บทที่ 195

โรสประท้วง “คุณอาเรส ฉันใช้เงินเพียง 2,000 เหรียญสำหรับค่ารักษาตัวในโรงพยาบาลของนาย ทำไมนายถึงให้ฉัน 200,000 เหรียญล่ะ?”

โรสคว้าโทรศัพท์และกำลังจะคืนเงินให้เขา แต่มืออันใหญ่ของเจย์จับคว้าที่เธอ...

เมื่อมือกว้างของเขาวางทับมือเล็ก ๆ ของเธอ สัมผัสของเขาที่โรสรู้สึกบนผิวของเธอทำให้เธอดึงออกไปอย่างตกใจ ติ่งหูของเธอแดงฉานทันที

ในขณะที่เจย์จ้องมองไปที่โรสผู้ไร้เดียงสา รอยยิ้มก็เล็ดลอดออกมาจากดวงตาของเขา

“เป็นค่าครองชีพของคุณ” เขาอธิบายแล้ว

ดวงตาของโรสเบิกกว้าง “สำหรับค่าครองชีพหนึ่งปีงั้นเหรอ? มากเกินไป นายไม่คิดเหรอ?”

เจย์แก้คำพูดของเธอ “เป็นเวลาหนึ่งเดือนเท่านั้น!”

โรส "..."

“เราควรกินคาเวียร์และหอยนางรมทั้งวันดีไหม? ท่านอาเรส นายอาจไม่กลัวว่าจะมีอาการอาหารไม่ย่อย แต่เด็ก ๆ จะอิ่มเกินไปจากการกินมากเกินไปและจบลงด้วยปัญหาการย่อยอาหาร” โรสมองเจย์ด้วยสีหน้ากังวล

เจย์ปวดหัว เธอบอกไม่ได้หรือว่าเขาพยายามลดภาระของเธอด้วยวิธีนี่? ความผิดปกติของสมองที่ไร้เดียงสานี้จำเป็นต้องได้รับการกลั่นกรองอย่างแท้จริง

“งั้นก็เป็นค่าอะไรก็ได้” เขาหันกลับมาตอบและจากไป

อย่างไรก็ตาม โรสเริ่มกังวล เธอกำลังคิดว่าจะต้องใช้เงิน 200,000 เหรียญไปกับค่าครองชีพอย่างไรเยอะได้ขนาดนี้

ในตอนบ่าย เจย์เรียกเธอจากชั้นล่างว่า “โรส!” เขาฟังดูใจร้อนเล็กน้อย!

โรส ซึ่งกำลังยุ่งอยู่กับการเขียนโปรแกรม ก็โผล่ออกจากห้องของเธอ ผมหยิกสีดำของเธอถูกมัดด้วยผ้าผูกผมสีชมพู ทำให้เธอดูน่ารักมาก

“คุณอาเรส!” เธอเอนตัวไปข้างหน้าบนราวบันไดไม้ที่บอบบางและโผล่หัวออกมาเพื่อมองไปที่เจย์

เจย์จ้องมองไปที่มัดผมสีชมพูของเธอขณะที่เขายิ้มจาง ๆ “ถึงเวลาไปรับลูกแล้ว”