได้จริง ๆ เหรอ?’

‘เธอกลับมาจริง ๆ เหรอ แองเจลีน?’

ทันทีที่เกรย์สันจอดรถโรลส์ รอยซ์ ที่ลานจอดรถทางเข้าของคฤหาสน์ เจย์ก็ผลักประตูให้เปิดออกอย่างรีบร้อนโดยไม่แม้แต่จะพูดอำลาเกรย์สันและเดินตรงดิ่งไปที่ทางเข้าของคฤหาสน์

เกรย์สันมองไปที่ท่านอาเรสที่ค่อนข้างผิดปกติและส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรท่านอาเรสจะสูญเสียการควบคุมตราบเท่าที่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแองเจลีน

เกรย์สันเคยชินกับมันแล้ว

เจย์ผลักประตูเข้ามา ในบ้านกว้างขวางเงียบสงบ

เจย์ปิดประตูข้างหลังเขา เอนหลังพิงประตูกันขโมย แล้วหายใจแรง ๆ เมื่อคลายอารมณ์ที่พลุ่งพล่านแล้ว ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นเดินไปชั้นสอง

เจย์ยืนอยู่ที่มุมบันได แล้วทอดสายตาไปที่ห้องของโรสอย่าง ช้า ๆ และเคร่งขรึม เขาเดินขึ้นไปกับขาที่เรียวยาว เขาเดินเข้าไปในห้องของโรส ทีละก้าว

เขายืนอยู่ที่ประตู ยกมือขึ้นเบา ๆ แล้วเคาะประตู

โรสเปิดประตู เธออ้าปากค้างตกใจเมื่อเห็นเจย์

ชายคนนี้ไม่ควรอยู่ในโรงพยาบาลในตอนนี้หรือ? ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่แล้ว?

เธอยื่นมือออกไปโดยสัญชาตญาณเพื่อทดสอบอุณหภูมิที่หน้าผากของเขา หลังจากแน่ใจว่าเขาไม่ได้เป็นไข้ เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ทำไมนายถึงได้กลับมาบ้านแล้วล่ะ ท่านอาเรส?”

เจย์มองเข้าไปในดวงตาของโรสด้วยสายตาที่ลึกล้ำและเงียบสงบ ดวงตาของเขามีความหยั่งรู้และเห็นอกเห็นใจ อารมณ์ทุกประเภทถูกถักทอเข้าด้วยกันในดวงตาของเขา “ขอบคุณ” เขากล่าว

สองคำนี้มีความรู้สึกมากมาย